thanks for following us !

Japan 2017

dag 24 woensdag 22 nov Hakone-Odaware 16km Odawara-Tokyo (met de trein 100 km) Tokyo city ride 17km

 

 

Vanuit de hoogtes van Hakone gaat het enkel bergaf vandaag, tot in Odawara, kort bij de zee. Vanaf hier nemen we de trein ondanks het feit dan het maar amper 80 km is tot in Tokyo. In het station pakken we onze fiets de laatste in. Een alerte spoorchef vond hem nogal lang toen we onze kaartjes tonen, even nameten zegt hij, langer dan 2 meter mag niet. Het scheelde niet veel, omdat ik het voorwiel eruit haalde kwamen we net niet aan de ‘grenslengte’ ;).
Eens in Shinagawa zijn we op 2 km van ons hotel. Na de incheck fietsen we de stad in. We fietsen op de terugweg oa langs het fameuze Shibyua kruispunt, een attractie in Tokyo omdat dit het ’s werelds drukste kruispunt zou zijn. Bij avond vergelijkbaar met Time Square in New York.
Fietsen in Tokyo verloopt heel vlot, het is druk maar de discipline van de Japanners zorgt ervoor dat het veilig is.

 

DSC03564

 

De twee foto’s zijn niet de mijne.

shibuya crossing

 

shibuyacrossing


dag 23 dinsdag 21 nov Kawaguchiko-Hakone 68km-970hm

 

De weersvoorspellingen kloppen hier meestal, ook vandaag. Zon vanaf  7 u, om 9 zitten we zonnig en wel op de fiets richting Hakone. De laatste stevig bepakte trip. We ‘doen’ nog een meertje vandaag, het meer van Yamanakako. Opnieuw vinden we toevallig een warme bakker en lekkere koffie bij de Family Mart, een ideale combinatie bleek al verschillende malen. Een bankje bij het meer maakt het compleet. Een paar Japanse toeristen met heel veel camera’s rond de nek zijn zo vriendelijk ons te vereeuwigen met de Fuji berg op de achtergrond. Die berg wordt hier duizenden malen per dag gefotografeerd, daar zijn we de laatste dagen al achter gekomen, en ook wijzelf doen hier aan mee. Dat Japanners veel foto’s maken, is een algemeen aangenomen waarheid, maar eigenlijk zijn wij geen haar beter.
Na een rondje van 10 km verlaten we het water en gaat het omhoog, een paar keer heel steil tot 15 %. Hakone bereiken zonder zweet zal niet lukken, maar het was wel een superdagje.

 

Kawaguchiko lake.

DSC03377

 

Net voor ‘t vertrek.

DSC03383

 

Bij de bakkers neem je zelf wat je nodig hebt, nadien pakken ze het in.

DSC03389

 

DSC03403

 

Yamanakako lake.

DSC03411

 

Fuji is nooit veraf…..

DSC03413

 

Trouwfoto’s waren net genomen toen wij aankwamen…..

DSC03428

 

Hier moét je een foto nemen….;)

DSC03436

 

 

DSC03454

 

Japan’s tussendoortje, suchi met thee.

DSC03462

 

Net voor Hakone, na bijna 70 km is Fuji er nog…..

DSC03475


dag 22 maandag 20nov Kawaguchiko 4 meren rondrit 67km-590hm

Een dag om snel te vergeten, heel koud, bewolkt, niet het ideale  fietsweer.
We zijn vertrokken voor de ‘4 lakes tour’ maar we hebben één ‘leekje’ gelaten voor was het was en de rit ingekort. Na 30 km in de enige tent die open was een veel te straffe koffie gedronken bij de lokale Freddy de Kerpel, maar het heeft niet veel geholpen. Hij had nochtans zijn vuur speciaal voor ons aangestoken.

 

Op de foto achter op de muur, de nu 44 jarige bokser in zijn glorieperiode. Voor Doris de foto mocht nemen heeft hij eerst wel zijn brushing bijgewerkt, zo fier was hij.

DSC03374

 

Opwarmen aan ‘t stoveken.

DSC03353

 

In Japan kunnen zelfs de stoelen koude voeten hebben 😉

DSC03365

 

DSC03359


Dag 20 zaterdag 18 nov Kawaguchiko, regen=rustdag.

 

Een regendag die aangekondigd was vandaag. Niets uitgestoken dat de moeite is om neer te pennen.


Dag 19 vrijdag 17 nov Nagasaki – Kawaguchiko (met trein 1150 km)

We verplaatsen ons vandaag 1150 km noordelijker, nabij de Fuji berg, een toeristische regio waar we gaan fietsen rond de 5 meren.
Het is 5u30 wanneer het in onze niet fietskledij het hotel uitfietsen naar het station, het is amper 1 kilometer. Het is er nog rustig. We beginnen de tandem deels uit te kleden en wikkelen hem deze keer in een zwarte bache. Spoor 2 is vlakbij, wagon 1 ook, stipt om 6u25 vertrekken we richting Fukuoka, 150 km verder, waar we 2 u later aankomen.
Toen we een paar dagen geleden in Hiroshima waren hebben we onze bagage, zijnde onze twee valiezen laten doorsturen naar Fukuoka, naar het laatste hotel van onze fietstocht vooraleer we terug naar Tokyo gingen sporen. Door onze route te veranderen oa door het weer etc. zijn we niet tot hier gefietst maar moeten we wel onze valiezen oppikken. Hopelijk staan ze al in het hotel, want we zouden hier normaal aankomen op 22 nov. en het is vandaag 17 nov. Eens we uit de trein zijn wacht Doris in het immens grote station. Het is er zo groot dat ik aan de infobalie moet vragen welke uitgang ik moeten nemen om bij Hotel Forza Hakata te geraken. ‘West exit’ zegt de jongedame vriendelijk. Ik had op een plannetje gezien dat het amper 400 meter van het station vandaan was, dus ‘piece of cake’. Ik begin te stappen maar vind het hotel niet, ik stap terug en vraag het aan een straatveger, maar die wist het ook niet. Ik weet het niet mee nu en laat een taxi stoppen, toon hem op mijn telefoon het adres in’t Japans, hij moet het via ze’n GPS zoeken terwijl het heel kortbij zou moeten zijn. Hij stelt me vragen in’t Japans, het schiet niet op, ik vlucht uit zijn taxi op zoek naar een andere taxi. De eerste die stopt is een vrouw. ze bekijkt het adres en geeft het ook in in haar GPS, het was inderdaad minder dan 500 meter. Het probleem was dat het achter het hoekje was van een groot flatgebouw. Van op de grote boulevard kon je niet zien. Ok, dat was al een stap in de goeie richting. Aan de receptie geeft ik mijn postbewijsjes af voor de 2 valiezen, die meisjes bekijken elkaar en ik merkt al direct aan hun gezicht en gesprek dat die bagage hier niet is. Nog niet blijkt, ze komt vandaag als aan zegt één van hen. Ik zeg shit tegen mezelf, ik kan er niet op wachten want moeten straks de volgende trein al nemen. Ik maak haar duidelijk dat ik er niet kan op wachten en vraag hen om mijn bagage door te sturen naar Kawaguchiko, onze volgende bestemming, we slapen daar 3 nachten, dus dat moet lukken, hoop ik…… Ze knikken vriendelijk en bellen naar ons volgende hotel om te checken of we daar wel degelijk een reservatie hebben. Aan haar gelaatsuitdrukking leid ik af dat dat bevestigd wordt, dus oef. Ze geeft mee een bewijs van betaling, ik buig vriendelijk en loop terug naar het station. We reizen vanaf hier met de shinkansen, maar hebben nog geen tickets. Er staat er lange rij van 15 mensen te wachten, maar het gaat gelukkig heel snel. Nog 30 minuten en de trein vertrekt, nog een koffie en een paar koeken en we zijn op weg. We moeten 1 keer overstappen, hebben hiervoor 6 minuten.
De 2 shinkansens waar we in totaal 4u30 minuten opzitten brengen ons tot in Mishima, 800 km van Fukuoka verwijderd. We komen in Mishima aan om 15u45. Wij waren overtuigd we van hieruit nog een trein konden nemen naar Fujikawaguchiko, maar toen ik aan iemand in het station die vraag stelde, blijkt dat er geen treinverbinding is vanuit hieruit naar Kawaguchiko, enkel een busdienst. We moeten dus een bus nemen van hieruit. Oei, even misrekend. We gaan naar de uitgang, komen bij de bussen uit en zien er veel staan maar welke is de juiste…?
Ik loop naar de toerist information, blijkt dat de eerstvolgende bus binnen 12 minuten vertrekt. Ik haast me naar het loket en om 16u15 zitten we al op de bus. Fiets kan onderaan in de bus, het is een autocar. Het begint al te schemeren, het is donker wanneer we om 17u45 in Kawguchiko aankomen. Nog een korte taxirit van 4 km zijn we eindelijk te plaatse. Fietsen is plezanter dan treinen….

 

Wachten in het station van Fukuoka.

DSC03286

 

Busstation Mishima.

DSC03287


Dag 18 donderdag 16 nov Unzen-Nagasaki 62km 560hm

Bij het verlaten Unzen nog even een foto met iemand van het personeel en bij 5°c beginnen we aan de duik van 15 km naar beneden, terug naar zeeniveau. Niet dezelfde weg naar beneden, we gaan westwaarts, richting Nagasaki.
De zon doet goed, tenminste als de bomen niet in de weg staan. Het asfalt is gewoonweg perfect, geen putje te bespeuren.
Ik dacht, maar 50 km vandaag, waarvan de eerste 15 km bergaf, dat wordt een wandeling, maar niets is minder waar. Na 20 km wordt het steeds drukker op de weg en constant bergop bergaf. Net voor we Nagasaki binnenrijden, staan we voor een enorme tunnel. Heel druk hier, veel vrachtwagens ook, onze goesting om er door te fietsen is 0,0. Ik zoek op de GPS een omweg, die blijkt er te zijn via een andere tunnel waar het veel minder druk is. Eens we daar dooor zijn is het dalend tot in het centrum van de stad. Nagasaki is een relatief kleine stad met ongeveer 400.000 inwoners en vooral gekend van de tweede atoombom, die drie dagen na Hiroshima op Japan gedropt werd.
Tussen 1603 and 1868 was Japan bijna volledig geïsoleerd van de de rest van de wereld, het werk van een aan de macht zijn Shogun in die tijd. Bij uitzondering mocht er beperkt handel gedreven worden met Nederland en China, via de haven van Nagasaki.
Onze kamer bijkt al klaar, we droppen onze bagage en fietsen 4 km door naar het museum. Het museum/ park is merkelijk kleiner dan in Hiroshima, wel interessant.
Nadien fietsen we naar het station, we hebben info en treinkaartjes nodig voor morgen, want we verlaten het Kyushu zuiden en verplaatsen ons 1000 km noordelijker.

 

 

Die ochtend was het 4°C, wij met onze overtrekken aan, die madam op haar ‘teenslasjkes’, en blijven lachen…;)

 

 

De bronnen stoppen nooit.

 

 

 

 

 

15 km lager en 10 graden warmer.

 

 

 

Nagasaki vredespark.

 

 

Atoombommuseum.

 

 

 

 

 

Zo zag de atoombom er uit.

 

 

 

 

 

 

Downtown Nagasaki.

 

 

 

China Town.

 

 

 

Ook hier zijn ze ! 😉

 

 

Bootje uit Noorwegen.

 


‘Onsen’

Ik zit op het twee stoeltje van links 😉

 

 


Dag 17 woensdag 15 nov Amakusa-Unzen 77 km 1360hm

 

Sinds we in Japan zijn, is het weer hier omgeslagen, gelukkig in ons voordeel, ook vandaag duurt het niet lang eer we de zon zien/ voelen. Eind oktober waren er verschillende typhoons, fietsen was toen sowieso niet mogelijk geweest. Het wordt een pittige trip vandaag. Na een paar kilometer hoor ik een ‘krakje’ ergens achter aan de tandem, het klonk als een spaarbreuk en helaas klopt het. Het is maar 1 spaak, we beslissen om niet meer ‘rechtstaand’ te fietsen, want dan komt er (nog) meer druk op de spaken.
Aan het typisch Japans ontbijt, zoals we deze ochtend voorgeschoteld kregen kunnen we maar moeilijk wennen. Bij de eerste bakker die open was zijn we heel enthousiast binnengestapt om ons te voorzien van ‘ons heden, ons dagelijks brood’.
De geur van een warme bakker, daar gaat niets boven, we vragen ons wel af welke Japanners dat brood hier allemaal opeten. Met het brood in zakjes aan onze fietstassen gebonden fietsen we verder tot we de eerste ‘Family Mart’ vinden, dat is een keten van winkeltjes die regelmatig opduikt. De koffie wordt er vers gemaald en er is meestal een zitbankje waar we ons kunnen ‘placeren’. Nog 20 km te gaan en we zijn aan de ferry die ons terug naar het vasteland gaat brengen, het vasteland zeg maar.
Eens aan land is het na 12 u, voor we aan deel twee beginnen moeten we eten, ja weeral ;). Een lekker Japans gerecht is ‘ramen’, (spreek uit ‘ramén’, dat is een noedelsoep waar kleine stukjes inliggen. Lekker, goedkoop en ideaal fietsvoer. Net zoals deze ochtend en ook gisteren fietsen we opnieuw de kustlijn af. Hier wel iets meer leven in de brouwerij, we rijden meestal door vissersdorpjes. We logeren vandaag in Unzen. Dat ligt ergens hoog in de bergen, de weg er naartoe is een klim van 15 km, hier en daar stukken tot 10% zijn geen uitzondering. Elke km omhoog zakt de temperatuur, het is dubbel, want we zweten en hierdoor hebben we het koud wanneer de wind opsteekt. Omstreeks 17 u komen we aan op de top, het is er 10 graden kouder dan aan zee, waar we vandaan komen. We logeren in een ryokan, gelegen naast de warmwaterbronnen van Unzen. Ons wassen doen in de gemeenschappelijke wasplaats/ badkamer. Dat is gebruikelijk in een ryokan. Op de kamer is altijd een soort badjas met overjas voorzien. Hierin gaan we op ons speciale meegeleverde ‘sloefkes’ naar de de ‘onsen’, de warmwaterbronnen. De wasplaatsen zijn uiteraard gescheiden, kwestie van grensoverschrijdend gedrag te voorkomen….;)
Daar vind je dan de typische plastieken stoeltjes, een douche kraan en een spiegel waar je jezelf kan bewonderen in adamskostuum. Er is ook shampoo, douchecel etc, kortom alles alles wat je nodig hebt om je te wassen, pas nadien mag je de bronnen betreden. Dat is de ‘onsen etiquette’. Meestal is er buiten ook een bad, dat is zalig nu het zo koud is, je zit dan tot aan je nek in heet water van zo’n 40°c.
Geen enkele bleekscheet gezien vandaag, ook hier in de onsen niet, enkel Japanse pieten, maar dan gewone, geen hoge. Nog iets typisch in een ryokan is dat het avondeten geserveerd wordt in de slaapkamer. Dat is wel tof, maar die pootloze stoelen zijn zacht uitgdrukt zeer ongemakkelijk, geen wonder dat we veel oudere Japanners met gebogen rug zien rondlopen.
Ook in dit hotel spreken ze amper Engels, het personeel van het hotel kent amper yes en no. We redden ons met gebaren en indien dat niet helpt zoek ik op mijn telefoon op wat ik wil uitleggen aan de hand van een foto. Wanneer ik een eerder deze week een ‘bache’ ging zoeken in de doe-het-zelf, toonde ik eerst een foto ervan, zo brengen ze me direct naar de juist rayon. Dat ‘internetbakje’ is echt handig, we zijn dag en nacht online.

 

 

De ‘Japansen Bart’ gevonden !

 

 

 

Een schooluitstapje, met een geel hoedje ipv een geel jasje…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Net aangekomen in Unzen, de zwavelgeur was enorm.

 

De twee foto’s hieronder zijn niet van mij,  maar ze geven weer wat we zagen naast ons hotel.

 

 

 

 

Mijn uitrusting om naar het publieke bad, de onsen te gaan.

 

 

Die kousen behoren ook tot de uitrusting 😉

 

 

 

De serveerster zag me in mijn Japans kostuumpje……

 

 

 

Doris op de stoel zonder poten !

 

 

 


Dag 15 maandag 13 nov Hiroshima-Izumi met trein/ 10 km fietsen door Izumi

 

Ons reisplan is gewijzigd, we verplaatsen ons vandaag naar het zuidelijk gelegen eiland Kyushu.
De reden hiervoor is dat het ginder beneden leuk fietsen is, minder druk, leuke eilandjes etc. We gaan ook naar Nagasaki. Verschillende organisators van fietsvakanties bieden dit van Japan aan, dus dat wil al iets zeggen.Tussen en Kyoto en Hiroshima hebben we het belangrijkste gezien nu. Fiets inpakken we om 9u50 zitten we op de eerste trein, na een uur overstappen en nog goed uurtje later zijn we in Izumi. Niks speciaal hier, we doen een klein toertje van amper 10km, het heeft wat geregend deze namiddag, ’t was gewoon een dagje rustig aan vandaag, vanaf morgen is ’t terug alle dagen de fiets op.

 

 

Wachten op de trein naar Izumi.

DSC03098

 

Noedels liggen klaar om ‘ramen’ te maken.

DSC03103

 

Ramen noedelsoepje in Izumi.

DSC03106

 

Een opvallende auto kopen is hier de normaalste zaak.

DSC03110


Dag 14 zondag 12 nov Onomichi-Hiroshima (15 km fietsen doorHiroshima)

Vandaag reizen we naar Hiroshima. We zouden er aanvankelijk naartoe fietsen vanuit Onomichi maar in 1 keer is het te ver en om er twee dagen aan te spenderen is het te kort. We vrezen ook de te drukke wegen en we besluiten de ‘shinkansen’, de snelle trein te nemen. Probleem is, ik moet de tandem wel inpakken, niet ingepakte fietsen worden niet toegelaten op de trein. Ik had gisteren hiervoor een zeil en een rol ductape gekocht bij een doe-het-zelf zaak. Eens we uit het Cycle hotel wegfietsen zijn we na 1km al aan het station van Onomichi. Voor de ingang van het station haal ik de fiets deels uit elkaar en wikkel hem in een knalblauwe ‘bache’. Een halfuur later zitten we al op de eerste, nog trage trein, na 30 min stappen we over, in feite lopen we over, het is heel nipt qua tijd tussen de twee treinen. Ik moet de tandem dragen en Doris deels de bagage. Dat is samen een dikke 45 kg, 21 kg tandem en 25 kg aan fietstassen. Even snel van spoor doe je op die manier niet. De ongeveer 100 km leggen we af in 23 minuten(!), tegen 300 per uur. Het werkt ongelooflijk stipt, de Japanse NMBS. Eens uit het station wandelen we recht in het hotel. De bagage blijft hier achter en we fietsen Hiroshima in. Dé plek waar iedereen voor komt is het park van de vrede en het atoombommuseum. Er is veel volk maar niet overdreven. We rijden eerst door smalle straatjes op zoek naar iets om te eten en stuiten per toeval op een Belgisch getinte broodjeszaak/ biertent. De meest populaire Belgische bieren en trappisten stonden er te blinken. Ook een groot vat Leffe met een tapkraan, de Japanners kennen onze biercultuur blijkbaar. Alles zit helaas vol, we kopen broodjes en koffie en op een bank in het park zitten kunnen we genieten van de heerlijke herfstzon.
Het museum is wel om stil van te worden. Het is al 71 jaar geleden, dat op 7 aug 1945 de atoombom hier 140.000 levens verwoestte. Bij een iconisch gebouw dat er nog deels staat ontmoeten we een man die toen in 1945 nog net niet geboren was. Zijn moeder was zwanger op dat moment, zij woonden een paar kilometer weg van het hypocentrum, de inslag van de bom. Hij is nu 71, kapper én veelfietser. Ik vertelde hem dat we dan wel een paar gemeenschappelijke interesses hebben….;). Hij heeft er een vaste plaats als gids.
Door de prachtige herfstkleuren mislukt er bijna geen enkele foto. Even later zie ik verschillende Brompton vouwfietsen staan, netjes op een rij. Het blijkt een bijeenkomst te zijn van een Bromptonclub. Bromtomfietsen zijn plooifietsen van Britse makkelijk en zowat de Rolls Royce in hun genre. Ze komen eens om de twee maand samen.

Een dosis dierengekte/ liefde ontbrak ook vandaag niet. Honden met de gekste kleren aan, zelf een geklede kat aan de leiband, ze droeg dezelfde kledij als haar baasje. Hiroshima was een leuke stad, die haar naambekendheid jammer genoeg te danken heeft aan die zesde augustus in 1945.

 

Hotel Cycle Onomichi, fietsen stallen net voor de receptie…..

IMG_8833

 

 

Deze jongen uit Hong Kong wilde graag eens op de tandem zitten.

DSC03036

 

Fiets inpakken voor station in Onomichi.

DSC03042

 

 

Vredespark Hiroshima.

DSC03048

 

DSC03055

 

 

Het iconische gebouw dat deels overeindbleef.

DSC03060

 

De Bromptonclub.

DSC03064

DSC03066

 

 

Vredespark.

DSC03067

 

DSC03069

DSC03072

 

DSC03074

 

DSC03077

 

 

Twee fietsende kappers.

DSC03084

 

 

Op schoolreis.

DSC03090

 

Dierenliefde/ gekte.

DSC03091

DSC03093

DSC03096

 

 

 

Boterhammen in het park.

IMG_E8836

 

Het tijdstip van de atoombom.

IMG_8845

 

IMG_8846

 

Rechts het gebouw voor de ontploffing.

IMG_8850


Menu ligt voor ons.


Dag 13 zaterdag 11 nov Imabari-Onomichi 80 km – 560 hm

Bij het ontbijt ontmoeten we twee Belgen uit Heusden, bij Gent. Het zijn de eerste Belgen die we ontmoeten sinds we hier zijn. We gaan ze straks nog eens tegenkomen. Eerst uitcheken, met de tandem verticaal in de lift (het is geen gezicht eigenlijk) vanop het achtste verdiep naar beneden, trekken we de aandacht van een Japanner, die nog net mee ons meeglipt naar beneden. Hij vraagt wat ze allemaal bijna allemaal vragen, ‘where are you from?’. Hij glimlacht wanneer we Belgium zeggen. Het blijkt een ex renner te zijn die een tijdje in Belgie gewoond heeft. Hij kwam er kermiskoersen rijden, om te ‘leren’ koersen zei hij. Nu combineert hij twee jobs, tv-commentator voor wielerwedstrijden ( oa het criterium van vorige week in Tokyo versloeg hij ) en hij zit mee in de organisatie van de Tour of Japan, een koers voor de grote jongens, telkens in de maand mei. Dus eigenlijk is hij deels de Japanse Michel Wuyts…..;). Greg van ‘Havermout’
en Tom ‘Boenen’ kende hij goed, de rest ook ..… Nog even zijn kaartje meegegeven, die was echt fier op zijn job, dat zag je…..
Vandaag staat op ons programma, een route die 1 van de mooiste fietsroutes ter wereld genoemd wordt, althans in verschillende ‘fiets rond de wereld’ boeken. De naam van deze fietsroute heet ; de ‘Shamanami kaido’.

Ik citeer even een Nederlandstalige site, zo moet ik het zelf niet allemaal typen ;

Het Shimanami Kaido Cycling Path is een fietspad in Japan over een lengte van 78 kilometer. Je fietst paralel aan de tolweg Shimanami Kaido (ook wel de Nishiseto Expressway), maar dan op een speciaal fietspad. Deze weg verbindt de twee eilanden Honshu en Shikoku met elkaar. Soms rijd je een stukje op de weg en is op de grond een lijn aangegeven die je kunt volgen. Daar zie je af en toe ook nog hoeveel kilometer je nog moet fietsen. Het bijzondere is dat je over een aantal kleine eilandjes fietst voordat je vanuit Honshu op Shikoku bent. Het zijn er zes om precies te zijn, die met elkaar zijn verbonden met bruggen.

De route

Je steekt deze zes kleine eilandjes over: Mukaishima, Innoshima, Ikuchijima, Omishima, Hakatajima en Oshima. De fietsroute eindigt of begint in het centrum van de stad Imabari.

Het Shimanami Kaido Cycling Path is een prachtige route om te fietsen, met heel veel plekken waar je eigenlijk even wilt stoppen omdat je zo’n mooi uitzicht over al die bruggen en het water hebt. Het uitzicht is heel weids, compleet anders ook dan je in de dichtbevolkte steden gewend bent.

Je kunt dit fietspad ook pas sinds 1999 fietsen, dus de bruggen en wegen zijn modern en in prima staat.

Het was mede door het prachtige weer echt dé mooiste tocht van deze reis tot nu toe. De route was perfect aangeduid, met de gps niet echt nodig maar toch. Leuke plaatsjes om te stoppen, zelfs een paar terrasjes onderweg. Heel veel fietsers, 98% Japanners. Zowel in Imabari als Onomoschi worden er fietsen verhuurd om deze route te kunnen doen, vooral interessant als je zonder eigen fiets op reis bent in Japan.
In Onomichi logeren we in zeer leuk fietshotel ( hotel Cycle U2), waar de fiets normaal gezien mee de kamer op mag, maar met de tandem lukt het niet, wegens te groot/ lang 😉
Het is een oude scheepsloods uit de jaren 70, die werd omgebouwd tot hotel/ restaurant en fietswinkel. Het blijkt zeer populair bij de lokale fietsers ook. Een aanrader.

 

Koffiestop op één van de 6 eilandjes

IMG_8804

 

Een koersfiets met kleine wielen, dat zien we hier veel. Past volledig bij Doris’ postuur.

DSC03033

 

Eén van de vele hangbruggen

DSC03023

 

Nog in Imabari, net voor we aan de bruggen gaan beginnen.

DSC02992

 

DSC03010

 

De blauwe lijn toont ons de weg.

DSC03015

 

DSC03019

 

‘s Morgens voor we vertrokken, met Michel Wuyts, de Japanse versie althans.

DSC02984

 


dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

Om acht uur is het nog koud wanneer we wegfietsen in Oboke. Eerst 8 km dezelfde weg terug van gisteren, dan slaan we de 379 in, richting noorden van het eiland, terug naar de kust. Eerst stoppen we aan een kleine winkel, om wat bananen en koeken voor onderweg te kopen. Ik vraag aan de vriendelijke kassierster of zij het ook al gehoord heeft van Bart De Pauw, ze houd beide handen op haar oren, en begint te lachen. Helaas kan ik dit moment niet vastleggen, het was grappiger dan de de vraag.
De komende 35 km is van het mooiste wat we tot nu toe al gefietst hebben in Japan. We kronkelen mee met de rivier, maar blijven steeds in de vallei, geen zware beklimmingen dus, en dit voor zeker 35 km. We zien amper een auto, fietsen tussen de bomen door kleine dorpjes. Nadien is het opnieuw ‘business as usual’, vrij drukke wegen tot in Imabari.

 

 


dag 11 donderdag 9 nov. Takamatsu-Oboke 74 km 850 hm

dag 11 donderdag 9 november 74 km 850 hm

We rijden naar Miyoshi vandaag, meer naar het midden van het eiland. Een vrij toeristische streek, voor Japanners dan toch. De eerste km’s vanuit Takamatsu zijn druk, we zijn het al gewend ondertussen wanneer we een stad uitfietsen. Soms eindigt de stad niet voor een andere zich al aandient. Wel opnieuw veel ruimte voorzien voor de fietsers, zoals meestal. Toeristen zien we nergens, wij zijn hier echt ‘de vreemdelingen’. We stoppen na 35 km bij een klein restaurantje waar we lekkere noedelsoep eten. Een terrasje zoals wij dat graag hebben kennen ze niet echt in Japan, wel massa’s automaten waar je alles kan in vinden, zowel warme als koude dranken. De koffie die we eruit halen is zeker niet slecht. Nergens in de wereld zijn er meer automaten per inwoner dan in Japan. Na 45 km moeten een bergkam over, veel vrachtwagens helaas en regelmatig moeten we door een tunnel, met ons gele hesje maar aan voelen we ons iets veiliger. Nadien is het wel mooi en veilig fietsen langs een kronkelende rivier, een canyon eigenlijk. Ons hotel is in Oboke, even voorbij Miyoshi. Hier ook de typische onsen (warmwaterbaden). Voor de vrouwen op het zevende verdiep, de mannen op het zesde. De kamer is terug voorzien van een Japans bed op een tatami vloer. Het is een typisch hotel voor Japanners. Ongezelliger kunnen ze het wel niet bedenken, zo ongezellig dat het tegelijk grappig is.
We willen na de douche een koffie gaan drinken maar een bar is er niet. In de lobby staan wel 8 automaten, dat is de bar zegt de man aan de receptie 😉
Ze zijn extreem vriendelijk en behulpzaam, elke dag opnieuw…..
Onze fiets mag binnen staan (!) dat is wel een pluspunt…;)


Net aangekomen in Hiroshima.

Bokes opeten in het park.


Dag 10 woensdag 8 nov. rustdag – 5 km

Dag 10 woensdag 8 november rustdag – 5 km

 

De weersvoorspelling die we gisteren zagen gaf regen aan voor vandaag en het klopt nog ook. Het is helaas grijs en grauw maar niet koud. Normaal gezien zou de rit van vandaag over het eiland gaan, terug dezelfde berg op van gisteren toen we ‘verloren’ reden. Hier hebben we geen zin in met dit weer, een kortere route van 16 km is een andere optie. Na het ontbijt begint het nog harder te regenen. Na het ontbijt zegt de dame van het hotel ons dat we ook van hieruit in het dorp de boot naar Takamatsu kunnen nemen, we zijn op 4 km van de haven, dat klinkt als een veel ‘drogere’ optie. We maken er een ongeplande rustdag van. Voor de naar de haven fietsen passeren we nog langs de bakker die ons gisteren hielp, hij had lekkere koeken. Met de ferry zijn op een uurtje in Takamatsu, een vrij grote stad op het eiland Shikoku. Het hotel ligt op 1 km van de haven, we hebben dus vandaag amper 5 km gefietst. Na het incheken lopen we de winkelstraten in tot onze benen zeer doen. Met 2.7 km is dit de langste overdekte winkelstraat van Japan, zo hebben we die ook gezien.

 

 

Regen en toch de zonnebril op 😉

IMG_8759

 

Een mini bakkersvrouwtje….

IMG_8764

 

Sommige Japanners houden wel van een gokje. Het lawaai dat zich hier afspeelde is ONBESCHRIJFELIJK 😉

IMG_8773


Dag 9 dinsdag 8 nov. Akashi-Shodoshima 84 km – 870 hm

 

Na een ontbijt, Japanse style, wil de eigenaar van de ryokan met ons op de foto.

IMG_8734

Het is 8u30, we vertrekken naar Himeji. In het begin opnieuw vrij druk, nadien rijden we over fietsroutes. Kort voor Himeji een raar geluid aan de fiets, een zit een serieuze ‘slag’ in ons achterwiel blijkt, het resultaat van een spaakbreuk. Niet echt een drama maar toch niet direct iets waar ik blij van word. Hierdoor sleept het wiel tegen ons spatbord. Ik zie geen andere oplossing dan het te demonteren en achter te laten, ik wil vooral vermijden dat de achterband beschadigd zou raken hierdoor. Ik moet een fietsenmaker zien te vinden in Hemeji. Probleem is dat we de ferry van 13u35 moeten halen die ons naar het eiland Shodoshima zal brengen. Een latere boot is geen optie want het is na de boottrip nog een eind fietsen tot aan het hotel. We fietsen richting haven en na een paar kilometer passeren we gelukkig een  grote fietsenzaak. De eigenaar en zijn vrouw staan in het deurgat en het is net of ze staan ons op te wachten. Ik stop, waarna hij buigt en vraagt ‘kan ik u helpen?’. Ik toon hem de kapotte spaak, en zeg hem dat ik een reservespaak bij heb. Ik leg hem ook uit dat we op tijd aan de ferry moeten zijn, dat we niet veel tijd hebben. ‘Ok’ zegt hij, dat moet lukken. Na het wiel uit te nemen merkt hij op de er twee spaken gebroken zijn, ik heb er maar 2 bij, dus hierna mag het niet meer fout gaan. Een half uurtje, 10 euro en een leuke foto later zijn we klaar om verder te fietsen.

DSC02902

 

IMG_8742

 

Net voor de ferry kopen we nog een paar broodjes/ koeken bij een warme bakker, we zijn ruim op tijd voor de ferry.

DSC02909

 

Bij het wachten maken we kennis met een gepensioneerde leraar en zijn vrouw. Hij sprak met aan in het toilet, hij vroeg uit welk land we afkomstig waren. Hij was oa al in België en een paar andere Europese landen geweest, sprak goed Engels ook. We praten over vanalles en zijn vrouw nodigt ons morgen uit voor een theeceremonie nadat ik hem vertel dat we door zijn dorp gaan fietsen.

IMG_8750

 

Het eiland Shodoshima,  is 1 van de 6800 eilanden (!) die Japan die rijk is.

IMG_0390

Wanneer we de ferry opgaan met de tandem in hand, komt iemand van het personeel ons twee paar rubberen crocs-achtige pantoffels aanreiken. We nemen ze beleefd aan, bekijken mekaar maar snappen er niets van. Waarschijnlijk denken ze dat we koersschoenen aanhebben en dat we niet op onze schoenplaatjes de steile trap niet gaan opraken. Redelijk hilarisch moment, het lukt ons uiteindelijk zonder de crocs!

IMG_8747
We zitten nu voor bijna twee uur op de boot, samen met maar een paar mensen.
Eens aan land beginnen we meteen te fietsen want het is nog een eind. We kunnen een stukje afsnijden via een tunnel, wat we ook doen, we gaan anders nooit binnen zijn voor het donker wordt. Al snel zijn we in het kustdorpje, nu kan het niet ver meer zijn……..denk ik tenminste. We rijden de baan omhoog waar ik de waypoint van het hotel gezet had, het blijkt echt een colletje, met redelijk veel haarspeldbochten. Geregeld 10% omhoog, we voelen het in onze benen met al de bagage op de fiets. Het is al 16u30 ondertussen, om 17 u gaat de zon onder, even later is het donker. We hebben geen fietslamp bij, door een misverstand vergeten in Pamel. We komen aan het waypoint maar geen hotel te zien, niéts te zien eigenlijk. We fietsen nog even verder, misschien is het achter de volgende bocht, maar nog een paar bochten verder moeten we concluderen dat we op de verkeerde baan aan het fietsen zijn, doorrijden is zinloos. Het is ondertussen pikdonker, er rijden quasi geen auto’s. We stoppen en halen de iPad boven. Door het ‘internet bakje’ kunnen we kijken we op Google Maps waar het hotel is én zien we onze eigen locatie. We zien onszelf  op een weg die evenwijdig loopt maar we kunnen niet anders doen dan naar beneden rijden. We doen al onze kleren aan want het is koud geworden ondertussen. Er komt een auto aangereden, ik zwaai met ons gele hesje welke we gelukkig bij hebben. De auto vertraagd even maar rijd toch door. Een volgende auto stopt, ik vraag aan de vrouw naar de naam van ons hotel, ze blijkt het te kennen, jullie moeten naar beneden maakt ze ons duidelijk. Met mijn iPhone in de hand en de app ‘pillamp’ aan, rijden we naar beneden. Eens in het dorp is er nog een bakker open. Ik maak hem duidelijk wat we zoeken, hij kent het hotel en belt naar de eigenares. ‘Ze gaan jullie komen halen’ zegt hij. We zuchten van ‘contentement’ en kopen twee gebakjes die nog uitgestald lagen, want we hebben honger. Al snel komt de dame aangereden en zegt ‘ you are mister lieven?’
Ik zal voorrijden zegt ze, en 10minuten later zijn we in haar hotelletje. We zijn er blijkbaar alleen te zijn, het is een pensionnetje, een beetje aftands maar heel proper. We nemen in bad in heerlijk warm bronwater en 30 minuten later brengt ze ons naar een lokaal visrestaurantje, heel klein, er zitten een paar locals te eten. Ze gaat mee binnen want ze spreken hier geen woord Engels en in het menu geen verstaanbaar woord. Ze vraagt ons wat we lusten/ niet lusten en besteld voor ons. Ik maak haar enkel nog duidelijk dat we serieuze honger hebben ;).
Al wat we even later voorgeschoteld krijgen is lekker, we drinken ook nog twee 500 ml flessen fluitjesbier leeg, waarna de kok himself ons terugbrengt naar ons pension, van service gesproken!

IMG_8753.jpg


dag 8 maandag 6 nov Osaka-Akashi 54 km

 

Vandaag een ‘overgangsrit’ waar we niet echt naar uitkeken.
Van Osaka over Kobe naar Akashi.
Ongeveer 54 km rechtdoor en constant druk drukker drukst.
Opnieuw veel aandacht voor de fietser, hierdoor wordt het nooit gevaarlijk, autobestuurders laten genoeg ruimte bij het inhalen.
We logeren in een ryokan, een typisch Japans gastverbijf. We slapen op een tatamivloer, ons bed wordt opgemaakt voor ons door de bazin. Het avond eten wordt naar onze kamer gebracht, we eten aan een japanse tafel, niet echt een makkie. Elk bordje is al een schilderij, bijna te mooi om te beschadigen. Het is een kamer waar normaal 4 mensen kunnen in slapen. Hierdoor kunnen we de overblijvende matrasjes onder onze leggen, zo hebben we wat meer ‘comfort’ 😉

 

Vertrek uit hotel in Osaka.

DSC02869

 

Bijna in Akashi.

DSC02873

 

Onze kamer in de ryokan, ons bed wordt opgemaakt.

IMG_8708

 

Schoenen moeten uit !

DTSGE6528

 

 

DSC02881

 

 

Avondeten in de kamer.

MAWVE7777

 

 

BSIGE9529

 

 

IMG_8730CGAYE6200


Dag 7 zondag 5 november CyclingOsaka.com met gids 27 km

Met een groepje van 6 worden we per fiets gegidst door Mayco, de gids van cycleOsaka.com. Twee Taiwanese Amerikanen die in Chicago wonen, een Amerikaanse vijftiger die woont in een piepklein dorpje in Californië, wiens zoon hier al vijf jaar woont en les geeft en tot slot een gepensioneerde Canadese leerkracht. De locatie van cyclingOsaka valt amper op, ik vraag de weg aan een collega kapper die in hetzelfde kleine straatje woont. Zijn vrouw loopt even met ons mee, je kan wel spreken van héél behulpzame Japanners. Het is zondag vandaag, ideaal wat verkeersdrukte betreft. We fietsen door een paar parkjes, zien veel wandelaars, dikwijls met een hondje. Heel veel ‘speciale poedels’ gezien vandaag, die zijn in Japan duidelijk zeer geliefd.

 

 

 

Let op het kleine theehuisje

 

 

100% poedelliefde/ gekte…….

 

 

 

 

 

 

 

Bij het Osaka castle worden we getrakteerd op een vettige snack, een gefrituurd soort balletje met een binnenkant waarvan ik de ingrediënten niet kan raden, er bovenop nog een kwak mayonaise. We zwelgen er eentje van binnen, de rest laten we aan de anderen 🙂
De gids doet haar best, maar de gids in Kyoto was beter, meer gepassioneerd. Op de middag lunch in Korea town, we eten rechtstaand aan een kraampje een soort pannenkoek, deze keer was het wel lekker. Het moet wel allemaal vrij snel gaan, iets te snel misschien. Het valt op hoeveel fietspaden er zijn in Osaka, toch wel een wereldstad. Soms fietsen we tussen de wolkenkrabbers, het doet denken aan New York, ook door het gedrag van de chauffeurs, totaal niet roekeloos. We zien of horen geen politie, dat is ons elke dag al opgevallen. In Osaka zagen we er twee, op de fiets dan nog.

 

Just Married at Osaka Castle

 

 

 

 

 

Een populaire oplossing voor mama’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opvallend contrast !

 

 

 

Een festival, maar we snapten niet echt wat het was.

 

 

 

 

 

 

 

Herfstpakje…..?

 

 

Deze schildpadden vieren een verjaardag denk ik…

 

 

Lunch in Korea town.

 

 

Twee stuks…?

 

 

 

Extra large……

 

 

We drinken nog een koffie in het park en tegen 16 u zijn we terug waar we vertrokken, het is al duister. We nemen afscheid en passeren nog eens langs het Rapha wielercafé waar we het criterium van Tokyo kunnen volgen, we zien oa Tom van Asbroek en Greg van Avermaet aan het werk. Leuke dag gehad, morgen verlaten we Osaka.


dag 4 donderdag 2 november Kyoto met cyclekyote.com 30 km

 

Vandaag fietsen we door Kyoto met een gids. De organisatie heet cyclekyoto.com. Onze gids is Jamie, een Chileen die al 24 jaar in Japan woont. Hun kantoort(je) is amper 600 meter van ons hotel. De andere 9 deelnemers huren een fiets, wij hebben de onze mee. Om 9.30 zijn we op weg met 11 fietsers, 7 Amerikanen, een koppel uit Maleisie en wijzelf. De zon schijnt volop, in de schaduw kan het wel frisjes zijn. Jamie brengt ons langs de 10 meest interessante plaatsen in de stad. Een paar tempels, een overdekte markt en vele verschillend buurten waar we door de veelal rustige straatjes fietsen. We zien heel diverse facetten van Kyote, een gans ander gedeelte van Kyoto dan gisteren. Overal rustig, weinig verkeer. We lunchen in een piepklein restaurantje in een niet toeristisch deel van de stad, heel lekker en opnieuw veel onbekende ingrediënten 😉
Jamie doet zijn job uitstekend, met veel passie. Om 17 u zijn we terug waar we vertrokken zijn, het is al bijna duister. We hebben 30 km Kyoto gezien, op de voor ons leukste manier, een aanrader !

 

Golden Palace.

 

 

 

 

Trouwpartij in Gion , het oude stadsgedeelte van Kyoto.

 

 

 

Nog trouwers…..

 

 

Doris & Lieven , Japanese style 😉

 

 

 

 

Japans tussendoortje.

 

 

 

Handen reinigen voor ingaan van een tempel.

 

 

 

 

Golden Palace.

 

 

 

 

 

Onze Japanse lunch.

 

 

 

Let op de mooie witte kousjes.

 

 

De hoogtepunten van onze fietstocht.

 

 


dag 3 woensdag 1 november – Kyoto verkennen 42km – 280 hm

 

Na het ontbijt monteren we de tandem. Hij is ongeschonden uit de zak gekomen. Het is al middag eer we vertrekken voor onze eerste Japanse kilometers. Ik heb op bikemap.com een route gevonden en wat aangepast zodat we ongeveer een 40 km door Kyoto en omgeving gaan fietsen, dat is genoeg voor de eerste dag. Langs een vrij grote rivier rijden we naar Arashiyama park, er niet ver vandaan bezoeken we het bamboo forest van Sagano. De moeite, dat wel, maar bijna evenveel mensen dan bamboo’s.

 

 

 

Onderstaande foto is NIET van ons 😉

 

 

Nadien op een terrasje gegeten, maar opnieuw was een deel van wat op ons lag een verassing, wel lekker….

 

 

 

 

 

 

We fietsen verder door de buitenwijken van Kyoto. Weinig verkeer en heel proper, geen zwerfvuil te bespeuren. We bereiken het noorden van de stad en gaan lichtjes omhoog de bergen in. Zeer groene omgeving, de zon schijnt, het is bij wijlen warm, maar eens uit de zon voel je de typische herfstkilte.
We snijden een stukje af van onze geplande route, het is al 16 u en we moeten nog terug de stad in. In een klein dorpje stoppen we nog even voor een pannenkoek met koffie, zeer vriendelijke bediening. Engels spreken ze niet, wij geen Japans, gelukkig staat er afbeeldingen op het menu ;).

 

 

 

 

 

 

Het is al bijna donker eer we terug bij het hotel aankomen.

 

 

 

 

 

’s Avonds eten we in een restaurant waar je aan tafel op een Ipad-achtige tablet kiest wat je wil eten en drinken, klikken op ‘bestellen’ en even later wordt het gebracht en op een hete plaat gelegd die in onze tafel ingewerkt is.