thanks for following us !

Author Archive

dag 26 vrijdag 24 nov Tokyo by bicycle 30 km

Onze laatste dag Japan vandaag. We gaan opnieuw Tokyo per fiets bezoeken maar deze keer met Neil, de gids van zijn eigen bedrijfje tokyobicyletours.com.
Nog twee Nederlanders, , een vader en zoon uit Rotterdam vervolledigen ons kleine groepje van vijf. Neil is uit Ohio (Usa) en woont sinds tien jaar in Japan. Dat was ooit niet zijn plan verteld hij, maar de liefde heeft er anders over beslist. Het is na Kyoto en Osaka het derde stadsbezoek mét gids, wat eigenlijk onontbeerlijk is in zo’n metropolen. Het feit dat Neil geen Japanner is, is een pluspunt, hij kan zich beter inleven is wat ons interesseert. Heel veel Japanners hebben geen auto, wat ook niet nodig is door het enorme aanbod van (stipt) openbaar vervoer. En als je al eens een auto nodig hebt, kan je er eentje huren voor 5 euro per dag. De huurprijzen zijn hier gigantisch hoog. Voor een studio van 20 ( twintig) vierkante meter, betaal je hier 1000 € per maand. Bij ons kan je zo’n kleine ruimte nooit verhuren, dat is de grootte van een ruime berging….;)
We rijden oa langs een buurt waar veel ‘rest and stay’ hotelletjes zijn. Die zijn ingericht met mooie ruime kamers, grote tv etc. Ze zijn er niet voor de toeristen maar vooral voor de klein behuisden onder de Japanners. Ze wonen vaak met velen onder één dak, hebben weinig of geen privacy en vinden hier dan wat rust en intimiteit, voor weinig geld. Je kan er inchecken via een toetsenbord met een bepaalde code en wanneer je ‘uitgerust’ bent, anoniem betalen via een luikje wat opengaat en waar enkel twee handen uitkomen om je, uiteraard cash geld te ontvangen.
We zien ook de andere kant van dit, de rijke buurten, waar de Duitse wagens voor de deur staan. Het contrast is groot maar armoede zien we niet. Er is amper 5 % werkloosheid, dit is absoluut geen arm land, integendeel.
Bij een tempel/ park zijn we getuige van de zoveelste trouwpartij, geen doorsnee ‘jawoord’ deze keer. De kostprijs om deze locatie te kunnen gebruiken is 8000 € (!), zonder fruitsap….;)
Veel hebben zo veel gezien, gehoord en geleerd, te veel om neer te pennen…..
Omstreeks 14 u is het voorbij, het was een kleine doch leuke impressie van centraal Tokyo. Opvallend hoe de ongeveer 12 miljoen mensen die hier samenwonen zo rustig met mekaar omgaan, geen enkele keer hoorden we iemand claxonneren of gesticuleren, ik ben zeker dat het woord verkeersagressie niet terug te vinden is in een Japans woordenboek…

Doris en de twee Nederlanders…..

 

DSC03607

 

Van de tempel naar de supercars, twee straten verder….

DSC03621

Laatste tempel .

DSC03648

 

DSC03692DSC03655

 

 

DSC03715DSC03706DSC03731

Dure trouwpartij.

 

DSC03839DSC03826DSC03804

 

 

 

Japanse ‘crepe’, heel lekker…..

DSC03886

 

DSC03853

 

 

 

De  nationale sport in Japan, baseball.

 

DSC03937DSC03927

 

Deze bomen hebben deze kleur twee weken per jaar, daardoor zijn we hier niet alleen…

DSC03949

Kerkhof in ‘t centrum, 150.000€ per stukje.

DSC03963

 

Kunst…?

DSC03974DSC03983

 


dag 24 woensdag 22 nov Hakone-Odaware 16km Odawara-Tokyo (met de trein 100 km) Tokyo city ride 17km

 

 

Vanuit de hoogtes van Hakone gaat het enkel bergaf vandaag, tot in Odawara, kort bij de zee. Vanaf hier nemen we de trein ondanks het feit dan het maar amper 80 km is tot in Tokyo. In het station pakken we onze fiets de laatste in. Een alerte spoorchef vond hem nogal lang toen we onze kaartjes tonen, even nameten zegt hij, langer dan 2 meter mag niet. Het scheelde niet veel, omdat ik het voorwiel eruit haalde kwamen we net niet aan de ‘grenslengte’ ;).
Eens in Shinagawa zijn we op 2 km van ons hotel. Na de incheck fietsen we de stad in. We fietsen op de terugweg oa langs het fameuze Shibyua kruispunt, een attractie in Tokyo omdat dit het ’s werelds drukste kruispunt zou zijn. Bij avond vergelijkbaar met Time Square in New York.
Fietsen in Tokyo verloopt heel vlot, het is druk maar de discipline van de Japanners zorgt ervoor dat het veilig is.

 

DSC03564

 

De twee foto’s zijn niet de mijne.

shibuya crossing

 

shibuyacrossing


dag 23 dinsdag 21 nov Kawaguchiko-Hakone 68km-970hm

 

De weersvoorspellingen kloppen hier meestal, ook vandaag. Zon vanaf  7 u, om 9 zitten we zonnig en wel op de fiets richting Hakone. De laatste stevig bepakte trip. We ‘doen’ nog een meertje vandaag, het meer van Yamanakako. Opnieuw vinden we toevallig een warme bakker en lekkere koffie bij de Family Mart, een ideale combinatie bleek al verschillende malen. Een bankje bij het meer maakt het compleet. Een paar Japanse toeristen met heel veel camera’s rond de nek zijn zo vriendelijk ons te vereeuwigen met de Fuji berg op de achtergrond. Die berg wordt hier duizenden malen per dag gefotografeerd, daar zijn we de laatste dagen al achter gekomen, en ook wijzelf doen hier aan mee. Dat Japanners veel foto’s maken, is een algemeen aangenomen waarheid, maar eigenlijk zijn wij geen haar beter.
Na een rondje van 10 km verlaten we het water en gaat het omhoog, een paar keer heel steil tot 15 %. Hakone bereiken zonder zweet zal niet lukken, maar het was wel een superdagje.

 

Kawaguchiko lake.

DSC03377

 

Net voor ‘t vertrek.

DSC03383

 

Bij de bakkers neem je zelf wat je nodig hebt, nadien pakken ze het in.

DSC03389

 

DSC03403

 

Yamanakako lake.

DSC03411

 

Fuji is nooit veraf…..

DSC03413

 

Trouwfoto’s waren net genomen toen wij aankwamen…..

DSC03428

 

Hier moét je een foto nemen….;)

DSC03436

 

 

DSC03454

 

Japan’s tussendoortje, suchi met thee.

DSC03462

 

Net voor Hakone, na bijna 70 km is Fuji er nog…..

DSC03475


dag 22 maandag 20nov Kawaguchiko 4 meren rondrit 67km-590hm

Een dag om snel te vergeten, heel koud, bewolkt, niet het ideale  fietsweer.
We zijn vertrokken voor de ‘4 lakes tour’ maar we hebben één ‘leekje’ gelaten voor was het was en de rit ingekort. Na 30 km in de enige tent die open was een veel te straffe koffie gedronken bij de lokale Freddy de Kerpel, maar het heeft niet veel geholpen. Hij had nochtans zijn vuur speciaal voor ons aangestoken.

 

Op de foto achter op de muur, de nu 44 jarige bokser in zijn glorieperiode. Voor Doris de foto mocht nemen heeft hij eerst wel zijn brushing bijgewerkt, zo fier was hij.

DSC03374

 

Opwarmen aan ‘t stoveken.

DSC03353

 

In Japan kunnen zelfs de stoelen koude voeten hebben 😉

DSC03365

 

DSC03359


Dag 21 zondag 19 nov Klimmen naar Fuji berg 5th station 68km-1310hm

 

Het contrast me gisteren kan niet groter zijn, met dit weer moeten we ervan profiteren om naar de top van Mount Fuji fietsen, de hoogste berg van Japan (3776 meter). Tot gans boven zal nu kunnen wegens geen asfalt daar 😉
De weg eindigt aan ‘5th station’, dat is op 2305 meter.
Het is 7 graden aan het hotel wanneer we vertrekken rond 9 u. Na een paar km moeten we al wat kleren uitspelen wegens te warm, dat zal straks wel veranderen. Op 25 kilometer voor de top komen we aan de officiele ingang van het natuurpakt, hier moeten we een kaartje kopen, net zoals de auto’s en de bussen etc. Voor een fiets is het 60 Yen, dat is ongeveer ene halve euro, we hebben al meer betaald om af te zien….;)
Moeilijk is de klim niet, hierdoor wel lang, het is het één of het ander natuurlijk. Er rijden massa’s bussen omhoog, iets minder auto’s en een paar motoren. Het is een mooi brede weg, op het asfalt niet veel aan te merken. Eens we de 1500 meter bereiken wordt het echt koud. We stoppen want Doris haar voeten zijn ijsklompen geworden. Ze legt voetwarmers in haar schoenen. Ze lachte met uit toen ik die in de bagage stak voor ons vertrek….;)
Ikzelf had ze al bij het vertrek deze ochtend in mijn schoenen gelegd.
We komen aan bij de ‘4th step’ op 2000 meter, op de parking staan een massa tourbussen en veel te veel mensen. Hier stopt het voor iédereen, de weg naar 2300 meter is afgesloten wegens de sneeuwval van gisteren vernemen we. Normaal was het nog 7 km klimmen tot 5th station, we zijn wel een beetje blij want het is amper nog 2°C waar we nu zijn. Na een kwartiertje naar beneden gereden met alles aan wat mogelijk was en toch, het was té koud. Nog niet dikwijls zo tegen ons goesting bergaf gereden maar deze keer wel, ondanks de zon.

 

Vertrek bij het hotel.

DSC03294

 

Ingang van het natuurpark

 

DSC03298

 

Leve de voetverwarming !

DSC03303

 

5th station bereikt….

DSC03304

 

 

DSC03315

 

 

DSC03321

 

Lake Kawaguchiko.

DSC03324

 

DSC03329

 

Mount Fuji.

DSC03332

 

 

DSC03335

 

 

DSC03337

 

Het loze vissertje……

DSC03350

 

DSC03351


Dag 20 zaterdag 18 nov Kawaguchiko, regen=rustdag.

 

Een regendag die aangekondigd was vandaag. Niets uitgestoken dat de moeite is om neer te pennen.


Dag 19 vrijdag 17 nov Nagasaki – Kawaguchiko (met trein 1150 km)

We verplaatsen ons vandaag 1150 km noordelijker, nabij de Fuji berg, een toeristische regio waar we gaan fietsen rond de 5 meren.
Het is 5u30 wanneer het in onze niet fietskledij het hotel uitfietsen naar het station, het is amper 1 kilometer. Het is er nog rustig. We beginnen de tandem deels uit te kleden en wikkelen hem deze keer in een zwarte bache. Spoor 2 is vlakbij, wagon 1 ook, stipt om 6u25 vertrekken we richting Fukuoka, 150 km verder, waar we 2 u later aankomen.
Toen we een paar dagen geleden in Hiroshima waren hebben we onze bagage, zijnde onze twee valiezen laten doorsturen naar Fukuoka, naar het laatste hotel van onze fietstocht vooraleer we terug naar Tokyo gingen sporen. Door onze route te veranderen oa door het weer etc. zijn we niet tot hier gefietst maar moeten we wel onze valiezen oppikken. Hopelijk staan ze al in het hotel, want we zouden hier normaal aankomen op 22 nov. en het is vandaag 17 nov. Eens we uit de trein zijn wacht Doris in het immens grote station. Het is er zo groot dat ik aan de infobalie moet vragen welke uitgang ik moeten nemen om bij Hotel Forza Hakata te geraken. ‘West exit’ zegt de jongedame vriendelijk. Ik had op een plannetje gezien dat het amper 400 meter van het station vandaan was, dus ‘piece of cake’. Ik begin te stappen maar vind het hotel niet, ik stap terug en vraag het aan een straatveger, maar die wist het ook niet. Ik weet het niet mee nu en laat een taxi stoppen, toon hem op mijn telefoon het adres in’t Japans, hij moet het via ze’n GPS zoeken terwijl het heel kortbij zou moeten zijn. Hij stelt me vragen in’t Japans, het schiet niet op, ik vlucht uit zijn taxi op zoek naar een andere taxi. De eerste die stopt is een vrouw. ze bekijkt het adres en geeft het ook in in haar GPS, het was inderdaad minder dan 500 meter. Het probleem was dat het achter het hoekje was van een groot flatgebouw. Van op de grote boulevard kon je niet zien. Ok, dat was al een stap in de goeie richting. Aan de receptie geeft ik mijn postbewijsjes af voor de 2 valiezen, die meisjes bekijken elkaar en ik merkt al direct aan hun gezicht en gesprek dat die bagage hier niet is. Nog niet blijkt, ze komt vandaag als aan zegt één van hen. Ik zeg shit tegen mezelf, ik kan er niet op wachten want moeten straks de volgende trein al nemen. Ik maak haar duidelijk dat ik er niet kan op wachten en vraag hen om mijn bagage door te sturen naar Kawaguchiko, onze volgende bestemming, we slapen daar 3 nachten, dus dat moet lukken, hoop ik…… Ze knikken vriendelijk en bellen naar ons volgende hotel om te checken of we daar wel degelijk een reservatie hebben. Aan haar gelaatsuitdrukking leid ik af dat dat bevestigd wordt, dus oef. Ze geeft mee een bewijs van betaling, ik buig vriendelijk en loop terug naar het station. We reizen vanaf hier met de shinkansen, maar hebben nog geen tickets. Er staat er lange rij van 15 mensen te wachten, maar het gaat gelukkig heel snel. Nog 30 minuten en de trein vertrekt, nog een koffie en een paar koeken en we zijn op weg. We moeten 1 keer overstappen, hebben hiervoor 6 minuten.
De 2 shinkansens waar we in totaal 4u30 minuten opzitten brengen ons tot in Mishima, 800 km van Fukuoka verwijderd. We komen in Mishima aan om 15u45. Wij waren overtuigd we van hieruit nog een trein konden nemen naar Fujikawaguchiko, maar toen ik aan iemand in het station die vraag stelde, blijkt dat er geen treinverbinding is vanuit hieruit naar Kawaguchiko, enkel een busdienst. We moeten dus een bus nemen van hieruit. Oei, even misrekend. We gaan naar de uitgang, komen bij de bussen uit en zien er veel staan maar welke is de juiste…?
Ik loop naar de toerist information, blijkt dat de eerstvolgende bus binnen 12 minuten vertrekt. Ik haast me naar het loket en om 16u15 zitten we al op de bus. Fiets kan onderaan in de bus, het is een autocar. Het begint al te schemeren, het is donker wanneer we om 17u45 in Kawguchiko aankomen. Nog een korte taxirit van 4 km zijn we eindelijk te plaatse. Fietsen is plezanter dan treinen….

 

Wachten in het station van Fukuoka.

DSC03286

 

Busstation Mishima.

DSC03287


Dag 18 donderdag 16 nov Unzen-Nagasaki 62km 560hm

Bij het verlaten Unzen nog even een foto met iemand van het personeel en bij 5°c beginnen we aan de duik van 15 km naar beneden, terug naar zeeniveau. Niet dezelfde weg naar beneden, we gaan westwaarts, richting Nagasaki.
De zon doet goed, tenminste als de bomen niet in de weg staan. Het asfalt is gewoonweg perfect, geen putje te bespeuren.
Ik dacht, maar 50 km vandaag, waarvan de eerste 15 km bergaf, dat wordt een wandeling, maar niets is minder waar. Na 20 km wordt het steeds drukker op de weg en constant bergop bergaf. Net voor we Nagasaki binnenrijden, staan we voor een enorme tunnel. Heel druk hier, veel vrachtwagens ook, onze goesting om er door te fietsen is 0,0. Ik zoek op de GPS een omweg, die blijkt er te zijn via een andere tunnel waar het veel minder druk is. Eens we daar dooor zijn is het dalend tot in het centrum van de stad. Nagasaki is een relatief kleine stad met ongeveer 400.000 inwoners en vooral gekend van de tweede atoombom, die drie dagen na Hiroshima op Japan gedropt werd.
Tussen 1603 and 1868 was Japan bijna volledig geïsoleerd van de de rest van de wereld, het werk van een aan de macht zijn Shogun in die tijd. Bij uitzondering mocht er beperkt handel gedreven worden met Nederland en China, via de haven van Nagasaki.
Onze kamer bijkt al klaar, we droppen onze bagage en fietsen 4 km door naar het museum. Het museum/ park is merkelijk kleiner dan in Hiroshima, wel interessant.
Nadien fietsen we naar het station, we hebben info en treinkaartjes nodig voor morgen, want we verlaten het Kyushu zuiden en verplaatsen ons 1000 km noordelijker.

 

 

Die ochtend was het 4°C, wij met onze overtrekken aan, die madam op haar ‘teenslasjkes’, en blijven lachen…;)

 

 

De bronnen stoppen nooit.

 

 

 

 

 

15 km lager en 10 graden warmer.

 

 

 

Nagasaki vredespark.

 

 

Atoombommuseum.

 

 

 

 

 

Zo zag de atoombom er uit.

 

 

 

 

 

 

Downtown Nagasaki.

 

 

 

China Town.

 

 

 

Ook hier zijn ze ! 😉

 

 

Bootje uit Noorwegen.

 


‘Onsen’

Ik zit op het twee stoeltje van links 😉

 

 


Dag 17 woensdag 15 nov Amakusa-Unzen 77 km 1360hm

 

Sinds we in Japan zijn, is het weer hier omgeslagen, gelukkig in ons voordeel, ook vandaag duurt het niet lang eer we de zon zien/ voelen. Eind oktober waren er verschillende typhoons, fietsen was toen sowieso niet mogelijk geweest. Het wordt een pittige trip vandaag. Na een paar kilometer hoor ik een ‘krakje’ ergens achter aan de tandem, het klonk als een spaarbreuk en helaas klopt het. Het is maar 1 spaak, we beslissen om niet meer ‘rechtstaand’ te fietsen, want dan komt er (nog) meer druk op de spaken.
Aan het typisch Japans ontbijt, zoals we deze ochtend voorgeschoteld kregen kunnen we maar moeilijk wennen. Bij de eerste bakker die open was zijn we heel enthousiast binnengestapt om ons te voorzien van ‘ons heden, ons dagelijks brood’.
De geur van een warme bakker, daar gaat niets boven, we vragen ons wel af welke Japanners dat brood hier allemaal opeten. Met het brood in zakjes aan onze fietstassen gebonden fietsen we verder tot we de eerste ‘Family Mart’ vinden, dat is een keten van winkeltjes die regelmatig opduikt. De koffie wordt er vers gemaald en er is meestal een zitbankje waar we ons kunnen ‘placeren’. Nog 20 km te gaan en we zijn aan de ferry die ons terug naar het vasteland gaat brengen, het vasteland zeg maar.
Eens aan land is het na 12 u, voor we aan deel twee beginnen moeten we eten, ja weeral ;). Een lekker Japans gerecht is ‘ramen’, (spreek uit ‘ramén’, dat is een noedelsoep waar kleine stukjes inliggen. Lekker, goedkoop en ideaal fietsvoer. Net zoals deze ochtend en ook gisteren fietsen we opnieuw de kustlijn af. Hier wel iets meer leven in de brouwerij, we rijden meestal door vissersdorpjes. We logeren vandaag in Unzen. Dat ligt ergens hoog in de bergen, de weg er naartoe is een klim van 15 km, hier en daar stukken tot 10% zijn geen uitzondering. Elke km omhoog zakt de temperatuur, het is dubbel, want we zweten en hierdoor hebben we het koud wanneer de wind opsteekt. Omstreeks 17 u komen we aan op de top, het is er 10 graden kouder dan aan zee, waar we vandaan komen. We logeren in een ryokan, gelegen naast de warmwaterbronnen van Unzen. Ons wassen doen in de gemeenschappelijke wasplaats/ badkamer. Dat is gebruikelijk in een ryokan. Op de kamer is altijd een soort badjas met overjas voorzien. Hierin gaan we op ons speciale meegeleverde ‘sloefkes’ naar de de ‘onsen’, de warmwaterbronnen. De wasplaatsen zijn uiteraard gescheiden, kwestie van grensoverschrijdend gedrag te voorkomen….;)
Daar vind je dan de typische plastieken stoeltjes, een douche kraan en een spiegel waar je jezelf kan bewonderen in adamskostuum. Er is ook shampoo, douchecel etc, kortom alles alles wat je nodig hebt om je te wassen, pas nadien mag je de bronnen betreden. Dat is de ‘onsen etiquette’. Meestal is er buiten ook een bad, dat is zalig nu het zo koud is, je zit dan tot aan je nek in heet water van zo’n 40°c.
Geen enkele bleekscheet gezien vandaag, ook hier in de onsen niet, enkel Japanse pieten, maar dan gewone, geen hoge. Nog iets typisch in een ryokan is dat het avondeten geserveerd wordt in de slaapkamer. Dat is wel tof, maar die pootloze stoelen zijn zacht uitgdrukt zeer ongemakkelijk, geen wonder dat we veel oudere Japanners met gebogen rug zien rondlopen.
Ook in dit hotel spreken ze amper Engels, het personeel van het hotel kent amper yes en no. We redden ons met gebaren en indien dat niet helpt zoek ik op mijn telefoon op wat ik wil uitleggen aan de hand van een foto. Wanneer ik een eerder deze week een ‘bache’ ging zoeken in de doe-het-zelf, toonde ik eerst een foto ervan, zo brengen ze me direct naar de juist rayon. Dat ‘internetbakje’ is echt handig, we zijn dag en nacht online.

 

 

De ‘Japansen Bart’ gevonden !

 

 

 

Een schooluitstapje, met een geel hoedje ipv een geel jasje…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Net aangekomen in Unzen, de zwavelgeur was enorm.

 

De twee foto’s hieronder zijn niet van mij,  maar ze geven weer wat we zagen naast ons hotel.

 

 

 

 

Mijn uitrusting om naar het publieke bad, de onsen te gaan.

 

 

Die kousen behoren ook tot de uitrusting 😉

 

 

 

De serveerster zag me in mijn Japans kostuumpje……

 

 

 

Doris op de stoel zonder poten !

 

 

 


Dag 16 dinsdag 14 nov Izumi-Amakusa 90 km 980hm

Dag 16 dinsdag 14 nov Izumi-Amakusa 90 km 980hm

Met veel wolken boven ons hoofd rijden we weg uit Izumi, dat er bij dit weer echt troosteloos uitziet. We rijden na een paar kilometer langs de enige natuurattractie die Izumi rijk is, een overwinter/ rustplaats voor kraanvogels.
Elk jaar tussen oktober en december strijken hier meer dan 10.000 kraanvogels neer, ze komen uit het koude Siberië. We fietsen er langs maar mijn fototoestel is te slapjes om er een deftige foto van nemen.
De foto’s hieronder van die vogels nam in niet zelf.
Het is hier wel een mooie streek maar zonder zon is de schoonheid maar 50%. Het duurt tot de middag eer de zon doorbreekt, op dat moment zijn we aan het wachten op de ferry in Kuranomoto, die ons het het eiland Amakusa gaan brengen. Er is niets te eten, gelukkig hebben we even voordien bij een winkel wat sushi en bananen gekocht. Eens aan land bij de haven van Ushibuka fietsen we direct door, nog 38 van hieruit. De eerste 28 km slingeren de kustlijn af, we fietsen langs vissersdorpjes waar we haast niemand zien, waar zijn al die mensen..? Die kunnen toch niet allemaal aan’t vissen zijn……
Slechts 1 winkeltje is open, hier vinden we wat fruit en koekjes. Het is een heel mooie trip vandaag, en rustig, wat een verschil met een eerste twee weken. Het is een beetje zoals we verhoopt/ verwacht hadden op het zuidereiland.

 

De kustlijn waar we langsfietsen.

DSC03128

 

Hier begrepen we niets van….

DSC03132

 

De streek van kattenstaartensoep denken we, want deze was niet de enige die we zagen.

DSC03139

 

Hopelijk staat de naam niet voor de kwaliteit van het werk.

DSC03144

 

Dezelfde kustlijn als deze ochtend maar mét zon.

DSC03148

 

Gekocht bij een grote ‘Apple dealer’.

DSC03154

 

 

Ik dacht eerst, kindermutjes net uit de wasmachiene, maar het bleken octupussen te zijn.

DSC03155

DSC03156

 

Niet onze foto’s, maar dit zijn de beroemde kraanvogels.

izumi-town-kagoshima_1465465301

crane_izumi_03

 

 


Dag 15 maandag 13 nov Hiroshima-Izumi met trein/ 10 km fietsen door Izumi

 

Ons reisplan is gewijzigd, we verplaatsen ons vandaag naar het zuidelijk gelegen eiland Kyushu.
De reden hiervoor is dat het ginder beneden leuk fietsen is, minder druk, leuke eilandjes etc. We gaan ook naar Nagasaki. Verschillende organisators van fietsvakanties bieden dit van Japan aan, dus dat wil al iets zeggen.Tussen en Kyoto en Hiroshima hebben we het belangrijkste gezien nu. Fiets inpakken we om 9u50 zitten we op de eerste trein, na een uur overstappen en nog goed uurtje later zijn we in Izumi. Niks speciaal hier, we doen een klein toertje van amper 10km, het heeft wat geregend deze namiddag, ’t was gewoon een dagje rustig aan vandaag, vanaf morgen is ’t terug alle dagen de fiets op.

 

 

Wachten op de trein naar Izumi.

DSC03098

 

Noedels liggen klaar om ‘ramen’ te maken.

DSC03103

 

Ramen noedelsoepje in Izumi.

DSC03106

 

Een opvallende auto kopen is hier de normaalste zaak.

DSC03110


Dag 14 zondag 12 nov Onomichi-Hiroshima (15 km fietsen doorHiroshima)

Vandaag reizen we naar Hiroshima. We zouden er aanvankelijk naartoe fietsen vanuit Onomichi maar in 1 keer is het te ver en om er twee dagen aan te spenderen is het te kort. We vrezen ook de te drukke wegen en we besluiten de ‘shinkansen’, de snelle trein te nemen. Probleem is, ik moet de tandem wel inpakken, niet ingepakte fietsen worden niet toegelaten op de trein. Ik had gisteren hiervoor een zeil en een rol ductape gekocht bij een doe-het-zelf zaak. Eens we uit het Cycle hotel wegfietsen zijn we na 1km al aan het station van Onomichi. Voor de ingang van het station haal ik de fiets deels uit elkaar en wikkel hem in een knalblauwe ‘bache’. Een halfuur later zitten we al op de eerste, nog trage trein, na 30 min stappen we over, in feite lopen we over, het is heel nipt qua tijd tussen de twee treinen. Ik moet de tandem dragen en Doris deels de bagage. Dat is samen een dikke 45 kg, 21 kg tandem en 25 kg aan fietstassen. Even snel van spoor doe je op die manier niet. De ongeveer 100 km leggen we af in 23 minuten(!), tegen 300 per uur. Het werkt ongelooflijk stipt, de Japanse NMBS. Eens uit het station wandelen we recht in het hotel. De bagage blijft hier achter en we fietsen Hiroshima in. Dé plek waar iedereen voor komt is het park van de vrede en het atoombommuseum. Er is veel volk maar niet overdreven. We rijden eerst door smalle straatjes op zoek naar iets om te eten en stuiten per toeval op een Belgisch getinte broodjeszaak/ biertent. De meest populaire Belgische bieren en trappisten stonden er te blinken. Ook een groot vat Leffe met een tapkraan, de Japanners kennen onze biercultuur blijkbaar. Alles zit helaas vol, we kopen broodjes en koffie en op een bank in het park zitten kunnen we genieten van de heerlijke herfstzon.
Het museum is wel om stil van te worden. Het is al 71 jaar geleden, dat op 7 aug 1945 de atoombom hier 140.000 levens verwoestte. Bij een iconisch gebouw dat er nog deels staat ontmoeten we een man die toen in 1945 nog net niet geboren was. Zijn moeder was zwanger op dat moment, zij woonden een paar kilometer weg van het hypocentrum, de inslag van de bom. Hij is nu 71, kapper én veelfietser. Ik vertelde hem dat we dan wel een paar gemeenschappelijke interesses hebben….;). Hij heeft er een vaste plaats als gids.
Door de prachtige herfstkleuren mislukt er bijna geen enkele foto. Even later zie ik verschillende Brompton vouwfietsen staan, netjes op een rij. Het blijkt een bijeenkomst te zijn van een Bromptonclub. Bromtomfietsen zijn plooifietsen van Britse makkelijk en zowat de Rolls Royce in hun genre. Ze komen eens om de twee maand samen.

Een dosis dierengekte/ liefde ontbrak ook vandaag niet. Honden met de gekste kleren aan, zelf een geklede kat aan de leiband, ze droeg dezelfde kledij als haar baasje. Hiroshima was een leuke stad, die haar naambekendheid jammer genoeg te danken heeft aan die zesde augustus in 1945.

 

Hotel Cycle Onomichi, fietsen stallen net voor de receptie…..

IMG_8833

 

 

Deze jongen uit Hong Kong wilde graag eens op de tandem zitten.

DSC03036

 

Fiets inpakken voor station in Onomichi.

DSC03042

 

 

Vredespark Hiroshima.

DSC03048

 

DSC03055

 

 

Het iconische gebouw dat deels overeindbleef.

DSC03060

 

De Bromptonclub.

DSC03064

DSC03066

 

 

Vredespark.

DSC03067

 

DSC03069

DSC03072

 

DSC03074

 

DSC03077

 

 

Twee fietsende kappers.

DSC03084

 

 

Op schoolreis.

DSC03090

 

Dierenliefde/ gekte.

DSC03091

DSC03093

DSC03096

 

 

 

Boterhammen in het park.

IMG_E8836

 

Het tijdstip van de atoombom.

IMG_8845

 

IMG_8846

 

Rechts het gebouw voor de ontploffing.

IMG_8850


Menu ligt voor ons.


Dag 13 zaterdag 11 nov Imabari-Onomichi 80 km – 560 hm

Bij het ontbijt ontmoeten we twee Belgen uit Heusden, bij Gent. Het zijn de eerste Belgen die we ontmoeten sinds we hier zijn. We gaan ze straks nog eens tegenkomen. Eerst uitcheken, met de tandem verticaal in de lift (het is geen gezicht eigenlijk) vanop het achtste verdiep naar beneden, trekken we de aandacht van een Japanner, die nog net mee ons meeglipt naar beneden. Hij vraagt wat ze allemaal bijna allemaal vragen, ‘where are you from?’. Hij glimlacht wanneer we Belgium zeggen. Het blijkt een ex renner te zijn die een tijdje in Belgie gewoond heeft. Hij kwam er kermiskoersen rijden, om te ‘leren’ koersen zei hij. Nu combineert hij twee jobs, tv-commentator voor wielerwedstrijden ( oa het criterium van vorige week in Tokyo versloeg hij ) en hij zit mee in de organisatie van de Tour of Japan, een koers voor de grote jongens, telkens in de maand mei. Dus eigenlijk is hij deels de Japanse Michel Wuyts…..;). Greg van ‘Havermout’
en Tom ‘Boenen’ kende hij goed, de rest ook ..… Nog even zijn kaartje meegegeven, die was echt fier op zijn job, dat zag je…..
Vandaag staat op ons programma, een route die 1 van de mooiste fietsroutes ter wereld genoemd wordt, althans in verschillende ‘fiets rond de wereld’ boeken. De naam van deze fietsroute heet ; de ‘Shamanami kaido’.

Ik citeer even een Nederlandstalige site, zo moet ik het zelf niet allemaal typen ;

Het Shimanami Kaido Cycling Path is een fietspad in Japan over een lengte van 78 kilometer. Je fietst paralel aan de tolweg Shimanami Kaido (ook wel de Nishiseto Expressway), maar dan op een speciaal fietspad. Deze weg verbindt de twee eilanden Honshu en Shikoku met elkaar. Soms rijd je een stukje op de weg en is op de grond een lijn aangegeven die je kunt volgen. Daar zie je af en toe ook nog hoeveel kilometer je nog moet fietsen. Het bijzondere is dat je over een aantal kleine eilandjes fietst voordat je vanuit Honshu op Shikoku bent. Het zijn er zes om precies te zijn, die met elkaar zijn verbonden met bruggen.

De route

Je steekt deze zes kleine eilandjes over: Mukaishima, Innoshima, Ikuchijima, Omishima, Hakatajima en Oshima. De fietsroute eindigt of begint in het centrum van de stad Imabari.

Het Shimanami Kaido Cycling Path is een prachtige route om te fietsen, met heel veel plekken waar je eigenlijk even wilt stoppen omdat je zo’n mooi uitzicht over al die bruggen en het water hebt. Het uitzicht is heel weids, compleet anders ook dan je in de dichtbevolkte steden gewend bent.

Je kunt dit fietspad ook pas sinds 1999 fietsen, dus de bruggen en wegen zijn modern en in prima staat.

Het was mede door het prachtige weer echt dé mooiste tocht van deze reis tot nu toe. De route was perfect aangeduid, met de gps niet echt nodig maar toch. Leuke plaatsjes om te stoppen, zelfs een paar terrasjes onderweg. Heel veel fietsers, 98% Japanners. Zowel in Imabari als Onomoschi worden er fietsen verhuurd om deze route te kunnen doen, vooral interessant als je zonder eigen fiets op reis bent in Japan.
In Onomichi logeren we in zeer leuk fietshotel ( hotel Cycle U2), waar de fiets normaal gezien mee de kamer op mag, maar met de tandem lukt het niet, wegens te groot/ lang 😉
Het is een oude scheepsloods uit de jaren 70, die werd omgebouwd tot hotel/ restaurant en fietswinkel. Het blijkt zeer populair bij de lokale fietsers ook. Een aanrader.

 

Koffiestop op één van de 6 eilandjes

IMG_8804

 

Een koersfiets met kleine wielen, dat zien we hier veel. Past volledig bij Doris’ postuur.

DSC03033

 

Eén van de vele hangbruggen

DSC03023

 

Nog in Imabari, net voor we aan de bruggen gaan beginnen.

DSC02992

 

DSC03010

 

De blauwe lijn toont ons de weg.

DSC03015

 

DSC03019

 

‘s Morgens voor we vertrokken, met Michel Wuyts, de Japanse versie althans.

DSC02984

 


dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

Om acht uur is het nog koud wanneer we wegfietsen in Oboke. Eerst 8 km dezelfde weg terug van gisteren, dan slaan we de 379 in, richting noorden van het eiland, terug naar de kust. Eerst stoppen we aan een kleine winkel, om wat bananen en koeken voor onderweg te kopen. Ik vraag aan de vriendelijke kassierster of zij het ook al gehoord heeft van Bart De Pauw, ze houd beide handen op haar oren, en begint te lachen. Helaas kan ik dit moment niet vastleggen, het was grappiger dan de de vraag.
De komende 35 km is van het mooiste wat we tot nu toe al gefietst hebben in Japan. We kronkelen mee met de rivier, maar blijven steeds in de vallei, geen zware beklimmingen dus, en dit voor zeker 35 km. We zien amper een auto, fietsen tussen de bomen door kleine dorpjes. Nadien is het opnieuw ‘business as usual’, vrij drukke wegen tot in Imabari.

 

 


De bar van het hotel…

 

 

 

 

 

 

 

Net voor Oboke.

 

 

Bij wegenwerken menen ze het hier echt wel.

 

 

 

 

 

Vervangjapanner bij wegenwerken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tempura

 

 


dag 11 donderdag 9 nov. Takamatsu-Oboke 74 km 850 hm

dag 11 donderdag 9 november 74 km 850 hm

We rijden naar Miyoshi vandaag, meer naar het midden van het eiland. Een vrij toeristische streek, voor Japanners dan toch. De eerste km’s vanuit Takamatsu zijn druk, we zijn het al gewend ondertussen wanneer we een stad uitfietsen. Soms eindigt de stad niet voor een andere zich al aandient. Wel opnieuw veel ruimte voorzien voor de fietsers, zoals meestal. Toeristen zien we nergens, wij zijn hier echt ‘de vreemdelingen’. We stoppen na 35 km bij een klein restaurantje waar we lekkere noedelsoep eten. Een terrasje zoals wij dat graag hebben kennen ze niet echt in Japan, wel massa’s automaten waar je alles kan in vinden, zowel warme als koude dranken. De koffie die we eruit halen is zeker niet slecht. Nergens in de wereld zijn er meer automaten per inwoner dan in Japan. Na 45 km moeten een bergkam over, veel vrachtwagens helaas en regelmatig moeten we door een tunnel, met ons gele hesje maar aan voelen we ons iets veiliger. Nadien is het wel mooi en veilig fietsen langs een kronkelende rivier, een canyon eigenlijk. Ons hotel is in Oboke, even voorbij Miyoshi. Hier ook de typische onsen (warmwaterbaden). Voor de vrouwen op het zevende verdiep, de mannen op het zesde. De kamer is terug voorzien van een Japans bed op een tatami vloer. Het is een typisch hotel voor Japanners. Ongezelliger kunnen ze het wel niet bedenken, zo ongezellig dat het tegelijk grappig is.
We willen na de douche een koffie gaan drinken maar een bar is er niet. In de lobby staan wel 8 automaten, dat is de bar zegt de man aan de receptie 😉
Ze zijn extreem vriendelijk en behulpzaam, elke dag opnieuw…..
Onze fiets mag binnen staan (!) dat is wel een pluspunt…;)


Net aangekomen in Hiroshima.

Bokes opeten in het park.


Onomichi sunset


Zeer schaars, maar toch gevonden, Cola light heet hier wel Cola plus