thanks for following us !

Crocodile Trophy 2011

Crocodile Trophy 2011 stage 10 Starke-Cooktown 128 km – 900 hm

Laatste etappe, iedereen heeft ‘de moral’ vandaag. De officiele finish is na 82 km in Hope Vale. Er wordt niet echt gekoerst in het begin, we blijven in 1 grote groep rijden tot de eerste depot. Nadien gaan de rappe mannen er vandoor, wij zijn daar niet bij, bij die rappe….;) De benen doen zeer, het beste is er af bij ons. Na 82 km in Hope Vale, staan een paar aboriginals ons op te wachten met een lekkere BBQ. We hebben het gehaald, de Crocodile Trophy is binnen. Eens gans jaar hebben we getraind om dit doel te bereiken. Alle deelnemers wensen mekaar proficiat, iedereen heeft hetzelfde voldane gevoel, op het euforische af. Na een uurtje, wanneer iedereen gegeten heeft rijden we in groep nog 46 km naar Cooktown. Nu is’t echt wandelen, niemand heeft nog zin om snel te rijden. De laatste km is  zeer steil, net de Muur van Hoei. Boven op de top van Grassy Hill is het échte eindpunt. Hier gaat de winners celebration door, iedere categorie komt op het podium, ook de kleine tandemcategorie…..;). ‘s Avonds is er nog een gala diner in de sporthal van Cooktown, iedere deelnemer die de eindmeet haalde krijgt nog een aandenken in de vorm van, hoe kan het anders….een krokodil…..!

 

FOTO : De laatste etappe rijden we over perfecte gravelwegen….

 

FOTO : Naarmate de oceaan korter komt, wordt het landschap groener.

 

 

FOTO : De allerlaatste depot !

 

FOTO : Het peleton blijft lang samen vandaag…

 

FOTO’s : Op de steile slotklim naar Grassy Hill, nog een laatste krachtmeting met de Italiaanse tandem..;)

 

 

FOTO :  Ons gezicht zegt genoeg, ‘t is allemaal ‘op’ !

 

FOTO :  De drie deelnemende vrouwen van de Croc 2011, en voor wie twijfelt, de middenste leeft nog….;)

 

FOTO :  ‘Il tandem Italia & Sheep Trick Team’

 

FOTO’s : Fier als ne gieter met onzen boomerang….!

 

 

 

FOTO :  Napraten op het hoogste punt van Cooktown.

 

FOTO :  Phillip Maertens, de man van de persberichten.

 

FOTO : ‘s Avonds op het gale diner krijgen we dé krokodil van Regina Stanger en Gerhard Shonbacher, de organisators.

 

 

 

 


Crocodile Trophy 2011 stage 9 Kalpowar-Starke 148 km – 600 hm

De negende etappe stond zeer kort beschreven in het roadbook. “Very hard and sandy stage with deep bull dust, extreme between km 78-125”. Gisterenavond tijdens de briefing had Gerhard het over “a stage you will remember for a while”. Acht etappe ‘s etappe ‘s hebben we al in de benen, deze zal er ook nog wel bij kunnen. Tot km 68 valt het allemaal nog goed mee, de hitte is er, zoals gewoonlijk, het wegdek is vrij goed berijdbaar. Na depot 2 begint de ellende, ‘bull dust’ is zeer fijn zand, waar amper door te rijden valt. Iedereen zoekt links en rechts van de zandweg naar een berijdbaar stukje verhard. Naast de weg betekent in het bos, waar de bomen gelukkig niet echt dicht bij elkaar staan. Ons groepje is na een paar km’s uit elkaar geslagen, het is elk voor zich. Ettelijke keren rijden we vast in het zand, en kantelen we, meestal vallen we zacht. Eén keer gaat het bijna fout, wanneer Doris bij een val op haar staartbeentje terecht komt, heel even dacht ik dat onze Croc erop zat, maar al bij al was het niet heel erg. De hel in het zand heeft 40 km geduurd. Dit was een rit waar iédereen de km ‘s aftelde, zoals Gerhard aangaf, zullen we deze rit niet snel vergeten. De  hitte in combinatie met het zand maakte het écht zwaar.  In de verte zagen we het bord van de laatste 10 km, dachten we althans, het was een ander bord, dat van de laatste 5 km,  de totale afstand was uiteindelijk maar 143 km. De kampplaats was echt ‘in the middle of nowhere’. Geen beek of meertje,  gewoon niets, de organisatie had een vrachtwagen met 10,000 liter water geregeld vanuit Cairns. Hiermee konden we douchen, fiets proper maken etc…..

FOTO : Nog even keuvelen eer we de de zandbak induiken..

FOTO : Dit zien we veel in de ‘outback’, oneindig lange gravelwegen.

FOTO : Een zoveelste river crossing, ideaal voor onze zweetvoeten.

FOTO : De eerste strook ‘bull dust’ duikt op na ongeveer 70 km.

FOTO : Op tijd tanken…

FOTO : Voor de quads is het bull dust een leuke speeltuin.

FOTO ‘s : Depot in zicht…

FOTO : Kort bij de finish, het zand bleef komen….

FOTO : Links; de truck met 10,000 liter water.  Midden; de douches.  Rechts; bike cleaning.


Crocodile Trophy 2011 stage 8 Laura – Kalpowar 89 km – 200 hm

Vandaag, na de twee stevige etappes van de afgelopen dagen mocht het eens iets minder zijn. En zowaar, Herr Gerhard heeft vandaag amper 89 km op het programma gezet, met amper 200 hoogtemeters. Dit wordt dus een vlakke rit. En wat bleek, hij had gelijk ! Alleen, de ondergrond was slecht, om niet te zeggen heel slecht. Na 20 km dobberen over alweer corrugations begonnen we al te verlangen naar wat bergop. Het roadbook sprak dan ook over ‘rough’, wanneer het over de ‘road conditions’ ging. Dit vlakke parcours, geknipt voor onze tandem, liet ons toe om in het vooral Belgisch getinte pelotonnetttje te kunnen rijden want ‘geen bergen’ betekende zoveel als ‘ niet moeten lossen’. Dit was naar Croc normen een rustdag. Met een vrij grote groep naar de finish gereden. Even nog een gevaarlijke situatie toen een vrachtwagen van de organisatie achterwaarts onder de ‘krokodillenboog’ kwam gereden.  Ons klein sprintende groepje kon nog net uitwijken, zonder valpartijen. We eindigen op plaats 29 vandaag, met 16 deelnemers in dezelfde minuut. Voor het avondeten was er even ongerustheid in op de kampplaats. Vlakbij, aan de andere kant van een kleine rivier brandde het hevig. De rook kwam heel dichtbij, even leek het erop dat we zouden moeten verhuizen. Het was onduidelijk of het vuur al dan niet opzettelijk aangestoken werd. Er worden geregeld gebieden platgebrand, hierdoor krijgen sommige bomen opnieuw een groeikans. Uiteindelijk is het allemaal nog goed afgelopen.

 

 

FOTO : Net voor de start zijn we nog proper….

 

 

FOTO : Geen Croc etappe zonder river crossing….

 

FOTO : Zelf niet gezien, maar we zijn er naar ‘t schijnt wel voorbij gereden….

 

FOTO : Je zou’t niet zeggen bij het zien van deze foto, maar het is heet,  écht heet.

 

FOTO : Drinken, en véél !

 

FOTO : De Australische Kermit ziet het niet meer zitten….

 

 

 

 

 


Crocodile Trophy 2011 stage 7 Mt. Mulgrave – Laura 151 km – 1100 hm

Na de langste etappe van gisteren, beginnen we vandaag aan de ….euh….. tweede langste etappe, 151 km en 1100 hm, het zal niet echt een herstelritje worden. Het roadbook zegt, heuvelachtig van begin tot einde, en de laatste 20 km brede wegen met ‘corrugations’, wat zoveel wil zeggen als wasbord of ook 20 km schokken. Deze corrugations worden gevormd door de schokdempers van de voertuigen die erover rijden. Met onze tandem hebben wij een langere wielbasis en worden de schokken iets meer verdeeld over het frame, dat zou meer comfort moeten geven, van comfort is helaas niet veel sprake…Er zijn 4 depot ‘s, om de 30km, ik zeg niets meer over de watermeloenen, ze zijn gewoon nérgens lekkerder….;) Verkeerd rijden is amper mogelijk, het is gans de rijd rechtdoor ! Het landschap is waarschijnlijk zeer prachtig maar we zien er weinig van, da ‘s het nadeel van in kleine peleton’s te rijden, door het ruige wegdek moet men constant 100%  geconcentreerd blijven wil men valpartijen vermijden. Na de etappe kan je onze longen vergelijken zijn met zak uit een redelijk volle stofzuiger. Na meer dan 6  u fietsen eindigen we op een 30 ste plaats, op 1 u van de winnaar.  Laura, het kleine dorpje bestaat uit 1 pub, 1 winkel, een postkantoor en een benzinestation. Er wonen hoofdzakelijk aboriginals. We logeren net achter de pub, op een campground, er zijn zelfs toiletten !

 

FOTO : De start is super, direct bergaf………..

 

 

FOTO : ……maar niet voor lang, net na start de eerste river crossing én bergop, hier zitten we nog in de kopgroep, maar niet voor lang…..;)

 

 

FOTO :  De eerste watermeloenen zijn dichtbij…

 

 

FOTO : River crossing 36 !

 

 

 

 

 

FOTO : Moet er nog zand zijn…?

 

 

 

 

 

FOTO : De kopgroep, waar wij al lang niet meer bij zijn….

 

 

FOTO : Neenee, we zijn niet gewonnen, gewoon content dat we ‘r zijn…!

 

 

 

 

FOTO : 6 u 26 minuten onderweg geweest.

 


Crocodile Trophy 2011 stage 6 Mt.Mulligan – Mt. Mulgrave 189 km-2000 hm

Vandaag de etappe waar iedereen naar uitkeek, vooral naar ‘t einde van de rit ! Zo’n afstand op een geaccidenteerd parcours, voor de meesten onder ons is dit euh……spannend. Gerhard, ‘the big chief’ had gisteren tijdens de briefing gezegd dat het parcours goed berijdbaar zou zijn. Met veel goeie moed staan we om 7 u aan de start. Philippe Maertens komt nog even in ons oor fluisteren dat een paar jaar geleden deze rit gewonnen werd door een tandem. Huh..? Dit gaan wij niet herhalen weten we wel zeker. Het profiel van de etappe is over de totale afstand gezien dalend, maar de 2000 hoogtemeters moeten ergens vandaan komen. Waar ze vandaan komen is al snel duidelijk, er passeren heel wat pittige klimmetjes. Het ‘goed berijdbaar’ volgens Gerhard is soms wel iets minder goed berijdbaar..;) In het begin van de etappe zitten we bij een voor ons ‘te’ snel groepje, we kunnen aanklampen, maar moeten uiteindelijk rond km 60 loslaten en ons eigen tempo kiezen. Het is terug heet vandaag, de 40° grens wordt zonder moeite overschreden. de depot ‘s komen nooit te vroeg. Ongeveer na km 100 komen we aan een vrij brede rivier. Er staan verschillende jeeps van de organisatie vast in het diepe water. Het water staat eigenlijk te hoog om erdoor te rijden met de wagens, maar een paar chauffeurs probeerden toch, met alle gevolgen van dien. De ‘hoogste’ jeep trekt er de anderen erdoor. Daar we meestal de river crossing ‘s al goed overleefd hebben, rijden we deze rivier ook maar volle bak in ,we zien wel waar uitkomen….Ver komen we in elk geval niet, het is écht diep en de stroming is veel sterker dan we vermoeden. Door toch te proberen zo ver mogelijk te rijden zetten we iets te veel kracht en breekt de langste van de twee kettingen. Doris gaat net niet kopje onder, terwijl ik naarstig naar de ketting zoek die ondertussen op de bodem van de rivier ligt. Gelukkig is het helder water en kan ik ze snel vinden, het zou een ramp zijn mocht ze door de stroming meegesleurd worden, dan zouden we letterlijk geparkeerd staan. We strompelen naar de overkant, die rotketting moet zo snel mogelijk aan elkaar…..Dankzij de extra powerlinks die ik bij me heb valt het allemaal nog mee, Peter Roelens, die even na ons komt ‘aangezwommen’ geeft nog wat verbale hulp, waardoor we snel terug op weg zijn. We zijn over halfweg dus dat geeft wel moed, al krijgen we beiden een moeilijk moment na km 120. We nemen ons eerste ‘gelleke’, dat doet meestal wonderen…;).  We focussen steeds naar de eerstvolgende depot ‘s, de watermeloenen smaken terug als nergens anders. Na 8 u  fietsen komen we aan bij Mt. Mulgrave. Van de 10 Croc etappe ‘s hebben we de langste gehad, nog 4 te gaan.

FOTO: 6u58 in Mt. Mulligan, net voor de start

 

FOTO: Oneindig lange gravelwegen, contant bergop/bergaf…

FOTO: Waar blijft die depot…..!

FOTO: Eén van de duizenden termietenheuvels onderweg.

FOTO: Een kleine river crossing.

FOTO: Deze ‘river’ is iets te diep….

FOTO: Doris doet een poging om recht te blijven….

FOTO: Ketting zoeken…..

FOTO: Ketting gevonden…..

 FOTO: Dit bordje kwam echt niet te vroeg….


Craocodile Trophy 2011 stage 5 Irvinebank-Mt.Mulligan 105km-1200hm

Voor ‘t vertrek vandaag de achterband vervangen en  de (langste) ketting moeten opspannen, het materiaal wordt hier serieus op de proef gesteld. Vanuit Irvinebank rijden we 20 km op dezelfde weg als gisteren, nadien wordt het parcours technischer. Een steil stuk met veel rotsen en weggespoelde geulen, dit is het ruigste stuk sinds we aan de Croc begonnen zijn. Ongeveer 10 km blijven we op dit onherbergzaam stukje, het eindigt met een lange technische downhill.

De profiel van deze rit is hoofdzakelijk dalend, maar desondanks klimmen we toch 1200 meter. Veel op en af zeg maar.

Daar de lange klimmen voorlopig  uitblijven, kunnen we in groepjes blijven rijden.

Wanneer er een langere klim opduikt moeten we de anderen laten gaan, we klimmen nu eenmaal trager op onze tandem, daar hebben we ons al bij neergelegd.

Ook vandaag was het aantal toeschouwers vrij beperkt…..

Telkens tellen we de km’s tot aan de depot’s, daar wacht meestal frisse drank en watermeloen, zelden zo uitgekeken naar een watermeloen… De temperatuur, constant rond de 40°C !

We eindigen  vandaag op de 41 ste plaats, dat is ons beste resultaat tot dusver.

De kampplaats in Mt. Mulligan is vlakbij een pittoresk meertje. Voor het douchen wordt er water uit dit meer gepompt, zacht water dus….;)


Crocodile Trophy 2011 stage 4 Irvinebank-Irvinebank 81km 1200hm

Dit wordt de eerste etappe zonder regen, de zon is er al van ‘s ochtends. Drie rondjes van 27 en 400hm staan op het programma vandaag. Dit is alweer improvisatie, de reden is het regenweer van de eerste dagen. Niemand vind het erg dat we niet ‘verhuizen’ vandaag.

FOTO:Voor én na elke rit moet elke deelnemer de weegschaal op.

FOTO: We starten om 9 u.

FOTO: Het eerste gedeelte is vlak en licht dalend, we kunnen de kopgroep 5 km bijhouden, dan komt de eerste klim en moeten we ‘lossen’.

Vanaf hier is’t ieder zijn eigen tempo. Na 10 km komt er een lang stuk wind op kop, met verschillende klimmetjes, hier is’t afzien.

Na het keren bij het verste punt blaast de wind in de rug en zijn de hellingen kort, ideaal voor ons, met het gewicht van de tandem kunnen we snelheid maken en de korte klimmetjes op snelheid ‘nemen’. Vijf km voor het einde een asfalt klim van ongeveer 1 km, hier gaat iedereen in’t rood, eens boven op de top gaat het bergaf naar de aankomst. Tijdens de eerste ronde zag Doris onze tandem collega’s’ naderen tot op ongeveer 100 meter, we dachten dat ze ons gingen passeren, maar we hebben samen op onze twee gebitten gebeten…;), en ze alsnog kunnen voorblijven.

Ok, we zijn naar de Croc gekomen om ‘uit te rijden’, maar toch willen we in onze categorie ‘tandem’ graag op 1 blijven. Dat is tot nu toe elke dag al gelukt, weliswaar tot onze verbazing, want die twee Italianen hebben een koppel benen op, iets gespierder dan de onze alvast….;)

Na elke ronde nemen we nieuwe drinkbussen, het is nodig, de zon is in conditie vandaag.

Na 3u 25 zit de rit er op voor ons, we haalden 24km/u gemiddeld, hiermee zijn we best tevreden. Onze tandem collega’s zijn 4 minuutjes later binnengekomen. Na 4 etappes staan we meer dan een uur voor op hen in de algemene rangschikking, dat ziet er voorlopig goed uit.


Crocodile Trophy 2011 stage 3 Koombooloomba-Irvinebank 96km 1530 hm

Wakker worden door het geluid van de regen, ‘t is niet echt iets waar onze ‘moral’ van stijgt.

FOTO :Met de voeten volledig onder water bij de eerste stap uit de camper gaan we naar het ontbijt.

Er staat nog steeds een strakke wind, de geimproviseerde tent vliegt net niet weg. Iedereen heeft zowat alle aangetrokken wat hij of zij voorhanden heeft, aan een stevige regenjas heeft niemand gedacht…

FOTO’s: Onbijt in Koobooloomba

Voor de rit vervang ik onze remblokken achteraan, die waren door de regen en het slijk van gisteren te fel versleten om nog mee van start te gaan. Door de hevige regenval werd de rit van vandaag werd hertekend.

FOTO:  Net voor de start bespreekt Philippe Maertens nog even de etappe met de wedstrijddirecteur.

We rijden niet naar Gunnawarra maar naar Irvinebank. Dat een klein dorp waar we normaal gezien de vierde dag zouden aankomen. De afstand is zo’n 13 km korter dan voorzien. Er zit een dalend stuk asfalt tussen waar we met wat rugwind tot 75 km/u halen. Ongeveer na 60 km een klopke van de hamer, allebei op ‘t zelfde moment, we nemen een ‘gelleke’ en komen er snel door. Naarmate de km’s vorderen en we meer noordoost rijden, wordt het droger en warmer. Het venijn zit in de staart vandaag, de laatste 20 km zijn zacht uitgedrukt zeer glooiend met enkele kuitenbijters van formaat.

FOTO: De cameraman in vuilzakuitrusting…..

In Irvinebank, waar we finishen is het droog, zelfs licht zonnig, wat een verschil met gisteren. De meet ligt vlak voor de plaatselijke pub, eerder binnengekomen fietsers zitten op het terras. Onze camper staat achter het kleine benzinestation. Voor de eerste keer eten we ‘s avonds zonder regen, we zitten gezellig onder een tent, de sfeer is totaal anders dan gisteren.

FOTO: de plaatslijke pub waar de eindmeet lag.

 

 

 

 

 

 


Crocodile Trophy 2011 stage 2 Lake Tinaroo-Koombooloomba 121km – 1500hm

Woendag 19 oktober. Om 5,30 u maakt de wekker ons wakker, ontbijt is er vanaf 6u. Het wordt terug een grijs dagje. Om 8u vertrekken we voor een geneutraliseerde rit van  18 km naar Atherton, een klein stadje ten westen van Tinaroo. Aan de plaatselijke school zal de burgemeester de officiele start geven van deze tweede rit. Het regent terug al flink, alle fietsers zoeken een schuilplaats, stilstaan in de regen in niet echt bevorderlijk voor het wamtegevoel. De handbikers arriveren iets later, pas dan weerklinkt het startschot. Al na 2 km slaan we een grintweg in, al snel volgt er een klim van 10 km, de andere tandem gaat ons in’t begin van de klim voorbij, die zien we niet meer terug denken we…. Na 30 km waren we al 1000 meter gestegen, en pittige start dus. Net voor de eerste depot ( bevoorrading) zien we de 2 Italianen voor ons uit rijden, dit geeft ons vleugels, we halen hen bij en stoppen samen aan de depot om iets te eten en andere drinkbussen te nemen. We vertrekken als eerste en zien hen de rest van de etappe niet meer terug. Intussen blijft het maar regenen, de grote dorst blijft hierdoor uit. Door de regen is de zichtbaarheid echt slecht, we tellen af naar de tweede depot, en nemen er even de tijd om te eten en te drinken. In de gietende regen komen we aan in Koombooloomba, op een doorweekte weide. Op alles waren we voorzien, maar niet op deze bakken regen. Een regenvestje hadden we best kunnen gebruiken vandaag. Onze camper is in deze omstandigheden wel een luxe. Al wie in tenten slaapt heeft het moeilijk om het bed droog te houden. Een vrachtwagen rijd zich vast in de modder, gelukkig zijn er voldoende jeeps om het eruit te trekken. De mobiele keuken kunnen ze amper droog houden, de tenten waaronder we rechtstaand eten, vliegen net niet weg, het is hier een mini Pukkelpop sfeertje. Onze plastieken crocs sandalen komen goed van pas, vrijwel de ganse campground staat onder water tot aan de enkels.

FOTO: Net voor de start…..

 

FOTO: Het peleton onderweg naar Atherton

 

 

FOTO: De leerlingen hebben vrijaf deze voormiddag en komen ons aanmoedigen.

 

 

 

 

FOTO: Zelf de crocodillen van dienst zien het even niet meer zitten……

FOTO: Kevin Hulsmans komt het restaurant inspecteren.

 

FOTO :  De ganse nacht regent het nog door. Waar blijft de hitte die de  Crocodile Trophy kenmerkt…?


Crocodile Trophy 2011 stage 1 Cairns-Lake Tinaroo 102km – 1800hm

dinsdag 18 oktober
De Crocodile Trophy 2011, vandaag beginnen we er aan. Onze hitte trainingen in +40° van de vorige weken zullen vandaag niet echt veel opbrengen want het regent op dit moment in Cairns. Al om 8.30 staan we aan de start, voor het ‘schot’ is het nog een uurtje wachten. We staan aan de Esplanade, het hartje van Cairns. Fietsers komen van overal aangereden. Iedereen probeert met een glimlach de stressgevoelens te onderdrukken. Regelmatig kruipen we samen onder de bomen, schuilend voor de regen. Philippe Maertens, persverantwoordelijke tijdens de race, die we kennen van de cyclo cross op VT4, staat op het kleine podium, en stelt de belangrijkste deelnemers voor. De top 3 van vorig jaar is er terug bij dit jaar, Mike Mulkens, Bart Brentjes en Urs Huber.
Wanneer Philippe, Brentjens op het podium vraagt, is hij niet te bespeuren, al snel horen we dat hij forfait geeft wegens ziekte. Nog 10 minuten, er worden foto’s genomen van alles en iedereen, op moment dit zijn we nog met 95, dat aantal zal de komende dagen vermoedelijk zakken.
De publieke belangstelling is matig, mensen die niets met fietsen hebben, kennen de Croc amper. Daar de meeste deelnemers uit Europe komen, is het aantal meegereisde supporters aan de magere kant. Halftien, een droge knal weerklinkt, we zijn vertrokken. De eerste 12 km is ‘geneutraliseerd’, dus geen koers. Dit komt omdat we de stad moeten uitrijden, hier al koersen zou bijna onmogelijk zijn. Een politieauto escorteert ons, het regent zachtjes. Een half uurtje later zijn we aan de andere kant van de stad, en staan we aan de voet van een 16 km lange klim. De ganse meute stopt, even later het échte startschot. De klim is in asfalt, dus écht mountainbike is het nog niet. Er wordt al direct goed doorgereden door de snelle mannen, we blijven rustig en rijden ons eigen tempo, hier al in’t rood gaan zou echt stom zijn. Ondertussen is de motregen echte regen geworden, na 5 km is diezelfde regen stortregen geworden, ‘gieten’ zoals men wel eens zegt….;)
Koud is het (nog) niet. Na 16 km komen we aan bij Lake Morris, iedereen staat te schuilen voor het onweer, de koers werd stilgelegd. De jeeps die het parcours uitzetten, hebben zich vastgereden in de jungle, dus zat er niets anders op dat de eerste etappe te schrappen. De organisatie beslist om de rit te neutraliseren, dit wel zeggen, we rijden langs een alternatieve route naar Lake Tinaroo, de eerste kampplaats. Eerst 17 km door de jungle, we kruisen meerdere rivieren. Echt koud is het na een paar kilometer niet meer. De laatste 80 km lopen over een drukke weg, een staat er strakke wind op kop. Na 105 km komen we aan bij Lake Tinaroo. Het regent iets minder hard ondertussen. Deze eerste etappe had iedereen zich wel anders voorgesteld…;)

FOTO: Doris naast grote Kevin Hulsmans, voorlopig nog stressloos…;)

 

FOTO: Urs Huber in gesprek met Philippe Maertens

FOTO: Net voor de start met onze concurenten uit Italie ‘il tandem Italia’

 

FOTO: Organisator Gerhard Shonbacher druk in de weer om zijn jeep over te top te krijgen.

FOTO:  Dit is een ongeziene situatie in 17 jaar Crocodile Trophy. Iedereen is volledig doorweekt, na een half uur staan we te rillen. Er worden vuilniszakken uitgedeeld waarmee we ons kunnen verwarmen.

FOTO: Het stopt met regenen, we ontdoen ons van de vuilniszakken.

 


nog 1 keer slapen…….

Maandag 17 okt, ik haal deze ochtend onze camper op, dit wordt ons huis voor de komende 10 dagen. We hebben geluk, het is een bijna nieuwe, amper 5000 km, we zijn de tweede huurders pas. Andreas, de Duitser van 24 die gans de week met de camper naar de finish van elke etappe gaat rijden, gaat mee om de uitleg over het voertuig te horen, hij zal er tenslotte het meeste mee rijden.
Om 15 u  een ‘riders meeting’, alle deelnemers zijn er om te luisteren naar de organisator die een last minute briefing houdt. Hij overloopt de do’s & dont’s en nog wat pracktische zaken voor de komende 10 dagen, stelt de dokters voor etc….
Die dokters vertellen dat ze ons allen iedere dag op de weegschaal gaan zetten om te controleren of we niet te veel vocht verliezen ( te weinig drinken bedoelen ze), iets wat direct zou opvallen wanneer iemand te veel vermagert. Ook de grote jongens zijn er, Urs Huber, Bart Brentjens, Mika Mulkens, Kevin Hulsmans etc….ook onze tandembroeders zien we nog eens van kortbij….;)
Na de meeting terug naar’t hotel en de drinkbussen klaarmaken, eten klaarleggen etc, straks moeten we nog terug om onze startnummer op te halen.
Ondertussen is het 21 u, ik heb zonet ons startnummer, 102 op de fiets gehangen.
Nu is het echt kortbij, na een jaar van organiseren en vele trainingskilometers ( meer dan 13.000 ) zouden we er klaar moeten voor zijn. Hopelijk blijven we gezond en gespaard van pech. Op de officiele site zullen de uitslagen wel komen te staan en kunnen jullie volgen hoe we het er vanaf brengen. We zullen in elk geval onze krachten trachten te verdelen over de tien dagen, en proberen er niet vanaf dag één vollen bak in te vliegen, anders halen we nooit het einde…. !


 

Zaterdag 15 okt, vandaag is Doris’ buiksysteem  niet echt ok. Beetje dezelfde symptomen als ik twee dagen geleden, maar in mindere mate, hopelijk wordt dit niet erger. Bij het ontbijt ontmoeten we opnieuw twee ‘nieuwe’ Belgen, ze komen uit Dadizele, en komen ook ‘Croccen’. De één is fietsenmaker en heeft zijn vrouw meegebracht, de andere is een boekhouder zonder vrouw, die zal het té goed uitgerekend hebben, wat het kost mét en/of zonder vrouw naar hier te komen. Die mensen hebben wel een probleem, hun fiets én bagage waren er niet bij op de luchthaven. Die stonden hier gewoon in hun kleren waar ze thuis, twee dagen geleden mee vertrokken zijn, je zou van minder beginnen zweten. Mike Mulkens, derde plaats Croc Tro 2010, zat op hetzelfde vliegtuig, en had het hetzelfde probleem. Hun bagage zou gelukkig nog diezelfde avond aankomen Voor ons staat een laatste ritje met de tandem staat op de planning, het is gewoon even ‘losrijden’,  onze karma terug op 100% zetten….;). We fietsen vanuit ons hotel naar de voet van de startklim, dat is ongeveer 10 km. De klim kennen we al en doen we niet vandaag, onze benen niet onnodig meer belasten nu. Terug naar ‘t stad, nog even een foto aan de zee waar we een opmerkelijk bord zien, ‘opgepast voor krokodillen’, nooit gedacht dat die ook in de zee voorkwamen.
Op de Esplanade eten we iets en hopen we de andere deelnemende tandem, het Italiaans duo eens te ontmoeten..  Regelmatig rijdt er een mountainbiker voorbij, als het een Croc deelnemer is herken je ‘t meteen, meestal mager, haarloze benen, perfecte fiets, etc….Even later komt er een roze tandem langs met twee stoere binken erop, dit moeten ze zijn. Ze rijden voorbij, maar zien ons niet. Wanneer ze even later terugkomen roep ik op hen ‘Il tandem Italia’, da’s hun team naam, waarna ze stoppen en een praatje komen maken. Het zijn twee sympathieke mensen, de ‘captain’ (vooraan) iets ouder als de ‘stoker’ (achteraan), beiden voorzien van een ‘goei koppel’ benen, dat zal geen partij voor ons worden vrees ik…;) We ‘scannen’ mekaars speelgoed als kleine kinderen, hun roze ‘machien’ is piccobello in orde, maar ons ‘machien’ ook ! Dus hieraan zal ‘t ni liggen. De rest van de dag platte rust.


Zaterdag 15 oktober is het ondertussen al. Ik heb een hele goeie nacht achter de rug. De bijna 24 uur in bed hebben toch iets opgebracht. Gisteren hadden we gepland om het Great Barrier Reef te bezoeken. Het is de grootste toeristische attractie van Australie en tevens een belangrijk natuurlijk gebied dat sinds 1982 op de werelderfgoedlijst is geplaatst. Dit niet bezoeken is nog veel erger dan naar Belgie komen en geen frieten eten ! Gisteren zag het er niet naar uit dat ik ging in staat zijn om deze boottrip + snorkelsessie te doen. De haven van Cairns vanwaar we vertrekken is hier vlakbij, om 8.30 u zitten we al op de boot. Al snel merken we een paar Vlamingen op, waaronder enkele met ‘haarloze’ onderbenen, dat moeten fietsers zijn ! Het blijken ook Croc rijders te zijn, met 2 supporters/helpers erbij. Met negen weet je al snel iets te vertellen, het ging vrijwel uitsluitend over de Croc natuurlijk. Na een dik uur komen we aan bij het eerst ‘rif’ waar we kunnen snorkelen. We krijgen instructies over hoe en wat en al snel staan we klaar om ‘t water in te gaan, nog rap een foto, want da ‘s wel echt om te lachen, hoe we er nu uitzien…..oordeel zelf ! Het is wel speciaal, in ‘t midden van de zee, 50 km van de kustlijn verwijderd, kan je ineens bijna staan op de koraalriffen. De lichtblauwe kleur toont dat het hier echt ondiep is, we zien er vissen, die bij ons enkel in een aquarium ziet. Er volgen nog twee snorkelsessie ‘s op andere locaties, en rond 15 u varen we terug, naar een met donkere wolken bedekt Cairns, het regent zelfs wanneer we er aankomen.

 


‘big worries’ vier dagen voor de start

Sinds gisteren zijn we terug in Cairns. Eerst de tandem nog eens gekuist, hij  staat perfect in orde nu  Vanavond hebben we afgesproken met Bruno Naessens,

‘ t is de eerste (mede)deelnemer die we hier gaan ontmoeten. We kennen elkaar enkel van ‘op internet’, (nog) niet persoonlijk. Afgesproken aan de Mcdonald’s, op de Esplanade,  de boulevard vlak naast de zee, zo ‘ n beetje dé ontmoetingsplaats in Cairns. Echt missen kunnen we hem niet, met zijn net geen 2 meter lang,  kunnen we er niet naast kijken. In één van de vele restaurants iets verderop eten we een kleinigheid en wisselen we onze hoe,wat en waarom’s uit. Hij verbleef eerst in Sydney, op bezoek bij zijn broer, en sinds drie weken in Cairns, ‘woont’ in een oud busje dat hij kocht en waarmee hij na de wedstrijd verder door Australie zal trekken. Zijn fiets, welke meer waarde heeft dan zijn ‘huis op wielen’, staat in het busje naast zijn bed. Toffe babbel gehad, we nemen afscheid en zien mekaar terug aanstaande maandag, wanneer alle deelnemers om 15 u verwacht worden op een algemene ‘riders info’ in een hotel hier vlakbij.

‘t Is na 23 u eer we op bed liggen, maar niet voor lang, om 1 u ‘ s nachts later word ik wakker, badend in het zweet, met hevige buikpijn. Ik besef niet goed wat me overkomt, ik ben kotsmisselijk. Waarschijnlijk was de seafood spaghetti die ik gegeten heb niet echt OK. Na een uur kronkelen is alles eruit gekomen, dat was een echte verlossing. Meteen nadien voelde ik me veel beter en heb ik terug de slaap kunnen vatten. Toen ik deze ochtend wakker werd, voelde ik me zo slap als een versleten spons, mijn ganse lichaam deed zeer, vooral spierpijn. De misselijkheid is wel veel beter. Gelukkig heb ik een halve apotheker/verpleegster mee, die weet wat moet innemen. Ontbijt, daar heb ik écht geen zin, maar ik verplicht mezelf iéts te eten, anders ga ik me nog slapper voelen. Bij ‘t ontbijt, zien we twee jong gasten, met geschoren benen, dit moeten ook fietsers zijn, denken we. Al snel vangen we een paar woorden op, en ja, het zijn twee streekgenoten, zo blijkt. Uit Merchtem en Itterbeek, gisteren aangekomen en ze vragen ons hoelang het gaat duren, die jet-lag…..een week dus, net zoals wij, ze zullen net op tijd ‘klaar’ zijn. De rest van de dag kom ik niet uit bed, enkel  ‘s middags een beetje rijst met soep, alles blijft binnen. Op dit moment is het 17 u en kan ik al wat rechtop zitten, en deze tekst typen, da ‘s al een verbetering vergelijken met deze voormiddag, maar het zweet breekt me geregeld uit, Doris vermoedt dat ik buikgriep heb. Gelukkig moeten we hier niet echt nog ‘iets’ doen, gewoon uitzieken nu en hopen dat ik aanstaande dinsdag gezond kan starten.Hoe de ventilator in onze kamer er uitziet vergeet ik in elk geval niet meer…….


mtb Lily

Leuke vermelding gekregen op de site van mtb-Lily.be !


‘no worries’ in Yungaburra………

Sinds een week verblijven we in Yungaburra, een pittoresk historisch dorpje in de regio ‘Tablelands’, ongeveer 65 km van Cairns. Het ligt op een hoogteplateau, op om en bij 700 m boven de zeespiegel. Drie nachten zouden we blijven, het zijn er 6 geworden. De b&b waar we verblijven heeft alles wat we nodig hebben om een weekje te kunnen trainen/rusten. Peter en Lynn, de eigenaars zijn zestigers uit de streek. Veel zien ze ons  niet, we vertrekken elke dag omstreeks 9u op ‘training’, precies zoals ‘echte’….;)  Onze basisconditie moeten we hier niet echt meer opbouwen, daar is het nu, een week voor de wedstrijd al te laat voor. We zijn hier vooral om te acclimatiseren, fietsen bij ongeveer 40°C is nu niet echt iets waar we als Belgen goed in zijn. Vandaag zagen we tot nu toe, de hoogste temperatuur op onze gps, 44.3°C,  en zeggen dat we het al gewoon aan’t worden zijn…;). De steek is hier gewoon prachtig, we fietsen meestal op autoluwe wegen, soms kunnen we niet anders dan even een drukkere weg te nemen, maar dan nog valt het verkeer goed mee. Fietspaden zijn er net al bij ons niet, maar de Aussie zijn geen fietshaters, ondervinden we. Soms stormt een ‘road-train’ langs, da’s een enorme Amerikaanse truck. Die mannen zitten te hoog om ons te zien denk ik. In elk geval zijn we nog geen 10 fietsers tegengekomen. Veel te warm vinden die Aussie’s hier. Onze routes stippel ik uit op de laptop, met dank aan dokter ‘Garmin’, die een topografische kaart van Australie gemaakt heeft. Hiermee kunnen we zelf het kleinste grintwegje inrijden, we komen altijd terecht waar we moeten zijn, of in de buurt. Vlakke wegen zijn hier zeker niet uitgevonden, ‘t is een combinatie  van Vlaamse en Waalse Ardennen, maar dan enorm uitgestrekt. Hier en daar een huis, soms eens een dorpje. We vertrekken hier altijd met 6 liter koud water, wat na 30 minuten lauw is en na 60 min. warm, we kunnen we er net geen eitje in koken. Vandaag probeerden we eens een paar drinkbussen met thee erin, wat goed meeviel, warme thee smaakt beter dan warm water….;) Onze dorstlesser die we kwijt gespeeld zijn (lees vorige blog) missen we niet, bij hogere temperaturen is dat niet echt iets waar je naar uitkijkt. Wat we wel in ons water kieperen zijn zakjes ORS (orale rehydratie zouten), om onze ‘vochtbalans’ op peil te houden. Iets wat ons ook opvalt is het feit dat ‘eten’ tijdens ‘t fietsen veel minder spontaan en makkelijk gaat bij deze hitte. We moeten echt op onze horloge kijken en onze sportrepen/koeken gewoon op tijd en stond naar binnen duwen, ook al is het zonder honger. Dit gaat volgende week een cruciale factor worden, de Aussie versie van de  man met de hamer willen niet tegenkomen, zelfs niet van ver…;) We sluiten onze korte/laatste traininnsstage af met 450 warme km’s op de  teller, vanaf nu platte rust, eerst morgen terug naar Cairns.


Snel klimmen zou koeler zijn….;)

Een trainingsritje van 70 km staat vandaag op het programma. Even de hoofdbaan op, nadien rustige kleinere wegen die soms overlopen in gravel, ook hier en daar off road. De typische rode grond geeft onze benen een mooi kleurtje. Steeds op en af, weinig vlak. Ik denk dat we ondertussen de echte temperaturen aan het krijgen zijn, ze lopen vandaag op tot 39.5 graden op de gps.  ‘t Is bakken, zeker wanneer we (traag) klimmen. Snel klimmen zou koeler zijn….;)

 Af en toe een beetje bewolking, waar we zeker niet rouwig om zijn. Het belooft voor de Croc, ‘t zal zweten worden….

Twee keer tanken we water bij een benzinepomp, we drinken alles samen 6 liter water en 1 cola, tijdens een rustig ritje van amper 75 km-900hm….( )

Tijdens de Croc hebben we ook nog onze Camelback’s op de rug, da’s nog 2 keer 1,5 liter erbij. We kunnen starten met 3 drinkbussen van 1 liter + 3 liter op de rug, dus 6 ltr in totaal, om de 30 a 40 km een bevoorrading. Het zal elke etappe zuipen ipv drinken worden…;)


Crocodile Trophy 2011

Het is zondag 1 oktober en eindelijk is het zover, we vertrekken naar Australie. Vier vluchten brengen ons ‘Down Under’.

Brussel-Frankfurt, Frankfurt-Singapore, Singapore-Darwin, Darwin-Cairns, alles samen ongeveer 22 vlieguren.

Bij aankomst in kuststad Cairns zijn we redelijk ‘choco’, maar we verwachtten niet anders. Wanneer we in de luchthaven onze fietsdozen op de bagageband zien liggen voelen we ons op slag al veel beter, alles is ongehavend aangekomen.

Nog even laten ze de drugshonden los op onze dozen en tassen, maar zonder resultaat. Zouden ze bij het zien van  fietsers denken aan verboden producten misschien ….?

Voor ons lichaam is het op dit moment nacht, maar de locale tijd is 9 u, dus  acht uur verder. Dat nachtgevoel moeten we verdringen en gewoon gans de dag wakker blijven…

Een moeilijke nacht volgt, slapen lukt niet, kangoeroes tellen helpt amper, het is (te) snel woensdag 4 oktober. In de stad gaan we naar Oliver van  Trinity cycles, naar wie we een paar weken geleden twee dozen (samen 35 kg !) hadden opgestuurd. Het grootste gedeelte van dit pakket moet niet meer terug naar Belgie, want bevat vooral eten, nee gene konfituur of Luikse siroop…..;), maar sportrepen, gellekes, dorstlesser/poeder etc….Dit deden we vooral om extra kg’s uit te sparen op het vliegtuig, want voor iedere kg extra, vragen ze omgerekend 40 euro, wat belachtelijk veel is.  Onze eigen Bpost deed het vergeleken voor een prikje. We gaan ook even langs in het postkantoor van Cairns om info te vragen over postpaketten  versturen naar Europa, zodat we ‘t zelfde kunnen doen wanneer we terug naar huis gaan. Hier is’t wel al een serieuze prik, vergeleken met Bpost.

Diezelfde dag spoken we niet veel meer uit, we zijn nog steeds ‘Nutella”. We spraken toevallig met een Zwitsers koppeltje, het duurt minstens drie dagen eer je op je positieven bent, aldus hen…wij zijn dus voorlopig nog even negatief.

Donderdag 6 oktober al, vandaag dozen openmaken en tandem monteren, alles is eruit gekomen zoals het erin gegaan is, da’s dus al een stressfactor minder….

 Dat de Bpost dozen goed aangekomen waren wisten we sinds gisteren al, alleen wat er binnenin de doos gebeurd was wisten we toen nog niet…

Bij het openmaken bleek er een zak met dorstlesser/poeder opengescheurd. Het poeder zal letterlijk overal op en onder en tussen….. Op zich niet zo erg maar waarschijnlijk door de vochtigheid op het vliegtuig is dat poeder beginnen te klonteren en vooral plakken. Dan maar de badkuip laten vollopen en alles afgewassen…..binnen en buitenbanden, sportrepen,fietspomp, werkelijk alles hing vol met de smurrie….en dat die smurrie normaliter in onze maag terecht komt !

Na de ‘afwas’ maken we ons klaar voor een (test)rit met de tandem. We hebben de GPS tracks van de westrijd, we zitten niet heel ver vanwaar de eerste rit passeerd, en besluiten die te gaan verkennen. Onderweg even de Autralische bananen proeven….

 Eerst 20 km vrij vlak, dan volgt een klim van 16 km, deze klim is de officiele start van de wedstrijd, de eerste 12 km zullen we in groep de stad Cairns uitrijden. Op deze klim zullen de grote jongens niet wachten op ons vrees ik……;)

Vandaag heel rustig de berg op, het is bewolkt en ongeveer 25 graden, naarmate we stijgen zakt de temperatuur geleidelijk naar een comfortabele 20 grdn. Amper 2 auto’s zien we, het is een groot verschil met ‘beneden’ aan de kust.

Ondanks het feit dat we een aan mountainbike wedstrijd gaan deelnemen, verwachtten we niet direct zo’n lange asfalt klim, al zal niemand klagen hierover weten we nu al, na een paar etappes zullen onze botten en benen (en konten)  dromen van dit asfalt…..

Op de top komen we aan bij Lake Morris, van hier begint het off road rijden, verder naar Lake Tinaro, maar da’s voor 18 oktober, de dag waarop alles begint.

We keren terug, en eindigen deze rit met 70 km en net geen 1000 hoogtemeters op de teller. De tandem blijkt in orde…..