thanks for following us !

Author Archive


dag 25 Taipei-Tamsui-Bali-Tapei (60 km)

Laatste dag in Taiwan vandaag. We vliegen pas zeer laat vanavond, we moeten rond 18 u het hotel verlaten. De zon is terug op de afspraak , dat geeft ons de gelegenheid om nog een mooie rit te doen, wel langs dezelfde rivier dan gisteren, maar langs ‘den denjer’ fietsten we al veel meer en dat zijn we ook nog niet beu. We rijden helemaal tot waar de Tamsui rivier in de zee uitmond, tot aan de ‘lovers bridge’. Nadien terug met de ferry naar Bali om er nog eens de lekkerste vis ever te eten, we eten hier al weken schandalig lekker ;). Om 15 u zijn we terug in het hotel, ik moet de tandem nog inpakken etc….Terwijl ik daar mee bezig ben krijgen we van Lucas slecht nieuws, onze Chip is aan ‘t sterven. We zullen hem helaas niet meer levend terugzien. Daarmee eindigt deze laatste dag met een sombere noot……

 

De fietsostrade langs de Tamsui rivier .

fullsizeoutput_85f

 

In de verte, de witte ‘lovers bridge’.

fullsizeoutput_860

 

Keep it cool baby !

fullsizeoutput_861

 

Laatste foto in Taiwan.

fullsizeoutput_864


dag 24 Taipei-Bitan-Taipei (46km)

Gans de tijd in de regen gefietst vandaag, dus veel fraaie plaatjes heeft dit ritje niet opgeleverd. De bedoeling was om naar Wulai te fietsen, een 30 km uit het centrum, een fraai plaatsje met watervallen en hotsprings, een ideale ‘eens een dag uit de stad’ trip. In Bitan, waar de bergen beginnen zijn we teruggekeerd, zo na een 23 km. Er stond te veel mist in de bergen en we waren al vrij nat ondertussen. Het aantal bruggen en autostrade’s waar weeral ronduit indrukwekkend, we zien ze terwijl we steeds op fietsautostrade’s rijden.

De laatste avond vandaag, ik zocht in de lonely planet naar ‘lekker eten in Taipei’, en vond het dumpling restaurant van Taipei, daar moéten we naartoe. Het was er zoals bij Pee Klak in Strombeek. Buiten wachten en aanschuiven,  je kon al de menu inkijken, zelfs je bestelling al op een papiertje invullen. Niet veel later zaten al op de derde verdiep te eten. Er komt een vestiging in Londen hoorden we hier…..;) Het was wel de moeite, het waren hele smaakvolle dumplings. (  https://www.dintaifung.com.tw/eng/about.php )

 

Een hangend fietspad onder de autotrade’s.

fullsizeoutput_841

 

Dit beeld zegt alles over de rit van vandaag……

fullsizeoutput_842

 

Moeten er nog dumplingmandjes zijn ?

fullsizeoutput_849

 

Laatste avondmaal….

fullsizeoutput_844


dag 23 Taipei-Bali-Taipei ( 50 km)

In feite zijn we twee dager eerder in Taipei dan voorzien. De regen op de tweede dag van onze rondreis heeft ons gedwongen een taxiverplaatsing te organiseren. Ook in het zuiden zijn we iets sneller terug naar het noorden gefietst. De onzekereid voor wat ons in de bergen te wachten stond speelde daar een grote rol in. Al bij al is het ginder boven allemaal vlot verlopen maar dat weet je pas achteraf.

Hierdoor kunnen we nog twee mooie fietsdagen inlassen in en rond Taipei. Vanochtend fietsen we verder de Tamsui rivier af, richting kust tot in Bali. Het is 21 graden maar de zon zien we niet. De stad oogt eerder grijs. Tijdens een koffiestop ontmoeten we 3 gepensioneerde wielertoeristen. Ze waren in hun actieve carriere collega’s op de luchthaven. Hun engels was zeer goed, kan ook niet anders want ze werkten op de controletoren van de luchthaven. Eén van hen was er weerman. Ze vertelden oa dat de chinese overheid groepsreizen boycot sinds een tijdje, enkel inidviduele chinese toeristen zien ze nog. De politieke standpunten tussen China en Taiwan zijn al langer een gekend probleem. Van hieruit als Taiwnees naar China reizen is geen enkel probleem.

In Bali eten we de lekkerste vis sinds we in het land zijn. Naast ons zit een gezin dat nogal geinteresseerd was in onze fiets en uitrusting. Ze wilden graag met ons op de foto, nadien kregen we twee stukken fruit…;). We hebben dat al meermaals meegemaakt dat mensen ons eten toestoppen. Zouden ze medelijden hebben met ons vragen we ons a…;)

Met een kleine overzetboot raken we in Tamsui, de andere kant van de rivier. Nog een 20 km tegen de wind van hieruit en na 50 km zijn we terug bij het hotel.

 

 

Die madam vond dat Doris te veel look gegeten had……

fullsizeoutput_82e

 

 

fullsizeoutput_818

 

De drie collega’s….( de weerman in ‘t midden )

fullsizeoutput_7e7

 

 

fullsizeoutput_817

 

 

 

 

 


dag 22 Tucheng-Taipei (20 km)

Het romantisch motel laten we achter na een ‘medium’ ontbijt. Zo goed als direct fietsen we via fietspaden, langs de Tamsui rivier verder naar het deel van Taipei waar we logeren voor onze laatste dagen. De autowegen zijn hier gestapeld, zo veel zijn het er, wij rijden er gelukkig altijd onder. ‘s Net voor de middag zijn we er al, we mogen pas op onze kamer vanaf 13 u, normaal is het pas om 15 u maar ik heb een beetje aangedrongen. De namiddag verloop rustig. Ik bezoek zoals ik meestal doe in verre landen een collega kapper, ik vind het plezant om eens te zien hoe het er hier bij collega’s aan toe gaat. Veel communicatie is er niet, zijn engels is heel beperkt. Mijn bescheiden kinbeharing laat ik ook meteen wegscheren. Nadien nog even naar het world trade center van Taipei, de 101 tower. Dat is het hoogste gebouw van het land. Doris met haar vergevorderde hoogtevrees voelt er niets voor om naar de dakverdieping te gaan en vandaar te gaan overschouwen. In de winkelstraten is al vrij veel kerstverlichting. We stappen terug naar het hotel maar wanneer we denken er bijna te zijn, merken we dat we naar een verkeerde Amba hotel gewandeld zijn, er straatnamen lijken heel er op elkaar. Onze benen dwingen ons in een taxi.
Hier zijn we nog 15 km voor het echte centrum van Taipei.
fullsizeoutput_843
fullsizeoutput_828
Mijn collega Stanley heel geconcentreerd bezig .
fullsizeoutput_826
fullsizeoutput_81e

dag 21 Mingchin-Tucheng (79km-800hm)

Hierboven in de bergen een volledig Chinees ontbijtbuffet. In onze koersbroek vallen we een klein beetje op hebben we het gevoel.  Bij het verlaten van het hotel ontmoeten we twee Taiwanese fietsers, die hier gewoon even een santitaire stop doen. Een van hen’s fiets verraad via een stickertje dat hij de RAAM2015 gefietst heeft. RAAM staat voor ‘Race across America’, da’s gene kattepis.  Ik spreek hem erop aan en er volgt een leuk gesprekje. Blijkt dat die twee vannacht in Taipei al vertrokken zijn voor een fietsritje van 375 km (!). Jawaddedadde, dat waren geen gewoon zleh 😉

Op de zonnige parking voor het hotel, het is al 15 graden, vervang ik nog snel onze achterste remblokjes, en we zijn vertrokken. Mingchin is het hoogste punt, dus verwachten we veel bergaf maar die verwachting blijkt al snel een illusie, met als gevolg dat we na amper twee kilometer onze warme kledij al uitspelen.
Er komen op dat moment 3 jongens aangefiets, genre Anton & co, die stoppen even, en waaren benieuwd wie, wat en hoe wij hier zou beladen terechtkwamen. Ook zij bleken op wandel voor 200 km. We voelen ons oud 😉

Na 20 km in Baling tijd voor koffie, op een terras godbetert. Nadien dalen we verder af en net voor Daxi, bij een haarspeldbocht, eten we ons ‘noeneten’. We bestellen meestal te veel, ook deze keer. ‘Willen jullie de rest van de kip meenemen’ vraagt de bazin, we schudden nee…;). In de zon onder onze rekker zou die kip al snel vol-au-vent worden vrezen we.
Het is een mooie route vandaag maar dat weten ook heel veel motorijders, ze scheuren dikwijls naast ons langs, ook regelmatig zien we fietstoeristen, het is zondag, net zoals bij ons komt iedereen buiten het zijn speelgoed.
Net voor Sianxi wordt het pas een echt doorgeknipt racecircuit. Tientallen motoren en scooters vliegen op en af, met vele kijklustigen én fotografen in de spectaculairste bochten. Op de einde van de racebaan is het politiekantoor, maar die knijpen een Taiwanees oogje dicht blijkbaar.

Het is 16 u ondertussen, we zitten al in de drukte van de voorstad Sianxi nu, het wordt tijd dat we een hotel zoeken. Heel veel zijn er hier niet, we kiezen uiteindelijk voor het Amain motel, dat ligt nog ongeveer 10 km verderop. Voor 60 euro lijkt het ons een goeie deal, ontbijt inbegrepen. We naderen, het ligt op een plek waar geen andere hotels zijn, te midden van vrij grote wegen die hier in Taipei onder, op naast elkaar één grote spagghetti vormen. We moeten stoppen aan een slagboom. Een propere jonge kerel is samen met een paar anderen van dienst en vraagt ‘heeft u een resrevatie’ ? Wij knikken ‘jaja’ en die beginnen allemaal te gniffelen…..;) Twee mensen op 1 fiets hebben ze hier nog niet zien aankomen blijkbaar, maar het is eigenlijk nog iets anders wat voor hen grappig is. Dit is blijkbaar een rendez-vous motel, met privé garages onder sommige kamers, dat is wat die mannen doet lachen. Wij lachen nog harder en rijden door naar onze privégarage, om vandaar met een korte trap naar onze kamer te gaan. Die is gigantisch groot naar Taiwanese normen, de badkamer, daar kunnen we een jubilé in houden en in het bed hebben we  net de gps niet nodig….;) Heel sjiek voor weinig geld, en geen lawaai, we zijn content. ‘s Avonds kunnen we er wel niet eten, en op wandelafstand is er niets te vinden. Ik vraag een taxi en vraag ons naar een goed restaurant te brengen. De taximan begint te rijden en drie rode lichten verder vraagt hij of een restaurant met één michelinster ok is..? Wij bezien mekaar zo  van ‘ euh….dat was nu ook niet echt de bedoeling’ en beginnen te lachen. Ik zeg even niet tegen hem en zie op mijn gsm dat we vlakbij een night market zijn, zo’n beetje de tegenpool van wat hij voorstelde. Ik toon het adres aan hem en hij  kapt ons vriendelijk uit zijn taxi. De night market is niet zoals die in Hualien een week of twee geleden, maar allez, ‘t kan er door. We eten dumplings en nadien nog intvis op de bbq, maar we zoeken toch nog een iets betere oplossing, wat we ook vinden, een simpel visrestaurantje even verderop. Een koppel runnen dit, ze spreken geen ‘knaat’ Engels, gelukkig is er Google…..Hier eten we heel lekker, reuzegambas, inktvis en lekkere groeten met gebakken rijst, en dat allemaal vanop een plastieken tabouretje, dit zijn we al gewoon. Nog 2 liter (!) Heineken fluitjesbier er achteraan gekapt en onze avond is geslaagd. Er zit een man aan de tafel naast ons samen met nog een paar andere mensen. We schatten dat hij al iets meer Heineken gedronken heeft dan wij. Hij is duidleijk, ‘welcome in Taiwan’ ! Hij begint uit te leggen dat hij een koffiebranderij heeft in in het Zuiden, in Beinan en doet ons een pakje koffiebonen kado. Hij wil ons ook nog een fles wisky geven, maar we bedanken met ons glas Heineken in de hand 😉

 

Intvisbrochette 😉

fullsizeoutput_82b

 

Dit is de beste koffie Taiwan !

fullsizeoutput_829


dag 20 Wuling farm-Mingchin ( 76 km-1490hm)

Meer dalen dan stijgen vandaag, maar toch, het venijn  zat in de staart. Het is 4 graden wanneer we op 1750 meter wegrijden uit het hotel en in de ochtendzon klimmen naar 2000 meter. Tijdens de klim komt ineens een auto naast rijden, het blijkt het jonge Nederlands koppeltje te zijn die we meer dan een week geleden op de fiets tegekwamen in het zuiden van Taiwan. Dit keer zaten zij in een huurauto, ze hadden de huurfietsen ingeleverd en trokken de resterende tijd rond per auto. Zij logeerder ook per toeval in Wuling Farm afgelopen avond, de wereld blijkt weeral klein. We beleven opnieuw een spectaculaire afdaling die ons 1600 meter lager brengt tot op 400 meter, van elke dag vinden we dat het de mooiste dag totnogtoe is. Veel dorpjes zien we niet vandaag, ook de fruitteelt en landbouw neemt af naarmate we zakken in de vallei.

Het zijn verkiezingen vandaag, we stoppen voor een drankje naast een school, waar enkele mannen aan het napraten zijn, iets verder zien we een man verkiezingsreclame wegnemen, dat is wel heel snel want wellicht zijn de stemmen nog niet eens geteld.

We snakken naar een dorpje om wat te kunnen eten, het is al na 13 u maar er daagt helaas niets op. We zijn ondertussen aan de voet van de klim van 20 km die ons naar het Mingchin recreation forest zal leiden. We hebben nog wat koekjes en gedroogde mango. Al onze warme kledij gaat uit, die hadden we enkel nodig voor de frisse afdaling maar vanaf hier zal het meer dan twee zweten worden, dat denken we althans. Na drie km klimmen duikt er welgeteld 1 huisje op en dat is toch wel een restaurant zeker, zelfs met een terrasje voor de deur. Een terras, dat zagen we hier nog bijna niet. Ik vraag in gebarentaal of we kunnen eten, de vrouw steekt haar duim omhoog. Een bord noedels met groenten én zelfs een wafel met een cappucino, ons geluk kan niet op, een uurtje later zijn we terug op weg, het is al 14 uur ondertussen. Nog 17 km bergop vanaf hier, opnieuw naar 1600 meter, de dagelijkse portie wolken zien we in de verte al hangen, we rijden er duidelijk naartoe, het einde zal fris worden, zeker omdat het na 10 km begint te miezeren. De zon van de eerste uren zijn we al lang vergeten, op 5 km van de top begint het te regenen. We trekken droge kledij aan want we zijn drijfnat van al dat klimmen. Ons knalgele regenjack komt goed van pas, de weg is smal en de auto’s en motoren rijden dikwijls in het midden van de weg. We hebben het echt koud wanneer we aankomen op de top, bij het hotel. Onze fiets mag in de lobby staan, net onder de kerstverlichting, die ze hier al uitgezet hebben. In de kamer staat een electrische verwarming op wieltjes, nooit gedacht dat we ons daar nog gingen aan warmen. In het hotel, het enige hier boven eten we een menutje, zonder te weten wat het gaat worden, dit wegens geen Engelse vertaling naast de Chinese tekst. We krijgen oa gefrituurde mini scampi’s, dat kennen we al, dat blijkt hier heel populair en vooral makkelijk, ze worden niet gepelt, gewoon in zijn geheel opeten….;)

 

fullsizeoutput_7bf

 

fullsizeoutput_7c5

 

fullsizeoutput_7c1

 

fullsizeoutput_7c6


dag 19 Sun Moon Lake-Wuling Farm ( 62km-700hm)g

We nemen afscheid van Greg en verlaten het ‘kattenhotel’ Doris home om 9 u met een taxi die we de dag ervoor ‘geregeld’ hadden. De bergtop in Wuling op 3250 meter is de hoogte top in Taiwan waar je overrijden op 2 of 4 wielen, daar laten we ons naartoe voeren. Vanuit Sun Moon Lake, dat op 700 m ligt is dat dus 2450 meter klilmwerk welke we ons lijf en leden willen besparen. Met onze ‘zakjes’ op de bagagedrager zou dat iets te veel zijn op 1 dag. De taxichauffeur is een vriendelijke, iets rijpere man, die even schrikt wanneer hij de tandem ziet, hij twijfelt even of hij in zijn auto zal kunnen, maar ik stel hem gerust, het kan ! Hij gebruikt zijn rubberen vloermatten om  zetels en armleuningen te beschermen tegen onze vettige ketting. De rit is 85 km, hoe meer we stijgen hoe kouder het wordt. Op een korte plaspauze na rijden we in één ruk tot op de top, de vergezichten onderweg zijn spectacualair, zeker ten hoogte van Cinjing Farm. Boven op de top is het 0 graden wanneer de tandem uitladen en onze zakken erop hangen, we doen alles aan wat we bijhebben en nemen nog snel een foto met taximan. We beginnen direct aan de afdaling, na een paar bochten zijn we uit de koude windzone, hier is het al veel beter. Op voorhand dacht ik van deze rit dat het een makkie zou zijn. Snel naar de top met de taxi om vandaar in dalende lijn naar Wuling Farm te fietsen, het eindpunt van vandaag, zo’n 62 km van de top vandaan. De afdaling is ook langs deze kant zeer spectaculair, nog meer dan vanuit de auto, dat spreekt voor zich. We stoppen bij een fruitkraamje om appels en een andere vruchten te kopen en direct op te eten. Een Fillipijns meisje bedient ons. Ze spreekt vlot Engels, en verteld dat ze voor 3 jaar hier is om centen te verdienen voor haar dochtertje van 3 jaar, die bij haar zus in haar thuisland woont. Ze werkt 12 u per dag voor 600 euro in de maand. Het is om efkes stil van te worden.

We zakker verder af naar 2000 meter, tot in Lishan, vanaf hier is het straks nog 20 km, een eitje zeggen de Hollanders. Hier versterken we ons met lekkere noedelsoep. Het blijkt nodig te zijn want in tegenstelling tot wat ik dacht komt er na een lange afdaling nog een klim van 10 km. Dat is even slikken, vooral omdat we geen idee hebben waar de top ligt. Deze rit is dus geen eitje, het is ondertussen ook al bijna 16 u, nog 10 km te gaan tot de farm/ hotel. Hopelijk zijn we voor 17 u binnen, want dan begint het te schemeren. Nog 8 km, hier gaan we eindelijk naar beneden, om op 3 km van het hotel nog meer te dalen naar een rivier. Net voor het duister komen we aan in de Wuling farm. Aan de receptie vraagt het meisje in zeer bescheiden engels of ik een reservatie heb, waar op ik bevestigend knik, er werd namelijk gebeld door Greg, die van het kattenhotel. Ze vinden nergens iets terug, er zijn verschillende hotels in Wuling Farm begrijp ik. Ze bellen een ander hotel, ook daar is mijn naam niet te vinden. Kunnen we hier logeren vraag ik waarop we gelukkig een positieve knik krijgen. Een half uur later zitten we al in de ‘spa’, in het brubbelbad, als enige niet Chinees want in de verste verte zijn hier geen bleekscheten te bespeuren. Ook tijdens het avondeten geen grote ogen te bespeuren, wat eigenlijk plezant is, we mogen zeggen wat we willen….

fullsizeoutput_7a2

Het ‘Doris home’ team, Greg en co.

fullsizeoutput_799

Top Wuling pas op 3250 meter

fullsizeoutput_769

fullsizeoutput_7a8


dag 18 rondje Sun Moon Lake (40 km-470 hm)

Sun Moon Lake heeft wel ‘iets’ en als er al een plaats is waar we twee nachten willen blijven is het hier in de ‘Doris home b&b’. Ook omdat we graag een rondje rond het Sun Moon Lake willen fietsen, dat wordt namelijk beschreven als een niet te missen fietstocht, maar dan wel bij zonsopgang. Net daarom zijn we al om 6u30 de deur uit, zonder onbijt, dat doen we nadien. Een rondje is ongeveer 30 km, we komen amper auto’s tegen en nog minder fietsen, de weg is voor ons alleen. Vlak is het zeker niet, we komen aan met meer dan 400 hm. Even na 9 zijn we rond en staat het ontbijt klaar, ‘gewonnen brood’ met nog wat fruit, ‘t mocht iets meer zijn maar het was wel lekker. De rest van de dag hangen we echt de toerist uit, we nemen een kleine ferry die ons naar twee andere plaatsen langs het meer brengt. Die bootjes vertrekken om het half uur, 95 % gevuld met Aziaten, heel uitzonderlijk zien europeanen. We praten kort met een man uit Peking, hij is een paar dagen op verlof in Taiwan. Volgend jaar komt hij naar Brussel zegt hij, naar de seafood beurs. Van over gans Europa voert hij vis in naar china, en in Brussel komen al die handelaars samen.

Na de boot wilen we nog even kort fietsen, én nog een wafel eten, dezelfde van gisteren, mét creme fraiche dan nog 😉 . Ondertussen lezen we onze krant op de Ipad. Naast ons zitten twee oudere koppels, ze wonen Vancouver,  Canada. ‘Is dat uw tandem’ vraagt hij en hij vertelt dat hij samen met zijn vrouw meer dan 30 jaar geleden de eerste tandem ooit had, hier in Taiwan, de mensen keken toen nogal lachtte hij.

 

fullsizeoutput_736

 

fullsizeoutput_762

 

fullsizeoutput_75b

 

 

fullsizeoutput_73e

 


dag 17 Dongpu-Sun Moon Lake (49 km-670 hm)

Sun Moon Lake is een van de drie ‘grote’ attracties in Taiwan, na de Taroko kloof en de bergregio rond Alishan. We zijn er niet veraf, wanneer we uit Dongpu zijn het amper 49 km, waarvan de eerste 30 km bergaf. Opnieuw fiesten we door een heel mooie vallei met de zon in onze nekpartij, die we met factor 50 ingesmeerd hebben. Niet heel druk op de weg maar bij momenten komen de vrachtwagens iets dichter dan we plezant vinden.

Het is een druivenstreek, een beetje het Overijse van Taiwan. We stellen het niet uit om een trosje te proeven, want we weten ondertussen dat het maar voor een paar kilometer zal zijn, nadien is het een andere vrucht welke aan de straatkant aangeboden wordt. Na 30 km is het uit met dalen, we komen dichter bij het meer en vanaf hier gaat het berop, op de heel brede weg klimmen we meer dan 500 hm, de zon is in goede doen, er vallen vele zweetdruppels op het weeral perfecte asfalt.

Een eerste stop doen we pas na 45 m, bij het Xianshang visitor center. Het is een hypermodern gebouw aan de rand van het meer. Bij een lekkere cappucino + wafel ( eindelijk eens een wafel) leren we een Canedees uit Quebec kennen. Hij is net een paar dagen in het land en doet op zijn eentje een rondrit van 3 weken, wel in de omgekeerde richting dan wijzelf.  We kunnen hem hier en daar wat info geven over wat hem te wachten staat, alhoewel, hij is al goed geinformeerd horen we. Zijn vrouw gaat normaal mee op fietsverlof, maar Taiwan zag ze niet zitten, dus is hij maar alleen vertrokken. Een leuke man, die ons in Quebec graag eens rondleid geeft hij nog mee.

We zijn nu kortbij de b&b waar we een voor de verandering eens op voorhand geboekt hebben. We wilden een beetje zekerheid vandaag omdat we hier toch in een toeristische regio zijn. De ‘Doris home b&b’ besprak ik al in vorig tekstje.

We doen na het incheken een korte verkenning het dorp, waar we een meisje uit Singapore leren kennen. Ik was aangetrokken door haar mooi uitgeruste fiets van het merk Kona. Hij was tot in de puntjes in orde en duidelijk nog vrij nieuw. Ze vertelde over haar fietstrip door het land.  Ze is een professionele fotografe, die ook al vele fietsreizen maakte, soms met een vriendin, maar deze keer alleen. Ze had een stevig koppel fietsbenen viel me op, ze is zonder twijfel in form. Blijkt dat ze ook knappe fietstassen ontwerpt ( http://www.sixrollingwheels.com/ ), haar fiets was er mee uitgerust. Nog wat over en weergepraat en we namen afscheid.

Ons avondeten is deze keer opnieuw ‘streetfood’ vanop een plastieken tabouretje in een plaatselijk eettentje. Dat zijn al dikwijls de lekkereste etentjes geweest en deze keer is het niet anders. Het is Greg, de nog jonge eigenaar van de b&b die er ons naartoe bracht. Gestoomde dumplings waren de specialiteit van het huis, ik stond op ontploffen naar een paar mandjes van elk 7 stus, die vrouw trok nogal ogen toen ik maar bleef bijbestellen. We aten voor 400 Taiwanese dollar, omgerekend 12 euro wat geen is geld dus.

 

De vallei tussen Dongpu en Sun Moon Lake.

DSC05551

 

DSC05576

 

fullsizeoutput_765

 

 

 

 

 

 


Gelukkig hebben we geen kattenallergie…..

Toen we aan’t zoeken naar een verblijf bij het Sun Moon Lake, waar we ondertussen beland zijn, vonden wel een heel originele b&b, ‘Doris home’.

‘Of het niet stoorde dat er katten rondliepen’ vroeg de eigenaar me toen ik hem contacteerde. Ik zei nee, als we de Doris room 302 krijgen is’t ok !

Gans het verblijf is ingericht met de vier huiskatten als thema. Het is fonkelnieuw en heel smaakvol ingericht. Op mijn vraag of Doris de lady of the house was, zei de eigenaar een beetje blozend ‘de b&b werd vernoemd naar onze eerste kat zaliger’….;)

 

 

 

 


dag 16 Alishan-Dongpu (70 km-750 hm)

De zon komt piepen wanneer we om 6 u opstaan. Om 7 u willen al de deur uit naar het centrale plein, om daar ontbijten. Het is 12 graden, niet echt koud omdat het windstil is. We praten kort met een vrouw uit Hong Kong die samen met haar man aan onze tafel zit. Zij zijn net terug van dé zonsopgang. We doen nog wat inkopen bij 7-Eleven, die zijn open om…..7 u, what’s in a name. Om 8 u stipt zitten we op de fiets.

De eerste 21 km stijgen we van 2200 naar 2600 meter, ideaal om warm te blijven. De klim loopt heel gestaag, we zijn niet gehaast, dus kunnen we genieten. We fietsen soms wel, soms niet in de zon, afhankelijk hoe de weg rond de berg kronkelt.

Bij een viewpoint  komen een koppel tegen welke we gisteren kort leerden kennen. Zij een is een franse, met een  belgische moeder uit Linkebeek, haar vriend is een taiwanees. Die twee stappen min of meer rond Taiwan, elke dag zo’n 25 km. Amaai, ik mag ik niet aan denken, te voet én met een rugzak, zelfs een kleine tent hebben ze bij.

Op de top doen we onze warme kledij aan, het is al even na 10 ondertussen. We gaan nu bergaf gedurende 50 km (!), we zullen uitkomem op ongeveer 800 meter. Er is opvallend weinig verkeer, dit merkten we ook al tijdens de klim. Na een 15 tal km afdalen, komen we aan een wegversperring, we mogen niet door maakt een vrouw ons duidelijk vanuit een soort schuilhok. Ze staat in verbinding met een werkpost iets lager. Er blijkt een enorme landslide geweest te zijn de afgekopen weken en die ze aan het opuimen zijn. Er worden bij mondjesmaat auto’s doorgelaten. Ik ga toch iets verder naar beneden en na een beetje ontevreden te gesticuleren, laat een werker ons door. De andere optie was anderhalf uur wachten en samen met de auto’s doorgelaten worden. We zijn wel met vakantie maar zo veel geduld, nee dat hadden we niet.

We zakken geleidelijk naar 1500 meter, hier kunnen we iets drinken, het is de eerste mogelijkheid sinds deze ochtend, onderweg enkel maar jungle, onderbroken door een perfecte streep asfalt. Een paar apen zien we angstig wegrennen, er staat regelmatig borden die duiden op een voederverbod.

We komen iets later nog een duitser tegen op een trekkingfiets, volledig bepakt. Hij is aan het verhuizen zegt hij , van Taipei, naar Tainung, een deel is met de post opgestuurd, de rest heet hij bij op de fiets. Hij  gaat de klim omhoog welke wij aan het afdalen zijn. Ook hij heeft een tent mee, hij slaapt waar en wanneer het donker wordt, zo hoeft hij niet te vertrouwen op de aanwezigheid van een hotel of b&b? Hij is sinds anderhaf jaar leraar duits in Taipei en gaat nu een paar maanden in de fruitteelt werken, om nadien terug te keren naar Duitland, per fiets ! Hij wil liever zo weinig mogelijk met het vliegtuig reizen, een kleine voetafdruk achterlaten heet dat.

Beneden in vallei eten we in een klein eetstalletje ( dit mag je letterlijk nemen ) Er zit een familie uit Maleisie die ons aanspreekt. Ze kennen belgie, ze spreken goed engels en zeggen ‘belgie is mooi en er wonen verstandige mensen, wij knikken van ‘euh ….aja, natuurlijk…;) ‘

Van hier nog 7 km bergop, naar het enige hotel in Dongpu waar we vanin een hotspring op ons terras de laatste zon van de dag  zien verdwijnen achter de immense bergketens van Alishan.

 

Ochtendshoppen in de winkel van gans Azie 😉

fullsizeoutput_729

 

fullsizeoutput_71c

 

De twee ‘superstappers’, een frans/ belgische met haar tawanese vriend.

fullsizeoutput_71a

 

fullsizeoutput_720

 

De rode bruggen zien we hier vanop 1200 meter, we logeren vanavond in dorp recht ervan.

fullsizeoutput_724

 

Hier staan we diezelfde rode brug.

fullsizeoutput_72b

 

Op deze bergwanden wordt de vermaarde Oolong thee geoogst. ( https://www.theeje.nl/c-3671626/wat-is-oolong-thee/ )

fullsizeoutput_728

 

 

 


dag 15 Chasan-Alishan (met de vrachtwagen)

Vandaag verplaatsen we ons naar Alishan, één van de, letterlijk hoogtepunten in Taiwan ( https://www.backpackeninazie.nl/backpacken-taiwan/alishan/ )

Het ligt op ongeveer 2200 meter, in de directie omgeving liggen er 25 bergtoppen die de 2500 meter overschrijden, we gaan dus echt naar de bergen. Er naartoe fietsen zou ons twee dagen tijd kosten en heel veel moeite. Ik heb met de eigenaar gisteravond vervoer kunnen regelen, een kennis van hem heeft een kleine vrachtwagen, hij wil ons tot ginder brengen. Het is ongeveer 70 km, een rit van iets meer dan 2 uur. We eten eerst nogal typisch Chinees ontbijt, klaargemaakt door de gastvrouw, een lerares lager onderwijs. Om 9u30 staat de chauffeur op ons te wachten, de tandem in bagage maken we goed vast in de laadbak en even later zijn we op weg. De man spreekt geen woord Engels, maar weet waar hij ons naartoe moet brengen. Na een paar kilometer blijkt al dat we de juiste keuze gemaakt hebben, het zou zonder bagage al een pittige uitdaging geweest zijn. Eens boven de 1500 was er veel mist, we zagen geen 200 meter ver. Dat Alishan een trekpleister is zien we aan de vele bussen die aan en af rijden. Het hotel waar we logeren is simpel, maar degelijk. De tandem mag aan de receptie staan, eten severen ze niet, hiervoor moeten we naar het centrale plein. Gelukkig hebben we onze donsjas mee, het is hier 12 op de middag. ‘s Middags eten we vrij lekker, maar ‘s avonds hebben we een minder goeie keuze gemaakt, het restautant werd ons nochtans aangeraden door een man van theewinkeltje, waar we raad gevraagd hadden. Na de middag is het hier altijd mistig horen we. Het is de zonszonopgang waar de vele toeristen vroeg voor opstaan. Er wordt naar één bepaalde plaats gegaan hiervoor, maar je moet er wel om 4 u voor opstaan. Bij goed weer ben je dan getuige van een mooi schouwspel, je ziet de zon opkomen net over de top van de hoogste berg van Zuid-Oost Azie. De zon zal zonder ons ook wel opkomen vermoeden we, we kiezen voor iets meer slaap, er staat immers een pittige bergrit op het programma morgen.

 

fullsizeoutput_6dafullsizeoutput_6ea


dag 14 Meinong-ChaShan ( 81 km-1500hm)

Afgelopen nacht logeerden we in het Yellow & Black geusthouse. Een kleine, oude tabaksboerderij die sinds het overlijden van de 92 jarige eigenaar omgedoopt is tot gastenverblijf door de kleinzoon. Echt de gezelligste plaats waar we al logeerden in Taiwan. Het decor speelde ook wel een grote rol, we zitten tussen plantages enerzijds en bergen anderzijds. De kleinzoon is/ was fotograaf in Taipei en is teruggekeerd naar het platteland met vrouw en kinderen. Alles is autentiek gebleven, de tabakschuur is deels omgebouwd tot logeerkamer en deels muziekkamer, zijn ‘men’s cave’ zeg maar. Een deel van het ontbijt was fruit dat we nooit eerder proefden, de kleur alleen al was uitnodigend. We maakten ook kennis met een koppel uit Taipei. Mary bleek een fervente fietsster, haar man Jack niet, die was verliefd op zijn vislijn, aldus Mary die het woord nam in zijn plaats. Het gesprek duurde vrij lang, voor ons is er nochtans een beetje haast bij want vandaag gaan we meer bergop dan de voorgaande dagen samen.

Bij het uitrijden van het dorp zien we een vrouwtje met een heel zware kruiwagen. De witte wortelen die ze voortduwt blijken een streekproduct leerde ik gisteren? We fietsen haar eerst voorbij waarna ik stop en vraag of ik haar mag fotograferen. Ze knikt ja en neemt een iets te enthousiaste draai, waardoor ze samen met de grote bak wortelen het evenwicht verliest. Ik kan de kruiwagen nog net tegenhouden maar kan niet verhinderen dat een deel van de wortelen op de grond vallen. Ik was ‘geambeteerd’, hielp haar de orde te herstellen en mocht toch nog een foto nemen.

We fietsen verder naar het noorden over weg 29, het loopt alsmaar  omhoog, (nog) niet echt steil. Koude thee slaan we in bij 7-Eleven, waar anders, we zetten ons even neer bij twee oudere mannen, die natuurlijk wilden weten wat we app’sgewijs al dikwijls verteld/ getoond hebben. Het is echt wel plezant dat we op die manier contact leggen met de plaatselijke bevolking. Ze zijn oprecht geinteresseerd. Van één van hen krijgen we op papier, in’t chinees de juiste weg uitgelegd, nu kunnen we niet meer verdwalen 😉

We rijden opnieuw langs ettelijke plantages, vooral bananen. Ik wil nu echt wel eens weten was er onder die gele zak ‘hangt’. Het blijken baby banaantjes te zijn en ondertussen weet ik nu eindelijk waarom ‘de zak’ rond de bananen hangt. Hierdoor blijft de schil in perfecte staat, geen vlekjes of andere imperfecties.

Ik neem op een bepaald moment een iets kortere weg, maar dat bleek geen goed idee achteraf. Het bracht ons langs veel te steile wegjes, mooi dat wel, maar het zweet liep onze rug af. Niet meer doen heb ik geleerd vandaag. Nog een andere inschattingsfout was, dat in de bergen de dorpen verder uit elkaar liggen, dus moeten we meer vooruitziend zijn en sneller ‘onzen bidon’ vullen. We zijn net voor Mount Zion bijna moeten gaan bedelen voor water, wat we met de glimlach gekregen hebben met nog wat noten en gedroogd fruit er bovenop. Uiteindelijk kwam er toch nog een dorpje. Er stond een bbq voor de deur waar nogal heel rode worsten onze aandacht trokken. Ik bestelde er twee, ja jonges, dat waren lekkere sosissen seg, heel zoet,  met rauwe ajuin erbij, het gemiddelde aantal sch..t…n zal vandaag zeker verbroken worden 😉

Het was wel een zware tocht vandaag, heel veel berop, met onze 25 kg bagage achterop niet te onderschatten. Het was contant 30 graden, maar op een moment zaten we op 900 meter en daar was het al veel koeler, aangenamer. Het is wel ‘ambetant’  dat we nooit weten waar de top van een klim precies zal zijn, hierdoor zijn we voorzichtig qua inspanning, zodat we zeker het einde halen…;)

Vandaag wilden we zekerheid qua logies, en liet gisteren al iemand in ‘t chinees bellen naar de ‘farm’ waar we vandaag wilden logeren. Het is een boerderij in de bergen waar een vrij grote familie een 13 tal kamers verhuurd in een soort bergboerderij. Er is een rivier vlakbij, ze gaan de hun gasten raften en zwemmen etc. Vanavond kunnen we gratis dineren bij hen, zegt de man bij aankomst. We zitten samen met hen aan een volle tafel met een draaischijf, zoals bij je ons ook wel bij Chinese restaurants ziet, hier is dat dus de gewoonste zaak. De matras valt niet echt mee, ze voelt aan als een houten plank. Heel erg is het niet want morgen is het rustdag !

 


Ineemse BBQ, niet slecht gevonden me gedacht !


Ai WeiWei duikt op in Taiwan !

Ik dacht Ai, de kunstenaar is toe aan een ‘doucheke’, waardoor het moeilijk was mijn rechterhand te laten rusten…..

 


dag 13 Donggang-Meinung (71km-250hm)

Gisteren bij het inchecken vroeg de eigenaar wat we vanochtend wilden eten als ontbijt. Hij schoof een geplastificieerd A4-tje onder onze neus met een achttal foto’s. Naast een paar hamburgers, een omelet en een broodje stonden er een paar zaken zijn die we niet kenden. Voor alle zekerheid vinkten we een paar dingen aan zonder echt te weten wat het ging worden. Toen we vanochtend om 8 u beneden aan het ontbijt stonden, zei de vrouw de huizes zegt ‘ sorry, het zal nog 10 minuutjes duren’, raar want in de keuken was geen beweging te bespeuren. Even later kwam haar man aan met een afhaalontbijt, hij schoof de doosjes voor onze neus en zei ‘sorry’ omdat het iets langer geduurd heeft’. De keuze’s die we gisteren kregen we nu geserveerd. Het was wat ongewoon, maar al bij al niet slecht.

Om 8.30 u zijn we al op weg, we passeren een grote Toyoyta garage waar twintigtal personeelsleden ochtendoefeningen staan te doen, ik dacht dat zoiets enkel in Japen gebeurde…..Iets voor bij Valckenier Joris…? 😉

Na 20 km fietsen we door een regio van fruittelers. Bananen, ananassen en talloze andere vruchten die we nooit eerder zagen. Opnieuw zien we fruit dat reeds ingepakt is voor het geoogst word. We stoppen bij een biofarm waar de specialiteit duidelijk ananas is. Cake, ijsjes, zelf koffie met ananassmaak.

Volgende week zijn er verkiezigen in Taiwan en dat merken we elke dag. In bijna elk dorp rijden er auto’s rond al dan niet met aanhangers erop of erin. Op een moment worden we tegenghouden door leden van een bepaalde partij. Ze overstelpen ons met water, koekjes, frisdrank en thee, meer dan we kunnen dragen. We buigen beleefd dankuwel, maar moeten de helft achterlaten.

De dorpskapper, waar we even stopten deed ons denken aan opa Chip. Hij was bezig aan een klant, ik legde hem via mijn app uit dat ikzelf ook kapper was. Hij gaf ons een duimpje waarna hij een felle spot op de kalende man’s hoofd richtte en verder ging met wat hij bezig was, oorhaartjes knippen met een chirurgische precisie.

Ons avondeten was ook vandaag een belevenis. We fiestsen in onze gewone kledij naar het dorp, amper vijf minuten van de boederij waar we logeren. Het is een simpel restaurantje. De vrouw die uiteraard geen engels spreekt vraagt app’sgewijs wat we willen eten. Aan de tafel naast ons zitten twee mannen die al gegeten hebben, ze spreken wat engels en vragen waar we vandaag komen etc. Het blijken twee broers te zijn, één van hen lijkt heel fel op de ondergedoken Chinese kunstenaar Ai Wei Wei, wij hebben hem dus gevonden ! Beide mannen drukken hun tevredenheid uit dat we hun land bezoeken komen en trakteren ons op een fles Heineken bier. Heineken is ideaal voor mij, het is zo slap, in mijn hoofd voel ik er niets van! Zij twee hebben wel al genoeg op, verrraden hun ogen en gedragingen maar storend is het niet. Nog straffer, de bazin komt me zeggen dat ze zo enthousiast zijn dat 2 Belgen op een tandem hun land bezoeken dat ze niet enkel de drank betalen maar ook ons eten! Het zal dus toch kloppen wat ze zeggen, dat je niet mooi hoeft te zijn om ‘chance’ te hebben. In ‘t land van Trump hebben we dit ook al eens meegemaakt, een local die ons eten trakteerde…..


dag 12 Checheng-Donggang ( 81km-250hm)

Bij ‘t fietsen zijn er twee tegenwerkende elementen die je liever kwijt bent dan rijk, bergop en tegenwind. Bergen gaan we vandaag niet veel zien, tegenwind is er daarentegen is vanaf vandaag in overvloed . Dit hoofdzakelijk omdat we noordwaarts fietsen. We beginnen met nog een klein stukje op de 199 richting westkust, nadien de 26 en nadien weg 1 om zo langs de kust richting Donggang te fietsen. Het is onze laatste dag aan de westkust, vanaf morgen fietsen we terug noordwest richting binnenland én de bergen. Eerste stop al na 15 km bij een fruitkraam. Gisteren hebben we een ontdekking gedaan, maar we weten er helaas de naam niet van. Het is een vrij grote, groene vrucht die een beetje mals moet aanvoelen, dan is hij rijp en op zijn lekkerst te zijn. We krijgen er twee lepeltjes bij, want de bedoeling is dat je hem openmaakt en dan uitlepeld. Er zitten dikke pitten in, die worden niet mee opgegeten, het vruchtvlees is heel zoet en lekker, niet direct vergelijkbaar met een andere vrucht. Bij het afrekenen zien we  twee fietsers voorbij rijden, het lijken Nederlanders maar dat is een gokje. Eer wij op weg zijn rijden ze al een gans eind voor ons uit. We zien ze in de verte maar komen niet dichterbij. Een vijftal km verder zijn ze gestopt bij een 7-Eleven, dat doen wij ook, het is ‘koffietime’. Onze gok was de juiste, het zijn twee jonge Nederlanders, ze hebben een fiets gehuurd en doen in 3 weken ook een toer rond Taiwan, een leuk gesprekje later zijn we beiden terug op weg. Ik stop even bij een fietsenzaak, mijn achterband heeft een beetje luchtverlies, maar net te weinig om een andere band te steken vind ik.  De tegewind is in form, het verkeer valt mee, er is bijna gans de weg een brede fietsstrook voorzien. Er staan regelmatig kraampjes onderweg, op een van de borden zien we een rare tekening, ik wil weten wat ze verkopen. Het blijken kastanjes te zijn, we mogen proeven maar het blijft bij die ene proefbeurt, niet de moeite om een zakje te kopen. Ook vandaag hebben we niets geboekt, we rijden eerst naar een hotel maar dat was niets voor ons, te groot en onpersoonlijk en te ver van het centrum. Het is al 14u, we hebben ferme honger, en gaan eerst eten bij een visrestaurant, de verse vis ligt klaar om aangewezen te worden. Zo werk dart hier, de vis ligt uitgestalt in bakken ijs, je toont wat je wil eten, en een van de garcons staat naast je om te noteren. Hier eten we eerst onze buikje vol, nadien fietsen we naar een b&b die ik op booking gezien had. Mooie grote kamers en proper, en dit voor 50€ ontbijt inbegrepen, ze spreken wel zo goed als geen woord engels, het is dus behelpen.  Local food vinden we op vijf minuten wandelen. We eten waar de Taiwanezen zelf zitten, super primitief maar we zijn er zeer welkom en eten simpele locale gerechten. Het is een familiezaak, de kinderen helpen mee en de kleinkinderen spelen op de grond, net zoals bij ons vroeger. De meisjes stellen ons vanalle vragen, ze tikken het eerst in op hun gsm en de vertaalapp. doet ze’n werk. We moeten uitleggen waar we vandaan komen en wat onze reisplannen zijn in Taiwan en wat we willen eten etc…. Doris toont hen ook een paar foto’ van onze kroost. Nadien nog even op de foto en deze dag zit er weeral op.

 


dag 11 Jinlun-Checheng townchip (75 km-810 hm)

Nog snel een foto met de hond van de b&b (hij heet ook Chip) waar we verbleven, een mooi geknipte poedel van 7 jaar. Het is al 30 graden wanneer we wegfietsen, amaai we gaan nog zweten vandaag. De laatste km’s langs de oostkust vandaag. Na 30 km op weg 9 gaan we het binnenland in én omhoog. Heel regelmatig komen we fietsers tegen die ‘route 1’, de tour rond Taiwan volgen. Fietsers van hier bedekken bijna dikwijls hun volledige lichaam, zelfs een doek voor hun gezicht. Iets wat wij doen in de winter bij vriesweer. Hier willen ze helemaal geen gebruind gezicht, dat betekent hier dat je op het veld werkt en dat zien ze niet als de meest gegeerde plaats in de samenleving. Ook in andere Aziatische landen zie je dit fenomeen wel meer. Bij ons is het net omgekeerd, wanneer je ‘wit’ uit vakantie komt volgt steevast de opmerking ‘oei, precies geegoeweergat’. We klimmen 10 km op de 9, ergens onderweg stoppen we even bij een politiekantoortje, ik zit één agent, hij heeft zeker en vast nog niet lang geleden zijn heilige communie gedaan, zo jong zag hij eruit. Het is geweten dat je in Taiwan als fietser welkom bent bij de handhavers der wet, om kleine herstellingen te doen, een fietspomp te gebruiken etc. Zelf grote en kleine ‘boodschappen’ mag je achterlaten. Ik profiteer ervan om wat Taiwanese lucht bij te pompen. Een uurtje later zijn we boven op de top. Er staat een groep fietsers uit Taipei net een groepsfoto’s te nemen, ook zij doen een rondje Taiwan. Ze nodigen ons uit om mee op de foto te komen staan. Vanaf hier nemen we weg 199, een rustige weg die kronkelend door het dicht beboste bos slingerd. Hier en daar zien we een aap, maar die willen nooit op de foto. In een dorp van niemendal eten we gebakken rijst en noedels, opnieuw heel lekker voor 2 euro (!). In Taiwan kan je je nooit arm eten. Terwijl we wat later op een kruispunt even stilstaan komt er een jongen met bagage achterop aangefietst. Hij komt bij ons en vraagt of we een probleem hebben, nee hoor alles kits met ons ! Ook hij doet een rondje Taiwan, 150 km per dag zegt hij, jawaddedadde, da’s wel veel mét bagage, én zonder klikpedalen en koersbroek, ‘respek’ zeg ik. Het is al de tweede dag dat we ‘s ochtends niet weten waar we gaan slapen, we beslissen pas wanneer we er zijn. Ik heb wel een route die we volgen en we weten wel min of meer waar er hotels of b&b’s zijn. Op voorhand boeken is al eens wat minder meegevallen, op booking.com zijn de foto’s soms mooier dan de realiteit. Booking toont ook steeds ‘toevallig de laatste kamer’, wat zever in pakskes is. Als je aan de receptie staat scheelt het een derde van de prijs tegenover de booking prijzen. Ik begrijp dit wel, booking is geen liefdadigheidsinstelling.. We slapen in een redelijk aftands hotel vandaag, er was sowieso niet veel keuze. In dit dorp zijn er natuurlijke warmwaterbronnen. De hotels maken hier gretig gebruik van. Zo hebben we een bad binnen in de kamer én buiten op het terras, beiden voorzien van zo’n ‘natuurlijk water’, ons vel voelt 10 jaar jonger aan ! Het avondeten was somber en gene vette, we zaten gans alleen in de eetzaal, waar zijn al die andere toeristen…?

 


Dumplings in Taitung.

fullsizeoutput_517

 

fullsizeoutput_544

 


dag 10 Guanshan-Jinlun (86 km-700hm)

De bazin van onze b&b was een echte hobbykok, ik ging het niet doen maar ik het toch niet laten om een foto te maken van wat ze ons voorschoteld bij het ontbijt. Vandaag kiezen we voor ons gemak, eerst 30 km quasi vlak parcours mét wind in de rug, we rijden 30km/u zonder haast te trappen. Het alternatief was meer de bergen in, langs de 197 maar de échte bergen moeten nog komen, de volgende dagen. Ook vandaag wisselen zon en wolken elkaar af. We fietsen langs een bananenplantage, de bananen zijn al ingepakt terwijl ze nog aan de boom/ struik hangen, we zien dit ook bij ananassen en sinaasappelen. Het fijne weet ik hier wel niet van. Net voor Taitung eten we de lekkerste dumplings, bij een eetstalletje waar je zonder op te letten zo voorbij rijd. Het verbaast ons elke dag hoe lekker je hier eet in de simpelste gelegenheden. Terwijl wij er op een plastieken tabouretje zaten te eten kwamen er veel locals een bake  dumplings afhalen, het was echt de spcialiteit van het huis blijkbaar. Wat dumplings zijn lees je hier….    https://www.smulweb.nl/blog/Smulweb/25833/gestoomde-dumplings

Op 10 km voor Jinlun, waar we straks slapen, drinken we nog een koffie. Er zitten twee jongens koffie te drinken die ons aanspreken en een foto willen nemen. Zij doen een rondrit in Taiwan met de scooter, met de fiets zouden ze het niet zien zitten zuchten ze. Eén van hen was al in Italie geweest, 10 jaar geleden, maar voorlopig ziet hij Europe niet meer zitten. Ik dacht dat hij ging zeggen, dat het te duur was, maar hij doelde op de terroristische aanslagen, dat was de reden waarom Europa een ‘no go’ zone geworden was. Hier kennen ze geen aanslagen, dus voor Aziaten is Europa ‘gevaarlijk’.

Het was niet de allermooiste rit vandaag omdat we nogal veel op de hoofdweg 9 fietssten. Officieel is dit de fietsroute rond het eiland, maar de alternatieve zijwegen zijn mooier, maar helaas niet overal beschikbaar.