thanks for following us !

Author Archive

Image

File op de ring rond het Pajottenland….


dag 9 Sur- bushcamp (65km-420hm)

Pascal had geregeld dat we gisteren ‘de was’ konden afgeven, deze ochtend zaten we allemaal in een frisse koersbroek.

Het is 10 u eer we vertrekken uit Sur, niet op de fiets maar in een busje voor de verandering, onze fietsen op een vrachtwagen. De eerste 40 km zijn dezelfde van de laatste 40 km van gisteren. Niet echt de meest pittoreske weg, vandaar dat we een beetje bedriegen vandaag. Niemand is rouwig hiervoor want de twee vorige dagen waren best vermoeiend. Langs een rustige kustweg fietsen we met de zee op onze rechterkant, links de bergen die rijken tot meer dan 1000 meter hoog. De kustlijn is niet te vergelijken met onze Belgische, geen flatgebouwen, geen toeristen, geen frigoboxen. De rustige weg blijft niet duren, we draaien een grotere weg waar we in de schaduw van een brandweerkazerne picknicken. Onze eindbestemming is er opnieuw eentje zonder adres, het derde en laatste bushcamp. Eerst nog een koffiestop in het laatste dorpje voor we een wadi doorfietsen. De kampplaats ligt tussen/ onder een paar bomen, een geitenboer uit de buurt komt zijn schapen weghalen, wat niet vanzelf gaat. Het is de mooiste plek waar we al kampeerden. De tenten opzetten gaat al iets sneller, al zijn het eigenlijk maar ‘broltentjes’. We moeten op elke hoek een dikke steen leggen anders is ze met de minste zucht gaan vliegen. We wassen ons in een rode slakom met drinkwater uit een vijfliterbidon, hoe decadent. Ondertussen heeft Jassim de picknicktafel al gemonteerd en eten we ons verdiende pakje chips….;)

De zon gaat bijna onder, een paar uurtjes later is het eten klaar, er staat een stoofpotje met garnalen op het menu, dit was zijn lekkerste ‘campingmaaltijd’, daar is iedereen het over eens. Met 12 rond de tafel is er sowieso altijd een gespreksonderwerp, niet zelden over Nederland en Belgie,vooral dan de gewoontes/ verschillen. Wij zijn met ons twee + Dina, een 62 jarige tandarts op rust met amper drie Belgen in deze groep, tegenover 9 Nederlanders. De Nederlanders zijn oa de  26 jarige Max met zijn 70 jarige vader Henk, beiden dokters. Otto en Anton, beiden rond de 65 en op pensioen, en Theo en Wim, de ene al wat gepensioneerder dat de andere. En dan nog twee vrouwen, Virgie en Annemiek. Deze laatste kennen we al van vorige tochten met Pascal.

De leeftijden zijn van die aard dat wij bij de ‘jongsten’ zijn, maar ze zijn allen vrij goeie fietsers die al vele fietsreizen in de benen hebben, het is in elk geval inspirerend voor ons dat het ook na de 65 nog kan, dit soort reizen.…..

 

 

fullsizeoutput_e6b

 

 

fullsizeoutput_e61

 

 

Oman 2018 favorieten - 158 van 158

 

fullsizeoutput_ff1

 

 

fullsizeoutput_e5e


dag 8 bushcamp – Sur (92 km-1810 hm)

Voor 8u zijn we al op weg. De eerste 10 km zijn vervelend wasbord én vals plat, geen interessante combinatie. Het is heel warm ondanks het ochtenduur. Dan volgt er een 6 km lange steile ‘muur’, die fietsen onmogelijk maakt. Jassim heeft in de buurt drie jeeps geronseld die ons tot voorbij het steilste stuk gaan brengen. Zelfs voor de jeeps was het al harken om boven de komen. Eens gedropt, fietsen we verder op een soort plateau, een brede heuvelrug, we bevinden we ons op ongeveer 1600 meter. Ook hier vlotjes 30 graden. Er komen nog hele steile klimmetjes, we halen bij momenten amper 4 per uur. Te voet gaan is nóg lastiger, dus dat is geen optie. Dit is wellicht het mooiste stukje Oman dat we tot nu toe gezien hebben. Heel desolaat, hier een daar een dorpje met een paar huizen, onbegrijpelijk dat hier mensen wonen, we duwen onszelf naar boven.

Kort na de middag komen bij een plaats waar de kust in de verte maar vooral diepte opduikt, we bevinden ons op 1100m  hoogte, er enorme afgrond gaapt voor ons uit. Hier, onder een paar stromatten is er net genoeg schaduw om te picnicken. Van op dit punt is het nog 10 km afdalen tot zeeniveau, een heel steile afdaling om u tegen te zeggen. Pascal heeft via Jassim een jeep geregeld voor twee vrouwen in de groep die de afdaling niet aandurven. De rest van de groep durft de afdaling aan. We hebben nu wel al ‘teen en tander’ afgefietst de laatste 20 jaar, maar dit heb ik nog nergens anders gezien/ gefietst, zo steil. De gps gaf -26% aan bij momenten. Het komt er op neer dat aan gemiddeld 10% afdalen over een afstand van 10 kilometer, het wegdek  is afwisselend beton en onverhard. Eens beneden nog 45 km de kustlijn af langs een grote weg met weinig verkeer. We logeren in een mooi hotel, de tent hoeven we niet op te zetten vandaag.

 

 

7 u ‘ s ochtends, net voor we uitcheken…;)

Oman 2018 favorieten - 146 van 158

 

 

Schitterend landschap, je krijgt er dorst van……

Oman 2018 favorieten - 147 van 158

 

Eén van de jeeps die ons naar de top brengt.

Oman 2018 favorieten - 149 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 150 van 158

 

Begraafplaats…..

Oman 2018 favorieten - 153 van 158

 

 

Vanop dit punt ligt de zee 1100 meter lager (!)

Oman 2018 favorieten - 152 van 158


dag 7 bushcamp – bushcamp   ( 143km  –  840 hm )

Zeer mooi relatief vlakke dag naar  Al rakkakiya waar we opnieuw kamperen. Heel mooie landschappen, de bergen zijn immens. Zeer weinig verkeer ook. Dikwijls krijgen we een duim van de voorbijrijdende auto’s. Op een bepaald moment roept een chauffeur vanachter het stuur “where you from ?”. Toen we België terugriepen “from Belgium “ schreeuwde hij tot drie keer toe” Hazard,Hazard !, en wij “Aja, ok 😎”.    Ondanks niet heel veel bergop toch moe bij aankomst. Het was gans de dag tussen 35 en 40 graden.  De kampplaats was opnieuw op een mooie, doch meer zanderige plaats.

Voor het avondeten, klaargemaakt door kok/ chauffeur Jassim, komt meestal vrij laat, waardoor we wat tijd hebben om een dutje te doen. Het is stil in de meeste tenten, de kilometers samen met de hitte hangen er bij iedereen in.

 

Oman 2018 favorieten - 133 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 141 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 135 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 134 van 158

 

 

 

Oman 2018 favorieten - 138 van 158

 

 

 

Oman 2018 favorieten - 141 van 158

 

 

 

Oman 2018 favorieten - 145 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 146 van 158

 


dag 6 Nizwa – bushcamp 1 ( 85 km – 480 hm )

Al om 7 u zitten we op de fiets. Ongeveer 12 km later arriveren we aan de vrijdagse geitenmarkt van Nizwa. Dit is echt een niet te missen attractie. We zijn er niet de enige toeristen. Het is een drukte van jewelste. In een grote overdekte rotonde lopen de verkopers rondjes, met hun geit of geiten aan de hand of op de arm indien het lammetjes zijn. De kopers zitten of staan errond en bieden dan hun prijs. We verstaan er niets van maar het wel de moeite om mee te maken. Nadoen kuieren we door de nabijgelegen souks. We hebben ogen te kort, het marktleven hier is totaal anders dan wat wij kennen maar tegelijk toch een beetje hetzelfde, alles is er te krijgen.

Tegen de middag eten we nabij het hotel en fietsen we nadien 50 km tot ons eerste bushcamp.

Een moeilijke tocht is het niet, niet veel bergjes deze keer, we fietsen er wel tussen.

De campplaats is geen camping zoals wij dat kennen, het is gewoon ergens een open plek, het lijkt een beetje op een maanlandschap. De zon is er nog maar vooraleer de tenten openstaan is het 17 u, een uurtje later gaat ze onder. De tent is niet echt groot (blijkt achteraf een 1 persoonstent te zijn), de bagage ligt buiten aan onze voordeur/ rits zeg maar. Als avondeten, onder andere lamsbrochtten en humus. Voor 9 uur liggen we allemaal in de tent. 

 

image_542881686848299

 

 

Oman 2018 favorieten - 132 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 131 van 158

 

 

Oman 2018 favorieten - 129 van 158


Geitenmarkt en souks in Nizwa

Oman 2018 favorieten - 128 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 79 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 75 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 85 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 78 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 79 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 80 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 90 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 94 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 89 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 92 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 125 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 116 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 118 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 122 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 97 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 126 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 128 van 158

 

Oman 2018 favorieten - 114 van 158

 

 


dag 5 Jebel Shams – Nizwa ( 93 km – 500 hm)

We dalen van 2000 naar 700 meter, over een lengte van 35 km.

Het is dezelfde weg terug naar Al Hamra, na een koffiestop rijden we door naar Nizwa, de voormalige hoofdstad van Oman.

Onderweg picnick onder een boom die Jassim, ons manusje van alles uitgekozen heeft. Het is heeeeeel warm. In de krant lezen we dat het thuis iets kouder is…;)

Na de middagstop nog  16 km naar het hotel in Nizwa, proper, vriendelijk, alles erop en eraan.

 

 

DSC04316

 

 

 

DSC04276

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


dag 4   Rustdag Jebel Shams  ( 21 km gefietst )

Deze ochtend staat er een drie uur durende wandeling lang de Jebel Shams canyon op het programma. Doris en ik passen hiervoor, Doris’ knie wordt niet blij van 3 uur wandelen en ik wordt al moe enkel van het woord wandelen ;(

De rest van de groep ziet het wel zitten en vertrekt rond 8u30. Wij genieten ondertussen van het zonnetje, hier op deze hoogte is het aangenaam deze voormiddag, niet echt heet. Tegen de middag fietsen we naar het begin van de wandeling, een 3 kilometer hier vandaan. We nemen een korte canyon glimp en een foto, da’s genoeg. Gezien Doris’ hoogtevrees had het sowieso geen strak plan geweest, deze wandeling. Ook Henk, een Nederlandse hematoloog van 70 en Dina, de enige andere Belgische in de groep, zijn vroegtijdig teruggekeerd wegens hoogtevrees. Het wandelpad blijkt niet echt  beveiligd te zijn. De namiddag is rustdag, we slapen wel in een ander resort even verderop, dit wegens een overboeking in ons hotel van vorige nacht. Het zijn de enige twee mogelijkheden hierboven om te logeren, voor de rest zijn hier enkel bergen….

 

 

Jebel Shams canyon.

DSC04297

 

 

DSC04310

 

DSC04292

 

DSC04290

 

 

DSC04287

 

 

 

 

 

 

 


Dag 3     Shoret  Al Alamin – Jebel Shams (65 km – 1540 hm )

Ondanks de hoogte is het ’s ochtends al aangenaam warm. Het ideale seizoen om Oman te bezoeken is van november tot eind maart. Nadien is het hier veel te heet.

We dalen onmiddellijk 20 km af over perfect asfalt. De vergezichten dwingen ons regelmatig tot tot een fotostop, niet enkel van het landschap maar ook mekaar op de fiets. Beneden in Al Hamra weet Pascal een koffiehuisje waar we een ruime pauze nemen. Hier ook internet, dus iedereen blij, we hebben namelijk met ze’n allen een ‘wifitekort’, helaas nog geen  tabletjes hiervoor…..;)

Nog 17 km op en af van hieruit, maar dan komt het venijn van deze rit, we klimmen gedurende 8 km terug naar 1500 meter, tot waar we gaan lunchen. Weliswaar over asfalt maar heel steil en zonder rustmomenten. Met 3 a 4 km per uur moeten we tevreden zijn, sneller kan echt niet. Lunchen doen we in de kleine barak, het eten is simpel maar voldoende. Na he eten worden de banden wat afgelaten, want vanaf hier nog 10 km onverhard naar 2000 meter. Iets minder steile stukken maar aangezien geen asfalt even zwaar als ervoor. Dan na 65 km in het gat van pluto ligt het Sama resort, onze eindbestemming van vandaag. Het bevind zich drie kilometer voor de Jebel Shams kloof, ook de ‘Grand Canyon’ van Oman genaamd, maar die is voor morgen. Mooi en gezellig plaatsje, redelijk toeristisch, verschillende kleine groepen die jeepgewijs de weg hier naartoe vinden. De kamers zijn proper, jammer van de staalharde matrassen, die komen bijna zeker uit Japan denken we….

 

image_542790940161602

 

DSC04184

 

image_542614945957887

 


Filmpje van Dina Cogneau


Eerste etappe, steil en heet……

 

image2

 

DSC04174

 

DSC04139

 

DSC04170

 

DSC04167

 

 

DSC04166

 

 

DSC04150

 

 

image1


Dag 2   Wadi Bani Awf – Shoret  Al Alamin Hotel ( 33km – 1270 hm )

Vandaag beginnen we met een transfer uit het drukkere stadsgedeelte. Alle fietsen gaan de vrachtwagen op, we rijden een kleine twee uur tot Wadi Bani Awf ( een wadi is een onverharde, uitgedroogde rivierbedding), hierdoor omzeilen we een grote weg vanuit Muscat.

Vanaf hier starten we ‘echt’. We fietsen door een enorme bergketen, we zijn net mieren in dit landschap. De eerste 9 km’s zijn asfalt, nadien offroad. Het is bij momenten zo steil dat onze achterband geen grip meer heeft, we moeten van de fiets, duwen is de enige oplossing. Het wordt vandaag tot 39 graden zie ik op de gps. Heel droge warmte, warme woestijnwind zeg maar. De groep valt goed mee, ieder fietst zijn eigen tempo, geregeld word er gestopt om water bij te tanken. Na km 24 is er ineens in het niets een restaurantje, waar we rusten en lekker eten. Er zijn nog een paar Franse toeristen die met een jeep het land doorreizen. Na de lunch direct steil omhoog, nog 6 km eer we terug verzamelen, het is iets koeler ondertussen, we zitten al ruim boven de duizend meter hier. Op km 29 heeft iedereen de keuze, fiets in de jeep(s) of doorfietsen. Enkel Pascal en Max, een 26 jarige Nederlander, en wijzelf fietsen door. Van hier is het nog 8 km, maar heel steil. We moéten niet tot het hotel fietsen, we zien wel hoever we komen. Na vier kilometer hebben we er allen genoeg van en laden de fietsen op de pickup’s. Het is amper te fietsen wat nu nog komt, hier is geen plezier meer aan. Vier kilometer later op ongeveer 2000 meter is het  hotel ( Shoret Al Alamin Hotel ), boven op een bergtop met voor de rest gewoon ‘niets’, enkel veel bergen, heel veel….

 

Vertrek eerste rit.

DSC04110

 

DSC04119

 

 

 

DSC04139

 

 

DSC04150

 

 

DSC04125


Souk in Mutrah.

 

 

DSC04097

 

DSC04100

 

DSC04106

 


dag 1  Mutrah verkennen ( 13 km stadsrondje )

We zijn gisteravond, zaterdag, laat aangekomen in Mutrah, een havenstadje dat deel uitmaakt van Muscat. Bij aankomst in het hotel, ontmoeten we Pascal ( van Tropical Cyclist ). Leuk weerzien, onze laatste fietsreis met hem, de Tour de France is ondertussen al 6 jaar geleden.

Even kort bijpraten, wat eten en onder de lakens.

Het tijdsverschil met Belgie is amper 3 uur, wat eigenlijk verwaarloosbaar is.

Deze ochtend is de tandem monteren de enige opdracht, het is echt 30° dus heet voor ons Belgisch ‘vel’. Op de middag gaan we de met de ganse groep een eerste keer op de fiets, richting restaurant. Het is amper 2 kilometer, maar dat is genoeg om te ‘voelen’ of alles tandemgewijs in orde is. Nadien fietsen we tot aan de haven, rijden een stukje langs de kust en ‘doen’ een terrasje. De ‘souk’ of ‘bazaar’ van Matrah is hier vlakbij, we kuieren er door de talrijke steegjes, we zien voornamelijk dingen die we niet nodig hebben. Doris koopt een zakje gedroogde chilipepertjes, ‘voor de vrijdagse spaghettisaus’.

Het is al bijna donker eer we terug in het hotel aankomen. In een Omaans restaurant waar we ’s avonds eten leren we de rest van de groep kennen.

Mutrah, een deel van Muscat.

DSC04026

 

 

DSC04008

 

DSC04022

 

DSC04003

 

 

Rokje over de koersbroek om de stad in te gaan….

DSC04034

 

De soek in Mutrah.

DSC04044

 

DSC04038

 

 


Image

Fietstrip Oman met Tropical Cyclist

Schermafdruk 2018-03-09 14.42.23

 

DSC04319


dag 26 vrijdag 24 nov Tokyo by bicycle 30 km

Onze laatste dag Japan vandaag. We gaan opnieuw Tokyo per fiets bezoeken maar deze keer met Neil, de gids van zijn eigen bedrijfje tokyobicyletours.com.
Nog twee Nederlanders, , een vader en zoon uit Rotterdam vervolledigen ons kleine groepje van vijf. Neil is uit Ohio (Usa) en woont sinds tien jaar in Japan. Dat was ooit niet zijn plan verteld hij, maar de liefde heeft er anders over beslist. Het is na Kyoto en Osaka het derde stadsbezoek mét gids, wat eigenlijk onontbeerlijk is in zo’n metropolen. Het feit dat Neil geen Japanner is, is een pluspunt, hij kan zich beter inleven in wat ons interesseert. Heel veel Japanners hebben geen auto, wat ook niet nodig is door het enorme aanbod van (stipt) openbaar vervoer. En als je al eens een auto nodig hebt, kan je er eentje huren voor 5 euro per dag. De huurprijzen zijn hier gigantisch hoog. Voor een studio van 20 ( twintig) vierkante meter, betaal je hier 1000 € per maand. Bij ons kan je zo’n kleine ruimte nooit verhuren, dat is de grootte van een ruime berging….;)
We rijden oa langs een buurt waar veel ‘rest and stay’ hotelletjes zijn. Die zijn ingericht met mooie ruime kamers, grote tv etc. Ze zijn er niet voor de toeristen maar vooral voor de klein behuisden onder de Japanners. Ze wonen vaak met velen onder één dak, hebben weinig of geen privacy en vinden hier dan wat rust en intimiteit, voor weinig geld. Je kan er inchecken via een toetsenbord met een bepaalde code en wanneer je ‘uitgerust’ bent, anoniem betalen via een luikje wat opengaat en waar enkel twee handen uitkomen om je, uiteraard cash geld te ontvangen.
We zien ook de andere kant van dit, de rijke buurten, waar de Duitse wagens voor de deur staan. Het contrast is groot maar armoede zien we niet. Er is amper 5 % werkloosheid, dit is absoluut geen arm land, integendeel.
Bij een tempel/ park zijn we getuige van de zoveelste trouwpartij, geen doorsnee ‘jawoord’ deze keer. De kostprijs om deze locatie te kunnen gebruiken is 8000 € (!), zonder fruitsap….;)
Veel hebben zo veel gezien, gehoord en geleerd, te veel om neer te pennen…..
Omstreeks 14 u is het voorbij, het was een kleine doch leuke impressie van centraal Tokyo. Opvallend hoe de ongeveer 12 miljoen mensen die hier samenwonen zo rustig met mekaar omgaan, geen enkele keer hoorden we iemand claxonneren of gesticuleren, ik ben zeker dat het woord verkeersagressie niet terug te vinden is in een Japans woordenboek…

Doris en de twee Nederlanders…..

DSC03607

Van de tempel naar de supercars, twee straten verder….

DSC03621

Laatste tempel .

DSC03648

DSC03692DSC03655

DSC03715DSC03706DSC03731

Dure trouwpartij.

DSC03839DSC03826DSC03804

Japanse ‘crepe’, heel lekker…..

DSC03886

DSC03853

De  nationale sport in Japan, baseball.

DSC03937DSC03927

Deze bomen hebben deze kleur twee weken per jaar, daardoor zijn we hier niet alleen…

DSC03949

Kerkhof in ‘t centrum, 150.000€ per stukje.

DSC03963

Kunst…?

DSC03974DSC03983


dag 24 woensdag 22 nov Hakone-Odaware 16km Odawara-Tokyo (met de trein 100 km) Tokyo city ride 17km

 

 

Vanuit de hoogtes van Hakone gaat het enkel bergaf vandaag, tot in Odawara, kort bij de zee. Vanaf hier nemen we de trein ondanks het feit dan het maar amper 80 km is tot in Tokyo. In het station pakken we onze fiets de laatste in. Een alerte spoorchef vond hem nogal lang toen we onze kaartjes tonen, even nameten zegt hij, langer dan 2 meter mag niet. Het scheelde niet veel, omdat ik het voorwiel eruit haalde kwamen we net niet aan de ‘grenslengte’ ;).
Eens in Shinagawa zijn we op 2 km van ons hotel. Na de incheck fietsen we de stad in. We fietsen op de terugweg oa langs het fameuze Shibyua kruispunt, een attractie in Tokyo omdat dit het ’s werelds drukste kruispunt zou zijn. Bij avond vergelijkbaar met Time Square in New York.
Fietsen in Tokyo verloopt heel vlot, het is druk maar de discipline van de Japanners zorgt ervoor dat het veilig is.

 

DSC03564

 

De twee foto’s zijn niet de mijne.

shibuya crossing

 

shibuyacrossing


dag 23 dinsdag 21 nov Kawaguchiko-Hakone 68km-970hm

 

De weersvoorspellingen kloppen hier meestal, ook vandaag. Zon vanaf  7 u, om 9 zitten we zonnig en wel op de fiets richting Hakone. De laatste stevig bepakte trip. We ‘doen’ nog een meertje vandaag, het meer van Yamanakako. Opnieuw vinden we toevallig een warme bakker en lekkere koffie bij de Family Mart, een ideale combinatie bleek al verschillende malen. Een bankje bij het meer maakt het compleet. Een paar Japanse toeristen met heel veel camera’s rond de nek zijn zo vriendelijk ons te vereeuwigen met de Fuji berg op de achtergrond. Die berg wordt hier duizenden malen per dag gefotografeerd, daar zijn we de laatste dagen al achter gekomen, en ook wijzelf doen hier aan mee. Dat Japanners veel foto’s maken, is een algemeen aangenomen waarheid, maar eigenlijk zijn wij geen haar beter.
Na een rondje van 10 km verlaten we het water en gaat het omhoog, een paar keer heel steil tot 15 %. Hakone bereiken zonder zweet zal niet lukken, maar het was wel een superdagje.

 

Kawaguchiko lake.

DSC03377

 

Net voor ‘t vertrek.

DSC03383

 

Bij de bakkers neem je zelf wat je nodig hebt, nadien pakken ze het in.

DSC03389

 

DSC03403

 

Yamanakako lake.

DSC03411

 

Fuji is nooit veraf…..

DSC03413

 

Trouwfoto’s waren net genomen toen wij aankwamen…..

DSC03428

 

Hier moét je een foto nemen….;)

DSC03436

 

 

DSC03454

 

Japan’s tussendoortje, suchi met thee.

DSC03462

 

Net voor Hakone, na bijna 70 km is Fuji er nog…..

DSC03475


dag 22 maandag 20nov Kawaguchiko 4 meren rondrit 67km-590hm

Een dag om snel te vergeten, heel koud, bewolkt, niet het ideale  fietsweer.
We zijn vertrokken voor de ‘4 lakes tour’ maar we hebben één ‘leekje’ gelaten voor was het was en de rit ingekort. Na 30 km in de enige tent die open was een veel te straffe koffie gedronken bij de lokale Freddy de Kerpel, maar het heeft niet veel geholpen. Hij had nochtans zijn vuur speciaal voor ons aangestoken.

 

Op de foto achter op de muur, de nu 44 jarige bokser in zijn glorieperiode. Voor Doris de foto mocht nemen heeft hij eerst wel zijn brushing bijgewerkt, zo fier was hij.

DSC03374

 

Opwarmen aan ‘t stoveken.

DSC03353

 

In Japan kunnen zelfs de stoelen koude voeten hebben 😉

DSC03365

 

DSC03359


Dag 21 zondag 19 nov Klimmen naar Fuji berg 5th station 68km-1310hm

 

Het contrast me gisteren kan niet groter zijn, met dit weer moeten we ervan profiteren om naar de top van Mount Fuji fietsen, de hoogste berg van Japan (3776 meter). Tot gans boven zal nu kunnen wegens geen asfalt daar 😉
De weg eindigt aan ‘5th station’, dat is op 2305 meter.
Het is 7 graden aan het hotel wanneer we vertrekken rond 9 u. Na een paar km moeten we al wat kleren uitspelen wegens te warm, dat zal straks wel veranderen. Op 25 kilometer voor de top komen we aan de officiele ingang van het natuurpakt, hier moeten we een kaartje kopen, net zoals de auto’s en de bussen etc. Voor een fiets is het 60 Yen, dat is ongeveer ene halve euro, we hebben al meer betaald om af te zien….;)
Moeilijk is de klim niet, hierdoor wel lang, het is het één of het ander natuurlijk. Er rijden massa’s bussen omhoog, iets minder auto’s en een paar motoren. Het is een mooi brede weg, op het asfalt niet veel aan te merken. Eens we de 1500 meter bereiken wordt het echt koud. We stoppen want Doris haar voeten zijn ijsklompen geworden. Ze legt voetwarmers in haar schoenen. Ze lachte met uit toen ik die in de bagage stak voor ons vertrek….;)
Ikzelf had ze al bij het vertrek deze ochtend in mijn schoenen gelegd.
We komen aan bij de ‘4th step’ op 2000 meter, op de parking staan een massa tourbussen en veel te veel mensen. Hier stopt het voor iédereen, de weg naar 2300 meter is afgesloten wegens de sneeuwval van gisteren vernemen we. Normaal was het nog 7 km klimmen tot 5th station, we zijn wel een beetje blij want het is amper nog 2°C waar we nu zijn. Na een kwartiertje naar beneden gereden met alles aan wat mogelijk was en toch, het was té koud. Nog niet dikwijls zo tegen ons goesting bergaf gereden maar deze keer wel, ondanks de zon.

 

Vertrek bij het hotel.

DSC03294

 

Ingang van het natuurpark

 

DSC03298

 

Leve de voetverwarming !

DSC03303

 

5th station bereikt….

DSC03304

 

 

DSC03315

 

 

DSC03321

 

Lake Kawaguchiko.

DSC03324

 

DSC03329

 

Mount Fuji.

DSC03332

 

 

DSC03335

 

 

DSC03337

 

Het loze vissertje……

DSC03350

 

DSC03351


Dag 20 zaterdag 18 nov Kawaguchiko, regen=rustdag.

 

Een regendag die aangekondigd was vandaag. Niets uitgestoken dat de moeite is om neer te pennen.