thanks for following us !

Latest

Restaurant Monsanto

Monsanto by night

Monsanto

Dag 5.   Alfaiates – Monsanto

….Er rit die door Antonio als ‘high’ beschreven staat dwingt ons al om 8.30 op de fiets. Voor ons twee niet erg, wij zijn meestal vroeg wakker en de Portugezen ontbijten niet echt vroeg, geen ideale combinatie dus. We fietsen door zeer desolaat gebied vandaag, enkel een een dorpje op km 15, waar we een ochtendkoffie drinken. Het meisje van dienst schrikt als ze 10 fietsers tegelijk een koffie of frisdrank moet serveren. Hier een ‘business in de horeca’ bedrijven lijkt me alles behalve winstgevend. We stoppen zo snel na de start omdat we de volgende 30 km niéts gaan zien dan wilde Portugese natuur, tot aan de lunch wil dat zeggen. Het parcours is zeer ruig vandaag, gans de tijd stenen en gravel, sommige beklimmingen moeten we van de fiets, wegens geen tractie meer met het achterwiel. Één van de afdalingen was zo steil en overgoten met stenen dat Doris vanachter riep dat ze schrik had. Dat was geleden van in onze beginjaren op de tandem 😀. Ondanks de 30 graden probeerde ik tevergeefs het hoofd koel te houden, we overleefden de afdaling wel maar ikzelf was er ook maar 80% gerust in, iets wat zij niet doorhad. Alle afdalingen die nu nog zullen komen zijn sowieso minder steil, dat kan niet anders……. Op km 46 staan Bertha en Rui onder boom de lunch klaar te maken, in de schaduw wachten we tot de groep compleet is. Samen fietsen doen we quasi nooit. We zijn allen verschillende type fietsers, op dit parcours valt elk groepje na 10 minuten uit elkaar, best ieder zijn eigen tempo is al gebleken sinds dag 1. Antonio rijd telkens als laatste, zodat hij alle ‘schapen’ ‘s avonds de stal in krijgt. Na de lunch nog 20 km tot Mosanto, een stadje, hoe kan anders,  op een heuvel. We fietsen nu door een bos waar hij sinds jaren niet meer kwam, hierdoor gaat hij als eerste rijden en misschien van de gps route moet afwijken. Sommige wegjes zijn misschien dichtgegroeid vreest hij, wat even later blijkt te kloppen. Hij loods ons via een andere weg terug op de gsp track, we moeten we tot twee keer een omheining overklauteren, wat een paar grappige plaatjes opleverd. De laatste 2 km tot aan het hotel zijn supersteil, een met dikke stenen bezaaid geitenpad, we begeven ons duidelijk naar een Middeleeuws stadje. We wisten het vooraf dus we houden onze laatste cartouche voor deze klim. Monsanto is uniek, het is volledig gebouwd uit graniet. De legende wil dat dit het meest Portugese stadje is.  De laatste 300 meter komen we op asfalt en aan het  hotel staan Bertha en Rui ons op te wachten. Ik ben zo ‘nat van ‘t zweet’ dat ik begot een pintje drink bij aankomst, één van de weinige pintjes in mijn 52 jarig bestaan. Doris gelooft haar ogen  niet. Ik moet wel toegeven dat ik direct nadien met een cola de biersmaak heb doorgespoeld. 

De route die we volgen en de bestemming van morgen.

Net na de rit in Monsanto

​​

Dag 4    Almeida – Alfaiates


Vandaag een rustdag, 50 km en amper 500 hm. Niemand die het erg vind want het waren al drie pittige ritjes de voorbije dagen. We fietsen na het ontbijt rond Almeida op de stadsmuur en doen een terrasje. Om 11 u vertrekken we met de groep na de rituele dagelijkse foto door Bertha, Antonio’s vrouw. Het is een makkelijke rit, na 20 km is er al lunch, dit keer in een restaurant aan de belangrijkste grens tussen Spanje en Portugal, voor wat betreft vrachtvervoer. Het restaurant, ‘Suisse’ genaamd is een truckersrestaurant, eerlijke, lekkere keuken. De frietjes hoefden niet echt, maar we klagen niet. Na een kort dutje onder een boom voor het restaurant trekken we ons op gang voor de laatste 30 km. Het is een gravelweg, zonder veel hindernissen. De laatste 15 km zijn meer mountainbike zeg maar, met echt mooie stukjes erin( zie video). Hotel Pelicano duikt op na 52 km, we zijn al om 15 u binnen, echt rustdag dus. 

Dag 3.   Freixo – Almeida


We ontbijten lekker in het wellicht kleinste ontbijzaaltje van Portugal. Om 9 u zitten we op de fiets, tijd om op te warmen is er niet, het is onmiddellijk stei , doch kort omhoog. Nadien komen we op een soort plateau, glooiend rijden we tot km 19, naar een viewpoint. Gids Antonio heeft de tochten ingedeeld in drie niveaus, low, medium en high, waarmee hij doelt op de moeilijkheidsgraad. Vandaag is het ‘high’. Op km 20 komt er een steile met dikke stenen bezaaide afdaling met heel korte haarspeldbochten. De eerste bochten kunnen we fietsend ‘nemen’, sommige moeten we afstappen en te voet door de bocht, te steile afgronden mocht het fout gaan hier. Na 2 km zijn we terug beneden een de rivier en gaan we via een rustige asfaltweg tot aan de lunch. Die is vandaag heel vroeg omdat dit de laatste plaats is waar het nog kan. Het is een prachtige locatie aan de rivier. Onder de bomen is er gelukkig wat schaduw. De uitdaging van de dag komt na de lunch, een klim van 22 km. Met koude benen direct omhoog, op het heetste moment van de dag. Ik zie 36 graden, gelukkig veel wind en dan nog in de rug. Het is geen constante klim, er zitten korte afdalingen tussen, ideaal om ons zweet wat laten op te drogen. De volgende stop waar we hergroeperen is terug op een hoogte, in een ommuurd stadje. De laatste asfaltklim tot de top heeft een hoog ‘Bosbergehalte’, recht omhoog je ziet het einde van ver. Het eerste café waar we langsrijden  is waar we moeten zijn. Het uitzicht ga hierboven is fenomenaal. Hier verzamelen we, nog 20 km vrij vlak alvorens we aankomen in opnieuw een ommuurd stadje, Almeida. 

Dag 2.   Sendim – Freixo 


Wanneer we Sendim uitfietsen is het 20 graden. De eerste 12 km zijn glooiend, niet echt veel bergop. Nadien volgt er een uitdaging volgens Antonio, iedereen die naar boven fiets wordt getrakteerd op een ijsje. Het is een oude Romeinse weg, bezaaid met dikke schots en scheve stenen, ongeveer 800 meter lang. Wij dachten,mmmm dat ijsje gaan we niet uit onze handen laten gaan maar helaas, het was niet te doen, zeker niet met de tandem. Enkel Rui, een jonge Portugees is naar boven gereden. We flirten gans de rit met de Spaanse grens. Wanneer het even op asfalt komen zien we dikwijls een bord dat ‘Espahna’ aangeeft.  De eerste koffiebreak is improvisatie, het enige café in het dorp is bijna nooit open hoorden, en ze houden hier blijkbaar van tradities want ook nu was het gesloten. De lunch is op een héél mooie plek, bij een soort George de Verdon achtige kloof. De zon is wel haar best aan het doen, we moeten ‘vechten’ voor een plekje schaduw. Het is terug een warme dag, het parcours veranderd constant, van graniet achtige rotsige ondergrond tot zanderige karrensporen, hoog gras met veel doornen, het passeerd allemaal nee nee wielen. Gelukkig rijden we tubeless (zonder binnenlanden voor de niet fietsers). We komen na een supersteile klim aan in Freixo, een groot dorp met een middeleeuws fort, vandaar de klim. Middeleeuwse forten zijn hier zeer talrijk, de Portugezen werden door de eeuwen heen aangevallen door Spanjaarden, die rivaliteit is nooit meer weggegaan.  Het hotel is simpel en proper, er is zelfs internet. Vananvond eten we in een Spaans  restaurant de lekkerste varkenshaas ever ! 

Net aangekomen in het gezellige stadje Freixo.

Freixo, onze eindbestemming van vandaag duikt op.

Dorpje in de Douro vallei.

De Douro rivier, de scheiding tussen Spanje en Portugal. Hier aten we deze middag onze ‘bokes’ op.