thanks for following us !

Latest

Bijna te voet…..

Zondag 19 juni

Elke fietsvakantie eindigt op dezelfde manier, fiets demonteren en inpakken !Op weg naar de luchthaven nog even een stressmomentje, onze chauffeur reed in op de auto voor ons🤦.

De luchthaven is 500 meter verder, te voet verder zou in principe kunnen maar onze dozen, toch liever niet.

Langer op de boot dan op de fiets….

Zaterdag 18 juni

Het zit er bijna op, we gaan terug naar het eiland Zakynthos. Eerst fietsen we 35 km tot aan de haven van Poros, waar we om 15 u de boot nemen. Het glooiende landschap langs de zee kennen we nog van de eerste dag op Kefalonia. De boot vaart niet rechtstreeks naar onze eindbestemming. Na 90 minuten meren we aan in Kyllini waar we aan boord kunnen blijven. Het is dezelfde boot die van hieruit naar Zakynthos vaart. Het duurt 45 minuten om de passagiersswitch te doen. Op het buitendek is het goed vertoeven, we hebben opties, in of uit de zon en er is een bar, dus alles chill.

Ook deze zeewandeling duurt 90 minuten. Na aankomst nog 4 km fietsen tot het hotel en we zijn terug waar we gestart zijn.

We eindigen met dezelfde zonsondergang dan precies 14 dagen geleden.

Waar zijn die allemaal……..?

Vrijdag 17 juni

We logeren twee nachten in Lourdata en doen vandaag een plaatselijke rit. Langs andere wegen gaan we nog eens naar Argostoli, daar ontdekten we eerder al een lekkere patisserie. We kennen de streek al maar toch, het is geen straf sommige wegjes een tweede keer af te fietsen, we doen dit thuis constant. Met gesloten ogen zouden we ons in Engeland wanen, zoveel engels horen we hier. Naar verluid landen er 6 tot 7 vliegtuigen per dag uit Brexitland. Heel soms horen een woordje Duits, Hollands of Italiaans. De enige Belgen de wij ontmoet hebben reden ook op een fiets ;). Wanneer we met mensen praten die in de horeca werken, horen we de problemen van bij ons, er is te weinig of geen bekwaam personeel. Ook in andere sectoren is er een tekort aan werkkrachten. “Waar zijn die allemaal” zei een man die een restaurant uitbaatte.

Sterretje in uw voorruit….?

Zonder kettingen……..

Donderdag 16 juni

Vandaag onze koninginnenrit(je), we fietsen naar het hoogste punt op Kefalonia, dat ligt op 1680 meter boven de blauwe zee in het Ainos National Park. Met de hulp van de gps maak ik de kortste route naar de top, maar is dit wel de beste route……? We fietsen om 9 u weg uit Argostoli om de warmte te ontlopen, wat eigenlijk belachelijk /onmogelijk is, want het is op dat moment al 30°C. In de Belgische kranten lezen we hoe en wat je kan doen aan +30°C temperaturen, hier doen ze dat pas vanaf 45°C denk ik…..

We hopen op snelle verkoeling naarmate we stijgen. Na 15 km stoppen we al een eerste keer in een klein bergdorpje, waar we ‘housemade limonade’ drinken, het is op dat moment al 39°C. Na een tijdje belanden we op een gravelweg, ik zie op de gps dat er verschillende haarspeldbochten volgen, de eerstkomende kilometers. We denken, ‘t zal wel snel asfalt of beton worden maar dat blijkt een utopie te zijn. Een paar bochten verder zijn we al te ver om terug te keren. De losliggende steentjes in combinatie met de hellingsgraad dwingt ons af te stappen en te voet verder te gaan. Ik zie op de gps dat dit wegje straks samenvloeit met een grotere weg, we hebben dus perspectief. Het asfalt welke hier ooit zal bereden worden moet nog gemaakt worden, dat is duidelijk. Waarom zijn wij hier dan …..? Omdat het op de gps vooraf niet te zien welke de ondergrond het gaat zijn……soms gebeurt dit in gps-land

Dit was de kortste weg naar de top, en daarmee basta, denkt de gps wellicht. Eens terug op het asfalt vervolgen we de weg naar de top. Na een paar km, nog een laatste afslag. Is het einde in zicht vragen we ons af…? Het is nog 7 km van hier. Even verder fietsen we langs een bord waar sneeuwkettingen op afgebeeld staan, we kennen ze uit Oostenrijk en Zwitserland maar hier, in het land van zon, zee en fetakaas is dit bord we het laatste wat we verwachtten. We fietsen even later voorbij de officiële ingang van het Ainos nat. Park. Heel af en toe passeert er een wagen, allen huurwagens met telkens 2 toeristen, meestal een koppeltje. Locals doen dit niet vermoeden we, of hebben het gedaan bij de opining toen het lintje van de antennes werd doorgeknipt. Het is constant klimmen, de temperatuur is al gezakt naar een comfortabele 25 graden. Onze fietstrui die al opengeritst is vanaf km 1, is/ was al kletsnat, onze koersbroek van ‘t zelfde. Zweten is gezond las ik deze ochtend in de krant, wij zijn dus goed bezig.

Gelukkig hebben we een droog fietstruitje bij én een windstopper om straks naar beneden te fietsen. We tellen de km’s af, veel meer dan bomen zien we niet, maar de top, die moéten we zien. Na 30 km, vanop zeeniveau bereiken we de top. Het is wat bewolkt, mistig, er staan gigantische antennes, die van beneden leken op naalden met bolletjes erop. Nu staat we er vlak onder. De prachtige vergezichten waar we op hoopten, zien we niet. De mist en de bomen belemmeren dit. Onze droge kledij is een zegen, al snel bollen we zonder inspanning de berg af, dit is de beloning voor het klimwerk. Na een paar km afdalen zijn we ‘uit de bomen’ en hebben we uitzicht op de zee en de valleien. We nemen nu de weg die we voor de klim ook hadden moeten kiezen en laten het gravelgedoe links liggen.

‘t Zelfde maar dan omgekeerd…..

Woensdag 15 juni

Terug naar het zuiden, naar Argostoli vandaag. Fiskardo verlaten we via een stevige klim van 12 km. We fietsen deels langs andere wegen maar hoofdzakelijk volgen we de omgekeerde route van twee dagen geleden. Daar is in dit geval niets mis mee, vanuit de bergen zien we constant de zee, het is eens wat anders dan ‘den denjer’.

We gaan via Lixouri naar Argostoli, dus een korte overzet met de boot is onvermijdelijk. Tijdens een Grieks middagslaatje praten we met een jong koppeltje uit Milaan. Ze vragen ons welke we het mooiste strand van het eiland is. Dat ze nu net deze vraag aan ons, ervaringsonkundigen stellen…..

Goodbye Maria, goodbye Assos.

Dinsdag 14 juni

Onze wegen scheiden, voor een laatste keer fietsen we nog verder door naar het noorden, naar Fiskardo. Dit is het meest noordelijke punt van Kefalonia. De afdaling van gisteren is vandaag onze eerste en enige kwelling. Opwarmen zit er niet in. We starten met kouden beenspieren, twee bochten verder hebben we al een hoofd, de kleur van een gekookte kreeft. Het is amper 10 u en al 35 graden. De weinige mensen die passeren glimlachen vanuit hun auto, die vragen zich wellicht af, wat er plezant aan is.

In 1953 heeft een enorme aardbeving de Ionische eilanden ( Ithaki, Zakynthos, Lefkas en Kefalonia) getroffen. Het grootste deel van het eiland werd verwoest, Fiskardo bleef wonderwel gespaard.

Na de startklim gaan we vooral bergaf, naar zeeniveau. Regelmatig fietsen we langs fel gekleurde bijenkasten. Griekse honing blijkt befaamd, gekend te zijn. Het is een korte rit vandaag, amper 22 km. De dorpjes liggen soms te kort bij elkaar en veel omwegen kan je op dit, toch vrij compacte eiland niet maken. De hitte zorgt ervoor dat we het niet erg vinden om eens een korte fietstocht te maken. Zijn wij hier een maand te laat, of is de zomer hier een maand te vroeg…?

Dit is het meest pittoreske dorpje welke we hier al bezochten. In het haventje meren de meest uiteenlopende boten aan. Mocht mijn hobby schilderen zijn, ik nam meteen mijn penselen😏.

‘s Avonds eten we bij Tassia,de oudste restaurant van Fiscardo. Het is gelegen vlakbij de haven. De booteigenaars aperitieven op twee meter van ons vandaan. Gelukkig hebben we gereserveerd, het is compleet volzet. De kok blijft een personality te zijn in Griekenland, een beetje een Griekse Jeroen Meeus…..

Ah, oh, oeioei, wat een lange fiets seg……

Maandag 13 juni

We fietsen verder noordwaards, het kleine havendorp Assos is vandaag onze bestemming. Ver is het niet, wel stevig omhoog. Onderweg weinig dorpjes en wanneer er dan toch een kerkje en wat huizen staan, zien we geen beweging, en al zeker geen cafeetje.

Landschappelijk worden we opnieuw verwend, waar halen ze dat azuurblauwe zeewater toch…? Van hoog in de bergen zien we in de diepte de witte stranden. Myrtos beach is er een van. Het hoort naar verluid bij de mooiste stranden ter wereld. Onze strandkennis is wel te beperkt om punten te geven.

De afdaling naar Assos is net geen 4 km, wel heel steil. Hier moeten we sowieso terug naar boven, dus dat beloofd.

We slapen in een appartement (met ontbijt). De dame des huizes, Maria heet ze, we “what’s appten” al gisteren, komt het heel smalle hek openen. Mijn eerste gevoel is onweerachtig wanneer ze ogendraaiend zegt “oh, jullie zijn de fiets…..oei, een lange fiets”.

Eigenlijk bedoelde ze….pffft, een veel te lange fiets, waar ik geen plaats voor heb.

Ze kon het niet verbergen, er arriveerde duidelijk een “probleem”, eentje met twee wielen.

De woordenwisseling ga ik niet “op papier zetten”, maar kort samengevat was er volgens haar geen plaats om het “ding” ‘s nachts veilig te stallen. Dikke zever, ze bedoelde eigenlijk dat ze liever geen fiets op haar “domein” zag staat, “ wat gaan de andere gasten ervan denken…..(?)”

“Buiten op de parking van het hotel kan wel” zegt ze, ik zeg, “dat gaat niet gebeuren madam !”

Uiteindelijk hebben we hem op ons terras kunnen zetten met wat hulp van de klusjesman. Zonder de kamer te betreden met de fiets uiteraard. Tussen de buitenmuur en het handvat van de fiets moest er wel een handdoekje geplaatst worden, stel dat de handvat zou afgaan op de muur……goh, dat zou wat zijn seg!!!!

Indier er andere opties qua logies waren geweest, ik was er direct opgestapt. Ons zelden zo onwelkom gevoeld met de fiets……..

Diep in en uitademen helpt op dat moment, in plaats van de zeggen “stomme trut…”

Genoeg negatieve energie verspild, voor de rest is Assos een mooie plaatsje 😬

Later op de namiddag zien we nog twee oudere koppels (allen Nederlanders) bij het zwembad….geen idee of het fietshaters zouden zijn.

We zijn dus met zes in totaal!

Op een paar minuten wandelen zijn we in het dorpje, weeral een schilderij waardig, waar we opnieuw lekker eten. Haloumi kaas, tzatziki, inktvis, moussaka, de Griekse keuken zijn we bij ons thuis onterecht een beetje uit het oog verloren……

Na een zwembadnamiddag (Maria niet meer gezien) was dit weeral een mooie dag.

Zand……….’t is ambetant !

Zondag 12 juni

Vandaag doen we nog een ritje zonder bagage vandaag, we blijven 2 nachten in dit hotel.

Kefalonia is vrij klein, elke dag verhuizen met de bagage op de fiets is hierdoor niet nodig.

Een korte overzet met de ferry brengt ons in Lixouri.

Wie staat er ook aan te schuiven aan de boot? Het koppel uit Grimbergen, Jozef en Dina, 64 en 70 jaar, chapeau hoe die nog vol energie zitten. Na een foto fietsen we weg, zij volgen de kustlijn, wij gaan meer het binnenland in.

Vanuit Lixouri gaat het al snel omhoog, de bergen in. Zoals elke dag is het tussen de 35 en de 40 graden, we zijn er al aan gewoon, onze huidporien ( vind de correcte ‘e’ niet op het toetsenbord) doen elke dag overuren.

Na een lange klim, zien we zee opduiken en volgt de mooie afdaling, naar het plaatsje Agos Kiriakis. De kleur van het water is heel fel blauw, net een schilderij. Waar die kleuren vandaan komen weten we niet. Op aanraden van een local gaan we er volgens hem héél lekkere vis eten, in een klein restaurantje “the fisherman’s hut”.

‘s Nachts gevangen, een paar uur later op je bord. De vis mogen we zelf uitkiezen.

Met de hand geschilde frietjes maken het compleet. We zien en horen hoofdzakelijk Grieks. Dit is echt een afgelegen plaatje, vandaar dat er weinig toeristen komen. Dit wekend is het Grieks pinksterweekend, voor veel mensen net als bij ons een lang weekend.

De setting is zoals in “de boekskes”, zee-zon-strand én lekker eten.

Nadien terug de realiteit, een stevige klim van 3 kilometer, waarna een mooie afdaling richting Argostoli.

Eens terug doen we iets wat we al jaren niet meer gedaan hebben, op het strand onder een parasol gaan zitten, nu zijn we echt oud aan’t worden. Met ze’n twee in zee, zelf dat hebben we afgevinkt…..!

‘t Is eigenlijk ook wel eens plezant, zo eens de luierik uithangen.

Alleen dat zand, dat is ambetant ! 😎

Tuinslang?

Zaterdag 11 juni.

Het is 7 u, met ogen nog in sluitstand, denken we de tuinslang horen maar schijn bedriegt, het is de tuinslang uit hemel die aan’t werk is, ook weg regen genaamd.van dienst was maar het bleek te regenen. De buienradar toonde dat het maar even ging duren.

Argostoli is onze bestemming van vandaag, het is de hoofdstad van Kefalonia, er wonen ongeveer 12.000 mensen.

We starten met een stevige klim, onze benen zijn helemaal niet opgewarmd. Boven op de eerste top, ontmoetten we een gepensioneerd koppel uit Grimbergen, zij zijn hier met Vos-travel, en doen georganiseerde fietsvakantie met bagagetransport. Hun bestemming is dezelfde dan die van ons.

Na 47 km op en af, komen we aan in het pittoreske Argostoli, we eten bij de zee, in het oudste restaurant van het eiland, het is er al sinds 1954.

De kok van toen, is wellicht met pensioen….

Regen-Wind–Onweer-Zon…….

Vrijdag 10 juni

Het weerbericht ziet er voor vandaag niet super uit.

Regen en wind, dat is niet waar we blij van worden, we moéten immers de boot van 12.30 halen in Kylinni, ongeveer 50 km hiervandaan. Er staat een zeer strakke rugwind, hierdoor vorderen we veel sneller dan verwacht en bergen hoeven we niet te overwinnen. Dreigende wolken hangen constant boven ons hoofd maar wanneer de zon er doorbreekt laten talrijke zweetdruppels niet op zich wachten. Een schamele keer valt er enkele druppels maar de hevige regen waar we bang voor waren, komt er (voorlopig) niet. Op iets meer dan 2 u zijn we aan de haven, een uur sneller dan voorzien.

Bij de plaatselijke bakker kopen we wat zoetigheid en even later zitten we in de zon op een terrasje. De donkere wolken zijn er nog steeds en even later valt de regen met bakken uit de lucht. Het lijkt meer op een zondvloed, we kunnen net op tijd schuilen. De boot vertrekt over een uur, we zien hem liggen, een paar honderd meter verder.

Even ziet het er naar uit dat we met een natte broek zullen inschepen maar uiteindelijk stopt het met gieten. De boottrip naar Poros, een havendorp ten zuid-oosten van Kefalonia bereiken we na anderhalf uur. Ondertussen schijnt de zon al opnieuw, van hieruit rest ons nog 20 km tot Katelios, waar we slapen vannacht. We fietsten amper 20 km (vaak bergop), maar het ziet er al naar uit dat dit een schilderachtig eiland is, na elke bocht kan je een mooie foto nemen.

700 voor Christus…… ( die van Jesus Christus)

Donderdag 9 juni

Vandaag fietsen we naar het oude Olympia (Ancient Olympia), waar 700 voor Christus de olympische spelen zijn ontstaan, dat is dus meer dan 2000 jaar geleden, oudere stenen hebben we denk ik nog niet eerder gezien.

Er eens geweest zijn, daar gaat het om, stenen zijn stenen maar toch willen we deze echt eens zién.

Via Komoot, de gps software die ik bijna altijd gebruik maak ik een route langs rustige wegen, het is ongeveer 36 km. Eerst 15 km langs de zee, maar we zien de zee amper, er staan huizen in de weg. Soms eindigt het asfalt abrupt alsof een tsunami de weg wegspoelde. Hier en daar een klein, niet toeristisch strandje waar enkele locale mensen genieten van de zee/ zon. We fietsen afwisselend via gravelpaden en slechte asfaltwegen, gelukkig hebben we dikke banden, met een koersfiets zou dit niet de ideale ondergrond zijn.

Hoe dichter we bij het oude Olympia komen, hoe recenter en beter het wegdek wordt. Het is duidelijk, hier wordt al eens een busje met toeristen afgezet.

Voor we de archeologische site bezoeken, eerst een koffiestop in een van de vele tavernes. Er wordt net een bus toeristen gelost, het is er komen en gaan…

De talloze winkels met veel, euh….brol, wie koopt dat allemaal vragen we ons af(?!)

De archeologische site is groter dan we verwachtten, we wandelen er door en proberen ons voor te stellen wat en hoe er hier gebeurde, zo lang geleden. Een grappig weetje, de sporters die deelnamen, enkel mannen in die tijd, waren quasi poedelnaakt. Dit om hun mooi athletische lichamen te kunnen aanschouwen……😬

De wolken zijn vrij talrijk waardoor het niet zeer warm is vandaag. Op de terugweg fietsen we langs het stadje Pyrgos.

Niet echt de moeite, we eten er de slecht pizza ooit, niet op !

Afsluitend de lekkerste ijskreem van Katakole ( een tip van de hoteleigenaar), geserveerd door een Nigeriaans meisje die er al zes jaar woont en werkt.

Meloenen, ozo zwaar……

Woensdag 8 juni

Vandaag laten we Zakynthos achter ons en vertrekken we voor écht, dat betekent met de bagage op de fiets. De fietsdozen blijven achter in het hotel, Yannis heeft beloofd ze te beschermen met zijn leven. 🙂

Yannis is een twintiger die reeds vier jaar werkt in het hotel alsof het het zijne is. De dag ervoor vroeg ik of hij een goeie plaats had voor onze fietsdozen, ja dus….

De boot die ons naar het schiereiland Peloponessos brengt, vertrekt om 9 u in de haven van Zakynthos, dat is op amper 4 km fietsen, waarvan 1 km bergaf. Ontbijten kunnen we pas vanaf 8 u, het zal dus een vluggertje worden.

Om 8.30 u staan we al voor de boot, klaar om in te schepen. Het ruim van de boot is euh…..zeer ruim, onze tandem verdwijnt in het niets tussen de vele vrachtwagens en auto’s. Boven op het dek is het perfect, de zeewind is de ideale airco. Anderhalf uur later meren we aan in Kyllini, het kleine havendorpje noord-west van Peloponessos, dat als een appendix vasthangt aan het Griekse vasteland.

Voor we wegfietsen kopen we alvast de tickets voor aanstaande vrijdag, dan varen we van Kyllini naar de eiland Kefalonia.

Ons bestemming van vandaag is Katakolo, in vogelvlucht amper 50 km zuidwaarts van waar het beginnen met fietsen.

We nemen niet de kortste maar de meest rustige wegen. Die brengen ons door een uitgestrekte landbouwstreek waar we onder andere zien hoe watermeloenen geoogst worden. Nog nooit over nagedacht hoe en waar meloenen groeien. Die liggen in een veld, uiteraard op de grond. ( het zou geen zicht zijn, meloenen die in een boom hangen). Oogsten is letterlijk dus zwaar werk.

Wanneer we er even stoppen voor een foto wordt ons een meloen aangeboden maar ze zijn zo dik/ zwaar dat we er vriendelijk moeten voor bedanken.

Na 68 km zijn we in het pittoreske dorp aan de zee, Katakolo. Er ligt een gigantisch cruiseschip, de Costa Luminosa. Ik zoek het even op, het is 300 meter lang, heeft 10 dekken, er logeren max 2800 passagiers die verwend worden door 1000 man/ vrouw (of beiden) personeel (!).

Een varend dorp dus….

Bij een driebollig ijsje aanschouwen dit varend wonder maar zouden we toch niet willen ruilen met onze tweewieler….

We logeren boven op een heuvel vanwaar we uitkijken op de haven.

Acht poten

dinsdag 7 juni

Om 10 u vertrekken we voor tocht langs de oostkant, glooiend maar niet echt de bergen in. We fietsen voorbij de haven van Zakynthos, de grootste stad van het gelijknamige eiland. Vrij druk verkeer maar niet gevaarlijk. Wat ons gisteren al opviel, is dat een geen helmplicht geldt voor motoren en scooters, ik wil hier niet op de spoedafdeling werken wanneer die mannen de grond kussen……

Ook heel veel quads zien we, die worden overal verhuurd aan toeristen, die er meestal ook zonder helm het eiland mee verkennen.

We fietsen verder de kustlijn af tot in Tsilivi, hier ligt het mooiste strand van het eiland hebben, las ik. We fietsen er naartoe en inderdaad, het is een mooi plaatsje. Net voor de eerste zandkorrels parkeren we onze fiets, we ruiken de zee en laten het strand voor wat het is. Zand tussen de tenen is niet iets waar ik blij van word.

Na een koffie om wat af te koelen fietsen we verder noordwaarts en meer het binnenland in. Is Katastari, een dorpje met 1600 inwoners hoopten we iets te kunnen eten maar het is bij hopen gebleven. Wel een mini-market aan de kerk met een zeer pittoresk terrasje. We ontmoetten er een locale fietstoerist, waar we een praatje mee maken, hij geeft ons zijn nummer, in geval van vragen of problemen, mochten we hem altijd bellen.

Het valt echt op, de Griekse gastvrijheid, altijd en overal ontmoetten we vriendelijke mensen.

We eten uiteindelijk terug in de stad waar we vertrokken zijn.

Al een ganse dag had ik goesting in gegrilde octopus, en dat is het dan ook geworden. Geen volledige wel, elk twee poten…….

Aja, octopussen hebben eigenlijk 8 poten, vandaar de naam, dat hebben we geleerd vandaag! 🙂

Van olijf naar olijfolie

Maandag 6 juni

Deze ochtend de tandem in elkaar gezet en eigenlijk veel te laat weggefietst uit het hotel in Argasse, een plaatsje vlakbij de zee.

Te laat, omdat het al heel warm was, je kan maar beter de ochtenduren aangrijpen om hier te fietsen, en al zeker wanneer van acclimatisatie nog geen sprake is.

Het eerste ritje is altijd spannend, gaat alles werken zoals het moet?

De tandem gaat elke keer toch grotendeels uit elkaar, het is een puzzel die ik ondertussen al goed ken maar die toch telkens zorgt voor de nodige stress.

De thermometer op de gps geeft 46,5 graden aan. Dubbele Patjottenlandtemperaturen zijn dit. Tijdens het fietsen valt het best mee, stoppen met fietsen is erger, dan druipt ons zweet overvloedig. We horen hier dat deze temperaturen wel normaal zijn maar dan eerder in juli en augustus.

De eerste stop doen we in een olijfpersmuseum, na een twintigtal kilometer.

De moeite waard, ik had geen idee hoe dit in ze’n werk gaat. De boeren uit de streek komen hier aan met hun oogst en op ongeveer anderhalf uur hebben ze verse olie, eerste persing. Elke olijfboer heeft dus een persoonlijk product, van zijn eigen oogst. Sommige olijfbomen in deze regio zijn tot 800 jaar oud (!)

Zes kg olijven zijn nodig voor 1 liter olie. Oogsten doen ze door met stokken de olijven van de boom te slaan, waarna ze in/ op netten vallen. Nadien gaan ze in grote juten zakken en binnen de 40 uur moeten ze worden verwerkt.

We konden konden verschillende soorten proeven en natuurlijk ook een flesje kopen 😉

Er zijn een twintigtal persfabrieken op dit kleine eiland. Griekse olijven hebben vanaf nu geen geheimen meer voor ons !

Een volgende stop is in Agalas, daar is een mooi plekje ‘Cave Damianos’. We kregen deze tip van Nederlands koppel (ja, weeral Nederlanders). Ze slapen naast ons ( niet in ons bed, de kamer ernaast), en toen in deze ochtend aan de tandem bezig was, zei hij ‘ mag ik een tip geven….’

Hij bleek op die bepaalde plek getrouwd te zijn, drie jaar geleden.

Toegeven, het was er wel romantisch……maja, wij zijn al even getrouwd en dus vertrokken zonder ceremonie……

De haven in Zakynthos

Fietsvakantie Griekenland – Ionische eilanden.

Zondag 5 juni

Ik moet bekennen dat ik de Ionische eilanden niet kende. Een paar jaar geleden, op de fietsbeurs in Gent, stond er een standje van een Nederlander, die er fietsreizen aanbood, meer bepaald op Kefalonia, Zakynthos en nog een paar kleinere eilanden. Uit zijn aanbod haalden we de inspiratie voor deze fietstrip.

Na een kleine drie uur in de ijzeren vogel, landden we deze namiddag op het eiland Zakynthos. Het onweer welke over Belgie raasde hebben we net gemist. Doris had al een extra kalmerend pilletje genomen, ‘just in case’. Vliegangst is een kwaal die blijkbaar nooit geneest en in combinatie met een onweer, kan ze maar beter extra pilletje nemen. Het is namiddag eer we in het hotel zijn, de fietsdozen pakken we morgen uit. De eerste zonsondergang ziet er alvast veelbelovend uit….

Coureurs op training….



Kalamitiya-Mirissa 67 km-350hm

Nog een dag blijven we aan de zuidkust, meer bepaald in de buurt van Mirissa. De drukkende, vochtige 30 graden om 8.30u doet ons al puffen van de eerste kilometer. Het is alles behalve een vlak tochtje, de mooiste route tot de bestemming brengt ons iets meer richting binnenland, weg van de grotere banen. Daar fietsen we langs kleine dorpjes waar amper verkeer is.

Mag ik ook eens……..?
Zuidkust nabij Mirissa.
De locale postbode toont ons de juiste weg, hij is niet in uniform !
Einde van de rit !

Ella-Kalamitiya. 95km-350hm

Vandaag verlaten we de bergen, hoofdzakelijk bergaf fietsen we richting zuidkust. Op papier een makkie, maar de temperatuur én de bagage vraagt sowieso meer energie je zou denken.

Na 40 km voelen we dat er iets niet klopt, en inderdaad, er is een belangrijke schroef afgebroken die onze bagagedrager aan het frame bevestigd. Hierdoor wiebelde de fiets en de bagage fel. Gelukkig ben ik erop voorzien, ik heb reserveschroeven mee en kan hierdoor snel het euvel oplossen.

De afstand tot aan het hotel is vandaag 135 km, wat iets te veel is. We stoppen rond de middag in Thanawalwila en eten zoals vaak rijst met curry, hét gerecht Sri Lanka. Aan de dame van het restaurant leg ik uit dat we en camionetje of een jeep nodig hebben om ons ongeveer 40 km verder te brengen. Ons kent ons en al snel hebben ze een man gevonden die het juiste voertuig heeft. De tandem past volledig qua lengte in de laadbak, zelf Doris kan erbij. We mogen niet met drie vooraan zitten en de politie is streng hiervoor zegt hij. Ik moet bij de chauffeur zitten om te zeggen waar we willen afgezet worden. De laatste 25 km fietsen we tot aan de bestemming, een klein hotelletje vlak aan de zee.

Schoolkinderen op de speelplaats.
Schoolkinderen worden afgehaald met de brommer.
Enkel een helm voor mama maar wel alle vier coronasafe !
Dit fruit wordt gebracht door mensen, waardoor de toeristen de apen rustig kunnen fotograferen.
Vaak langs rijstvelden gefietst vandaag.
Langs kleine riviertjes zei we vaak de voorlopers van de Miele’s en co….
Voor alles is er een oplossing.
Stoer in de jeep vanachter !

Nuwara – Ella 67km-700hm

Deze ochtend in het hotel worden we aangesproken door een jong koppeltje, ‘zijn jullie uit Aalst….?’ Euuh…”nee, maar wel niet veraf”.

En dat op het hoogste punt van Sri Lanka. “Weir” praten blijkbaar met een Aalsterse tongval……

We fietsen naar Ella, een populaire plaats op het eiland. Ondanks de 1700 meter die we dalen is er toch nog flink wat klimwerk. Het landschap is zeer de moeite, we fietsen door dé theestreek van Sri Lanka. Volgend kenners komt de beste thee van hier. We proeven onderweg, zie het argwanend “verse aardbeien’. Ze zijn zuurder dan zuurpruimen, na eentje hebben we er al genoeg van. Even verder langs een tempel zien we Europeanen die een boedistisch ritueel ondergaan, we begrijpen er niet veel van, net al de aap die er naast zit…

Twee politieagenten bij het verlaten van Nuwara Eliya.
Zo ziet vers geplukte thee eruit.

De oude dame rechts heeft een zak op haar hoofd waar de thee die ze plukt ingooit.

Kandy-Nawara Eliya (transfer met busje)

Kandy – Nuwara ELiya autotransfer en korte dorpsrit 16 km

De tocht naar het hoogste punt van Sri Lanka (1900 meter) zou met de fiets te veel tijd en moeite kosten, we laten ons naar de top brengen met een busje welke we geregeld hebben in het hotel.

Onderweg bezoeken we een theefabriek, wel interessant om zien hoe van een groen blaadje thee word gemaakt. In dit fabriek, het grootste van het land, verwerken ze tot 3000 kg theebladeren per dag, interessant om zien.

In de namiddag doen we nog een verkenning in Nuwara Eliya, maar meer dan een tussenstop is dit plaatsje niet waard vinden we. In dit fabriek, het grootste van het land, verwerken ze tot 3000 kg theebladeren per dag, interessant om zien. Echt bizar, denken dat je koffie drinkt dat dan thee blijkt te zijn. Echt bizar, denken dat je koffie drinkt dat dan thee blijkt te zijn.

Rondje Kandy 25 km

‘s Ochtends fietsen we naar de botanische tuinen, die we enkel van ver zullen zien. We kunnen/ mogen er niet in met de fiets. Er rond fietsen was even plezant, al dat gewandel, we staan niet op de eerste rij bij deze temperaturen. Een tot viswinkel omgebouwde vrachtwagen trekt onze aandacht. Die man wil ons zijn beste vis aanprijzen maar we koken niet op verlof zeggen we verontschuldigend.

Er is een zowaar een fietswinkel in Kandy, de eigenaar staat toevallig buiten en roept ‘“hey, kom even binnen”. Onze tandem is een rariteit, ze weten dat het bestaat maar je ziet dat hier niet zegt hij. Er staan vooral tweedehands fietsen en wat klein gerief en kledij. De fietsen komen uit Italië, via een connectie kan hij eraan geraken. Op zondag is er telkens een groepsrit, er komen ongeveer 50 deelnemers op af, ze rijden rondjes van 5 km. Wielertoerisme op Srilanese wijze….hij moest eens weten hoeveel duizenden wielertoeristen er bij ons fietsend hun zondag spenderen….

Nadien fietsen we door dé straat van Kandy, Colombo street. Een soort winkelstraat, kilometers lang met héél veel verkeer. Alles is open op zondag, ik denk dat het concept ‘sluitingsdag’ hier niet bestaat.Een ongelooflijke drukte, alles is er te krijgen. Nadien fietsen we rond een stadsmeer waar we zelfs een echte Italiaanse Illy capucino kunnen drinken. Bij het meer ga ik op foto met de wellicht enige aap met een jas aan ! Doris blijft op afstand, zij neemt de foto wel zegt ze ;).

Geen benzine en toch in de file ….

Er heerst een vrij aanzienlijk tekort aan benzine in Sri Lanka. We hoorden al verschillende verhalen over letterlijk uren aanschuiven aan de pomp. Vandaag zagen we letterlijk hoe zich dat in de praktijk vertaald. Er stond niet enkel een lange rij auto’s te wachten.

Naula-Kandy 50km – 970hm

Kandy, de tweede grootste stad van Sri Lanka is vandaag onze bestemming.

Nog meer bergop dan de voorbije dagen. Amper 50 km maar net geen 1000 hm’s.

Zonder bagage zou dit al een pittig stukje zijn, maar met bagage is het een vette kluif.

We fietsen toevallig langs een soort feest waar we niets van begrijpen maar er wel serieus gezongen en gedanst. Zouden die het ook warm hebben vraag ik me af….?

Onderweg hebben we het zo warm, we schrokken samen een volledige watermeloen op. Die vrouw vraag nadat ze hem gesneden heeft, ‘moet er zout op’….?

Euuuhh…….Ik dacht even aan Iréne frit, die vroeg dat ook altijd (maar niet voor meloenen).

Ik zeg ‘awel ja’ en toegegeven, dit is een een gouden raad voor tante Kaat, het smaakt heerlijk bij deze hitte.

Tijdelijk zijn we herboren, klaar voor de laatsten km’s.

Op het einde door het drukke Kandy, loopt ons zweet langs overal naar beneden. Ons hotel daarentegen, dat is naar boven, alweer boven op een helling.

Onze ‘bergopspieren’ doen overuren deze week…..

Polunnawura-Naula 88km 850hm

Vroeg op pad vandaag voor alweer een pittige rit, veel bergop vooral op het einde.

Een zeer fraaie start langs een verhoogde dijk aan het meer

We zien vissers aankomen met volle netten en de vis wegen en verkopen met een ouderwetse weegschaal.

Langs mooie kronkelende wegjes met perfect asfalt, verlaten we het meer.

We voelen onze fiets wiebelen, het blijkt een kapotte spaak ( zie eerder bericht)Een

De eindklim van 2 km is supersteil, we komen pas om 18 u aan.

Mooie maar zware dag…..

Dambulla-Polunnaruwa 88km 350hm

We vertrekken goed op tijd voor wat een mooie tocht gaat worden naar Polunnawura.

Het is amper 30 graden om 8 u wanneer we het hotel verlaten, dat voelt aan als ‘koel’.

Geregeld fietsen we op rode, zanderige gravelwegen, maar in het droge seizoen is dit nooit een probleem. De wegen waar we 90 % van de tijd op fietsen zijn van de beste ‘macadam’ kwaliteit.

Het Kandalamemeer is de eerst halte voor een korte stop, dan door naar Sigiriya.

Sigiriya heeft een attractie in Sri Lanka, er is een hoge rots die van ver uit het landschap schiet.

Het is een van de zeven plaatsen in Sri Lanka op de werelderfgoedlijst. Het 1600 jaar oude complex bestaat uit een zomer- en winterpaleis, lusthoven die omgeven zijn door 8 km muren en grachten en boven op de rots is een citadel. Het is in 7 jaar gebouwd en slechts 18 jaar bewoond geweest.

Via 400 trappen kan je naar boven om het te bezoeken maar wij hebben van ver een foto genomen. We kunnen de fiets er niet alleen achterlaten en euh……400 trappen zien we niet echt zitten….;)

Vanaf hier fietsen we door een natuurreservaat waar een groot bord aangeeft ‘opgepast, overstekende wilde dieren’. Op een olifant na zien we verder niets dat heel wild is.

Heel soms wel wild gedrag vanuit iets met vier wielen en een stuur, net zoals bij ons, maar dat is eerder uitzonderlijk.

Het was opnieuw een warme fietsdag, gemiddeld 35 graden.

Logeren doen we in een hotel aan een meer, in een oud gerestaureerd vakantiehuis van de ‘Queen’, jaja, die van Engeland…..;)

Gebakken rijst in Bakamuna

Doorgaans rond het middaguur zoeken we iets om te eten en bij momenten wordt het voor onze neus klaargemaakt, in dit geval door een moeder en zoon. Die laatste ziet er op de foto slechtgezind uit maar schijn bedriegt in dit geval.

Kurunegala – Dambulla 60 km – 700 hm

In Negombo vertrekken we niet meteen op de fiets, het zou te ver zijn om de volledige afstaand te fietsen tot Dambulla. Tandem en bagage droppen we in een minibusje en 70 km later zijn we in Kurenegala, hier starten we écht met pak en zak op de tandem in oostelijke richting.

Onderstussen is het niet écht het ideale moment van de dag, het is op de middag en de gps geeft 44 graden aan, in de schaduw.

Eerst 15 km kaarsrecht, maar al snel stoppen we bij een bakker om zeker niet zonder ‘benzine’ te vallen.

Een goed uur later, ons hoofd heeft ondertussen de kleur van een pas gekookte kreeft, stoppen we opnieuw. Schaduw en drank, dat hebben we nodig. We zijn wel blij met dit mooie weer maar ‘trop is teveel’ .

Het is opvallend hoeveel mensen we zien die een masker dragen, ook al zijn ze helemaal alleen. Midden in de jungle, op de brommer, fiets of op een traktor, die toestanden hebben we al lang niet meer gezien. Het doet denken aan de eerste weken in maart 2020 bij ons.

Door angst of onwetendheid, we weten het (nog) niet…

Een stevige klim brengt ons, gelukkig in de schaduw en op perfect asfalt kort bij de eindmeet. Een fraai hotel midden in de jungle maar er zijn zeker en vast meer apen (in de directe omgeving) dan toeristen, amper drie kamers zijn bezet.