thanks for following us !

Uncategorized

Image

File op de ring rond het Pajottenland….


Filmpje van Dina Cogneau


Souk in Mutrah.

 

 

DSC04097

 

DSC04100

 

DSC04106

 


dag 26 vrijdag 24 nov Tokyo by bicycle 30 km

Onze laatste dag Japan vandaag. We gaan opnieuw Tokyo per fiets bezoeken maar deze keer met Neil, de gids van zijn eigen bedrijfje tokyobicyletours.com.
Nog twee Nederlanders, , een vader en zoon uit Rotterdam vervolledigen ons kleine groepje van vijf. Neil is uit Ohio (Usa) en woont sinds tien jaar in Japan. Dat was ooit niet zijn plan verteld hij, maar de liefde heeft er anders over beslist. Het is na Kyoto en Osaka het derde stadsbezoek mét gids, wat eigenlijk onontbeerlijk is in zo’n metropolen. Het feit dat Neil geen Japanner is, is een pluspunt, hij kan zich beter inleven in wat ons interesseert. Heel veel Japanners hebben geen auto, wat ook niet nodig is door het enorme aanbod van (stipt) openbaar vervoer. En als je al eens een auto nodig hebt, kan je er eentje huren voor 5 euro per dag. De huurprijzen zijn hier gigantisch hoog. Voor een studio van 20 ( twintig) vierkante meter, betaal je hier 1000 € per maand. Bij ons kan je zo’n kleine ruimte nooit verhuren, dat is de grootte van een ruime berging….;)
We rijden oa langs een buurt waar veel ‘rest and stay’ hotelletjes zijn. Die zijn ingericht met mooie ruime kamers, grote tv etc. Ze zijn er niet voor de toeristen maar vooral voor de klein behuisden onder de Japanners. Ze wonen vaak met velen onder één dak, hebben weinig of geen privacy en vinden hier dan wat rust en intimiteit, voor weinig geld. Je kan er inchecken via een toetsenbord met een bepaalde code en wanneer je ‘uitgerust’ bent, anoniem betalen via een luikje wat opengaat en waar enkel twee handen uitkomen om je, uiteraard cash geld te ontvangen.
We zien ook de andere kant van dit, de rijke buurten, waar de Duitse wagens voor de deur staan. Het contrast is groot maar armoede zien we niet. Er is amper 5 % werkloosheid, dit is absoluut geen arm land, integendeel.
Bij een tempel/ park zijn we getuige van de zoveelste trouwpartij, geen doorsnee ‘jawoord’ deze keer. De kostprijs om deze locatie te kunnen gebruiken is 8000 € (!), zonder fruitsap….;)
Veel hebben zo veel gezien, gehoord en geleerd, te veel om neer te pennen…..
Omstreeks 14 u is het voorbij, het was een kleine doch leuke impressie van centraal Tokyo. Opvallend hoe de ongeveer 12 miljoen mensen die hier samenwonen zo rustig met mekaar omgaan, geen enkele keer hoorden we iemand claxonneren of gesticuleren, ik ben zeker dat het woord verkeersagressie niet terug te vinden is in een Japans woordenboek…

Doris en de twee Nederlanders…..

DSC03607

Van de tempel naar de supercars, twee straten verder….

DSC03621

Laatste tempel .

DSC03648

DSC03692DSC03655

DSC03715DSC03706DSC03731

Dure trouwpartij.

DSC03839DSC03826DSC03804

Japanse ‘crepe’, heel lekker…..

DSC03886

DSC03853

De  nationale sport in Japan, baseball.

DSC03937DSC03927

Deze bomen hebben deze kleur twee weken per jaar, daardoor zijn we hier niet alleen…

DSC03949

Kerkhof in ‘t centrum, 150.000€ per stukje.

DSC03963

Kunst…?

DSC03974DSC03983


Dag 21 zondag 19 nov Klimmen naar Fuji berg 5th station 68km-1310hm

 

Het contrast me gisteren kan niet groter zijn, met dit weer moeten we ervan profiteren om naar de top van Mount Fuji fietsen, de hoogste berg van Japan (3776 meter). Tot gans boven zal nu kunnen wegens geen asfalt daar 😉
De weg eindigt aan ‘5th station’, dat is op 2305 meter.
Het is 7 graden aan het hotel wanneer we vertrekken rond 9 u. Na een paar km moeten we al wat kleren uitspelen wegens te warm, dat zal straks wel veranderen. Op 25 kilometer voor de top komen we aan de officiele ingang van het natuurpakt, hier moeten we een kaartje kopen, net zoals de auto’s en de bussen etc. Voor een fiets is het 60 Yen, dat is ongeveer ene halve euro, we hebben al meer betaald om af te zien….;)
Moeilijk is de klim niet, hierdoor wel lang, het is het één of het ander natuurlijk. Er rijden massa’s bussen omhoog, iets minder auto’s en een paar motoren. Het is een mooi brede weg, op het asfalt niet veel aan te merken. Eens we de 1500 meter bereiken wordt het echt koud. We stoppen want Doris haar voeten zijn ijsklompen geworden. Ze legt voetwarmers in haar schoenen. Ze lachte met uit toen ik die in de bagage stak voor ons vertrek….;)
Ikzelf had ze al bij het vertrek deze ochtend in mijn schoenen gelegd.
We komen aan bij de ‘4th step’ op 2000 meter, op de parking staan een massa tourbussen en veel te veel mensen. Hier stopt het voor iédereen, de weg naar 2300 meter is afgesloten wegens de sneeuwval van gisteren vernemen we. Normaal was het nog 7 km klimmen tot 5th station, we zijn wel een beetje blij want het is amper nog 2°C waar we nu zijn. Na een kwartiertje naar beneden gereden met alles aan wat mogelijk was en toch, het was té koud. Nog niet dikwijls zo tegen ons goesting bergaf gereden maar deze keer wel, ondanks de zon.

 

Vertrek bij het hotel.

DSC03294

 

Ingang van het natuurpark

 

DSC03298

 

Leve de voetverwarming !

DSC03303

 

5th station bereikt….

DSC03304

 

 

DSC03315

 

 

DSC03321

 

Lake Kawaguchiko.

DSC03324

 

DSC03329

 

Mount Fuji.

DSC03332

 

 

DSC03335

 

 

DSC03337

 

Het loze vissertje……

DSC03350

 

DSC03351


Dag 16 dinsdag 14 nov Izumi-Amakusa 90 km 980hm

Dag 16 dinsdag 14 nov Izumi-Amakusa 90 km 980hm

Met veel wolken boven ons hoofd rijden we weg uit Izumi, dat er bij dit weer echt troosteloos uitziet. We rijden na een paar kilometer langs de enige natuurattractie die Izumi rijk is, een overwinter/ rustplaats voor kraanvogels.
Elk jaar tussen oktober en december strijken hier meer dan 10.000 kraanvogels neer, ze komen uit het koude Siberië. We fietsen er langs maar mijn fototoestel is te slapjes om er een deftige foto van nemen.
De foto’s hieronder van die vogels nam in niet zelf.
Het is hier wel een mooie streek maar zonder zon is de schoonheid maar 50%. Het duurt tot de middag eer de zon doorbreekt, op dat moment zijn we aan het wachten op de ferry in Kuranomoto, die ons het het eiland Amakusa gaan brengen. Er is niets te eten, gelukkig hebben we even voordien bij een winkel wat sushi en bananen gekocht. Eens aan land bij de haven van Ushibuka fietsen we direct door, nog 38 van hieruit. De eerste 28 km slingeren de kustlijn af, we fietsen langs vissersdorpjes waar we haast niemand zien, waar zijn al die mensen..? Die kunnen toch niet allemaal aan’t vissen zijn……
Slechts 1 winkeltje is open, hier vinden we wat fruit en koekjes. Het is een heel mooie trip vandaag, en rustig, wat een verschil met een eerste twee weken. Het is een beetje zoals we verhoopt/ verwacht hadden op het zuidereiland.

 

De kustlijn waar we langsfietsen.

DSC03128

 

Hier begrepen we niets van….

DSC03132

 

De streek van kattenstaartensoep denken we, want deze was niet de enige die we zagen.

DSC03139

 

Hopelijk staat de naam niet voor de kwaliteit van het werk.

DSC03144

 

Dezelfde kustlijn als deze ochtend maar mét zon.

DSC03148

 

Gekocht bij een grote ‘Apple dealer’.

DSC03154

 

 

Ik dacht eerst, kindermutjes net uit de wasmachiene, maar het bleken octupussen te zijn.

DSC03155

DSC03156

 

Niet onze foto’s, maar dit zijn de beroemde kraanvogels.

izumi-town-kagoshima_1465465301

crane_izumi_03

 

 


dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

dag 12 vrijdag 10 nov Oboke-Imabari 106 km 810 hm

Om acht uur is het nog koud wanneer we wegfietsen in Oboke. Eerst 8 km dezelfde weg terug van gisteren, dan slaan we de 379 in, richting noorden van het eiland, terug naar de kust. Eerst stoppen we aan een kleine winkel, om wat bananen en koeken voor onderweg te kopen. Ik vraag aan de vriendelijke kassierster of zij het ook al gehoord heeft van Bart De Pauw, ze houd beide handen op haar oren, en begint te lachen. Helaas kan ik dit moment niet vastleggen, het was grappiger dan de de vraag.
De komende 35 km is van het mooiste wat we tot nu toe al gefietst hebben in Japan. We kronkelen mee met de rivier, maar blijven steeds in de vallei, geen zware beklimmingen dus, en dit voor zeker 35 km. We zien amper een auto, fietsen tussen de bomen door kleine dorpjes. Nadien is het opnieuw ‘business as usual’, vrij drukke wegen tot in Imabari.

 

 


De bar van het hotel…

 

 

 

 

 

 

 

Net voor Oboke.

 

 

Bij wegenwerken menen ze het hier echt wel.

 

 

 

 

 

Vervangjapanner bij wegenwerken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tempura

 

 


dag 11 donderdag 9 nov. Takamatsu-Oboke 74 km 850 hm

dag 11 donderdag 9 november 74 km 850 hm

We rijden naar Miyoshi vandaag, meer naar het midden van het eiland. Een vrij toeristische streek, voor Japanners dan toch. De eerste km’s vanuit Takamatsu zijn druk, we zijn het al gewend ondertussen wanneer we een stad uitfietsen. Soms eindigt de stad niet voor een andere zich al aandient. Wel opnieuw veel ruimte voorzien voor de fietsers, zoals meestal. Toeristen zien we nergens, wij zijn hier echt ‘de vreemdelingen’. We stoppen na 35 km bij een klein restaurantje waar we lekkere noedelsoep eten. Een terrasje zoals wij dat graag hebben kennen ze niet echt in Japan, wel massa’s automaten waar je alles kan in vinden, zowel warme als koude dranken. De koffie die we eruit halen is zeker niet slecht. Nergens in de wereld zijn er meer automaten per inwoner dan in Japan. Na 45 km moeten een bergkam over, veel vrachtwagens helaas en regelmatig moeten we door een tunnel, met ons gele hesje maar aan voelen we ons iets veiliger. Nadien is het wel mooi en veilig fietsen langs een kronkelende rivier, een canyon eigenlijk. Ons hotel is in Oboke, even voorbij Miyoshi. Hier ook de typische onsen (warmwaterbaden). Voor de vrouwen op het zevende verdiep, de mannen op het zesde. De kamer is terug voorzien van een Japans bed op een tatami vloer. Het is een typisch hotel voor Japanners. Ongezelliger kunnen ze het wel niet bedenken, zo ongezellig dat het tegelijk grappig is.
We willen na de douche een koffie gaan drinken maar een bar is er niet. In de lobby staan wel 8 automaten, dat is de bar zegt de man aan de receptie 😉
Ze zijn extreem vriendelijk en behulpzaam, elke dag opnieuw…..
Onze fiets mag binnen staan (!) dat is wel een pluspunt…;)


Net aangekomen in Hiroshima.

Bokes opeten in het park.


Onomichi sunset


Zeer schaars, maar toch gevonden, Cola light heet hier wel Cola plus


Belgische fietsstop



Qua veiligheid zitten we wel in het juiste land precies 😎


Dag 10 woensdag 8 nov. rustdag – 5 km

Dag 10 woensdag 8 november rustdag – 5 km

 

De weersvoorspelling die we gisteren zagen gaf regen aan voor vandaag en het klopt nog ook. Het is helaas grijs en grauw maar niet koud. Normaal gezien zou de rit van vandaag over het eiland gaan, terug dezelfde berg op van gisteren toen we ‘verloren’ reden. Hier hebben we geen zin in met dit weer, een kortere route van 16 km is een andere optie. Na het ontbijt begint het nog harder te regenen. Na het ontbijt zegt de dame van het hotel ons dat we ook van hieruit in het dorp de boot naar Takamatsu kunnen nemen, we zijn op 4 km van de haven, dat klinkt als een veel ‘drogere’ optie. We maken er een ongeplande rustdag van. Voor de naar de haven fietsen passeren we nog langs de bakker die ons gisteren hielp, hij had lekkere koeken. Met de ferry zijn op een uurtje in Takamatsu, een vrij grote stad op het eiland Shikoku. Het hotel ligt op 1 km van de haven, we hebben dus vandaag amper 5 km gefietst. Na het incheken lopen we de winkelstraten in tot onze benen zeer doen. Met 2.7 km is dit de langste overdekte winkelstraat van Japan, zo hebben we die ook gezien.

 

 

Regen en toch de zonnebril op 😉

IMG_8759

 

Een mini bakkersvrouwtje….

IMG_8764

 

Sommige Japanners houden wel van een gokje. Het lawaai dat zich hier afspeelde is ONBESCHRIJFELIJK 😉

IMG_8773


Dag 9 dinsdag 8 nov. Akashi-Shodoshima 84 km – 870 hm

 

Na een ontbijt, Japanse style, wil de eigenaar van de ryokan met ons op de foto.

IMG_8734

Het is 8u30, we vertrekken naar Himeji. In het begin opnieuw vrij druk, nadien rijden we over fietsroutes. Kort voor Himeji een raar geluid aan de fiets, een zit een serieuze ‘slag’ in ons achterwiel blijkt, het resultaat van een spaakbreuk. Niet echt een drama maar toch niet direct iets waar ik blij van word. Hierdoor sleept het wiel tegen ons spatbord. Ik zie geen andere oplossing dan het te demonteren en achter te laten, ik wil vooral vermijden dat de achterband beschadigd zou raken hierdoor. Ik moet een fietsenmaker zien te vinden in Hemeji. Probleem is dat we de ferry van 13u35 moeten halen die ons naar het eiland Shodoshima zal brengen. Een latere boot is geen optie want het is na de boottrip nog een eind fietsen tot aan het hotel. We fietsen richting haven en na een paar kilometer passeren we gelukkig een  grote fietsenzaak. De eigenaar en zijn vrouw staan in het deurgat en het is net of ze staan ons op te wachten. Ik stop, waarna hij buigt en vraagt ‘kan ik u helpen?’. Ik toon hem de kapotte spaak, en zeg hem dat ik een reservespaak bij heb. Ik leg hem ook uit dat we op tijd aan de ferry moeten zijn, dat we niet veel tijd hebben. ‘Ok’ zegt hij, dat moet lukken. Na het wiel uit te nemen merkt hij op de er twee spaken gebroken zijn, ik heb er maar 2 bij, dus hierna mag het niet meer fout gaan. Een half uurtje, 10 euro en een leuke foto later zijn we klaar om verder te fietsen.

DSC02902

 

IMG_8742

 

Net voor de ferry kopen we nog een paar broodjes/ koeken bij een warme bakker, we zijn ruim op tijd voor de ferry.

DSC02909

 

Bij het wachten maken we kennis met een gepensioneerde leraar en zijn vrouw. Hij sprak met aan in het toilet, hij vroeg uit welk land we afkomstig waren. Hij was oa al in België en een paar andere Europese landen geweest, sprak goed Engels ook. We praten over vanalles en zijn vrouw nodigt ons morgen uit voor een theeceremonie nadat ik hem vertel dat we door zijn dorp gaan fietsen.

IMG_8750

 

Het eiland Shodoshima,  is 1 van de 6800 eilanden (!) die Japan die rijk is.

IMG_0390

Wanneer we de ferry opgaan met de tandem in hand, komt iemand van het personeel ons twee paar rubberen crocs-achtige pantoffels aanreiken. We nemen ze beleefd aan, bekijken mekaar maar snappen er niets van. Waarschijnlijk denken ze dat we koersschoenen aanhebben en dat we niet op onze schoenplaatjes de steile trap niet gaan opraken. Redelijk hilarisch moment, het lukt ons uiteindelijk zonder de crocs!

IMG_8747
We zitten nu voor bijna twee uur op de boot, samen met maar een paar mensen.
Eens aan land beginnen we meteen te fietsen want het is nog een eind. We kunnen een stukje afsnijden via een tunnel, wat we ook doen, we gaan anders nooit binnen zijn voor het donker wordt. Al snel zijn we in het kustdorpje, nu kan het niet ver meer zijn……..denk ik tenminste. We rijden de baan omhoog waar ik de waypoint van het hotel gezet had, het blijkt echt een colletje, met redelijk veel haarspeldbochten. Geregeld 10% omhoog, we voelen het in onze benen met al de bagage op de fiets. Het is al 16u30 ondertussen, om 17 u gaat de zon onder, even later is het donker. We hebben geen fietslamp bij, door een misverstand vergeten in Pamel. We komen aan het waypoint maar geen hotel te zien, niéts te zien eigenlijk. We fietsen nog even verder, misschien is het achter de volgende bocht, maar nog een paar bochten verder moeten we concluderen dat we op de verkeerde baan aan het fietsen zijn, doorrijden is zinloos. Het is ondertussen pikdonker, er rijden quasi geen auto’s. We stoppen en halen de iPad boven. Door het ‘internet bakje’ kunnen we kijken we op Google Maps waar het hotel is én zien we onze eigen locatie. We zien onszelf  op een weg die evenwijdig loopt maar we kunnen niet anders doen dan naar beneden rijden. We doen al onze kleren aan want het is koud geworden ondertussen. Er komt een auto aangereden, ik zwaai met ons gele hesje welke we gelukkig bij hebben. De auto vertraagd even maar rijd toch door. Een volgende auto stopt, ik vraag aan de vrouw naar de naam van ons hotel, ze blijkt het te kennen, jullie moeten naar beneden maakt ze ons duidelijk. Met mijn iPhone in de hand en de app ‘pillamp’ aan, rijden we naar beneden. Eens in het dorp is er nog een bakker open. Ik maak hem duidelijk wat we zoeken, hij kent het hotel en belt naar de eigenares. ‘Ze gaan jullie komen halen’ zegt hij. We zuchten van ‘contentement’ en kopen twee gebakjes die nog uitgestald lagen, want we hebben honger. Al snel komt de dame aangereden en zegt ‘ you are mister lieven?’
Ik zal voorrijden zegt ze, en 10minuten later zijn we in haar hotelletje. We zijn er blijkbaar alleen te zijn, het is een pensionnetje, een beetje aftands maar heel proper. We nemen in bad in heerlijk warm bronwater en 30 minuten later brengt ze ons naar een lokaal visrestaurantje, heel klein, er zitten een paar locals te eten. Ze gaat mee binnen want ze spreken hier geen woord Engels en in het menu geen verstaanbaar woord. Ze vraagt ons wat we lusten/ niet lusten en besteld voor ons. Ik maak haar enkel nog duidelijk dat we serieuze honger hebben ;).
Al wat we even later voorgeschoteld krijgen is lekker, we drinken ook nog twee 500 ml flessen fluitjesbier leeg, waarna de kok himself ons terugbrengt naar ons pension, van service gesproken!

IMG_8753.jpg


dag 8 maandag 6 nov Osaka-Akashi 54 km

 

Vandaag een ‘overgangsrit’ waar we niet echt naar uitkeken.
Van Osaka over Kobe naar Akashi.
Ongeveer 54 km rechtdoor en constant druk drukker drukst.
Opnieuw veel aandacht voor de fietser, hierdoor wordt het nooit gevaarlijk, autobestuurders laten genoeg ruimte bij het inhalen.
We logeren in een ryokan, een typisch Japans gastverbijf. We slapen op een tatamivloer, ons bed wordt opgemaakt voor ons door de bazin. Het avond eten wordt naar onze kamer gebracht, we eten aan een japanse tafel, niet echt een makkie. Elk bordje is al een schilderij, bijna te mooi om te beschadigen. Het is een kamer waar normaal 4 mensen kunnen in slapen. Hierdoor kunnen we de overblijvende matrasjes onder onze leggen, zo hebben we wat meer ‘comfort’ 😉

 

Vertrek uit hotel in Osaka.

DSC02869

 

Bijna in Akashi.

DSC02873

 

Onze kamer in de ryokan, ons bed wordt opgemaakt.

IMG_8708

 

Schoenen moeten uit !

DTSGE6528

 

 

DSC02881

 

 

Avondeten in de kamer.

MAWVE7777

 

 

BSIGE9529

 

 

IMG_8730CGAYE6200


Dag 7 zondag 5 november CyclingOsaka.com met gids 27 km

Met een groepje van 6 worden we per fiets gegidst door Mayco, de gids van cycleOsaka.com. Twee Taiwanese Amerikanen die in Chicago wonen, een Amerikaanse vijftiger die woont in een piepklein dorpje in Californië, wiens zoon hier al vijf jaar woont en les geeft en tot slot een gepensioneerde Canadese leerkracht. De locatie van cyclingOsaka valt amper op, ik vraag de weg aan een collega kapper die in hetzelfde kleine straatje woont. Zijn vrouw loopt even met ons mee, je kan wel spreken van héél behulpzame Japanners. Het is zondag vandaag, ideaal wat verkeersdrukte betreft. We fietsen door een paar parkjes, zien veel wandelaars, dikwijls met een hondje. Heel veel ‘speciale poedels’ gezien vandaag, die zijn in Japan duidelijk zeer geliefd.

 

 

 

Let op het kleine theehuisje

 

 

100% poedelliefde/ gekte…….

 

 

 

 

 

 

 

Bij het Osaka castle worden we getrakteerd op een vettige snack, een gefrituurd soort balletje met een binnenkant waarvan ik de ingrediënten niet kan raden, er bovenop nog een kwak mayonaise. We zwelgen er eentje van binnen, de rest laten we aan de anderen 🙂
De gids doet haar best, maar de gids in Kyoto was beter, meer gepassioneerd. Op de middag lunch in Korea town, we eten rechtstaand aan een kraampje een soort pannenkoek, deze keer was het wel lekker. Het moet wel allemaal vrij snel gaan, iets te snel misschien. Het valt op hoeveel fietspaden er zijn in Osaka, toch wel een wereldstad. Soms fietsen we tussen de wolkenkrabbers, het doet denken aan New York, ook door het gedrag van de chauffeurs, totaal niet roekeloos. We zien of horen geen politie, dat is ons elke dag al opgevallen. In Osaka zagen we er twee, op de fiets dan nog.

 

Just Married at Osaka Castle

 

 

 

 

 

Een populaire oplossing voor mama’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opvallend contrast !

 

 

 

Een festival, maar we snapten niet echt wat het was.

 

 

 

 

 

 

 

Herfstpakje…..?

 

 

Deze schildpadden vieren een verjaardag denk ik…

 

 

Lunch in Korea town.

 

 

Twee stuks…?

 

 

 

Extra large……

 

 

We drinken nog een koffie in het park en tegen 16 u zijn we terug waar we vertrokken, het is al duister. We nemen afscheid en passeren nog eens langs het Rapha wielercafé waar we het criterium van Tokyo kunnen volgen, we zien oa Tom van Asbroek en Greg van Avermaet aan het werk. Leuke dag gehad, morgen verlaten we Osaka.


dag 6 zaterdag 4 november Nara-Osaka 55 km – 550 hm

Op 1 km van ons hotel ligt hét park van Nara met 1500 tamme herten, dit is onze eerste halte.
Japanse herten herken je meteen, ze buigen eerst voor ze een koekje aannemen.

 

 

Van fietsen we naar Osaka, de tweede grootste stad van Japan, 3 miljoen mensen wonen er in’t centrum en 8 miljoen en ‘greater’ Osaka. We fietsen vooral langs vrij grote wegen in het begin, nadien op fietsroutes. Beiden wisselen elkaar af. Ook deze route had ik lichtjes aangepast met goeie bedoelingen( lees langer gemaakt )maar wederom niet echt het strakste plan bleek ergens halfweg. Zonder het goed en wel te beseffen zaten we tussen rijstvelden op een veldwegje. Hier en daar modder én soms steil omhoog.

 

Hier en daar vielen er druppels maar echt regenen heeft het niet gedaan. We moesten sowieso een bergkam over, ,op de top zagen we Osaka in de verte liggen, nog 25 km te gaan. We beginnen de afdaling met ons regenjas aan, het is koud. Na twee bochten beseft Doris dat haar zonnebril nog op de top naast het toilet moet liggen, we moeten terug naar boven. Hij lag er nog ;).

 

 

 

In de verte zien we Osaka .

 

 

 

Een ‘bergafje’ wordt aangekondigd in Japan…

Een koude afdaling, het is 14graden en strakke wind. Beneden is het warmer. We fietsen door de voorsteden van Osaka, door industriegebied, toch links en rechts een stuk land met wat rijst. Heel stil is het hier, waar zijn al die Japanners. Het is zaterdag, misschien daarmee. Er is ook quasi niets open, we zoeken een restaurantje maar vinden er geen. Een ‘tea room’ ook niet ;). Wel veel kappers, ze vallen op door de blauw/ rood/ witte draaimolen aan hun voordeur. Vroeger zagen we dit bij ook nog. We vinden uiteindelijk toch een sushi bar. Er was geen volk, de kok was naar een golftoernooi aan het kijken. Geen woord engels spraken ze maar het menu met foto’s hielp ons een keuze te maken. Voor onze neus klaargemaakte verse sushi, de meeste hapjes waren lekker, sommige minder.

 

 

Nog 10km te gaan, de drukte van een reuzestad komt dichterbij. Van rustige steegjes rijden we naar grote boulevards, meestal fietsvriendelijke voetpaden, wat ons enigszins verbaast. Door een enorm groot park met Osaka castle op de achtergrond snijden we een deel van de route af, we zijn er bijna.

 

 

 

 

 

 

Hij wordt duister, bijna vijf uur is het ondertussen. Ons hotel is een grote wolkenkrabber, de receptie blijkt op het achtste verdiep te zijn ! Ik koos dit omdat het dicht bij de start is van cycleosaka. Daar doen we net zoals in Kyoto een dagtocht met een gids. Beneden is de parking, de auto verdwijnen in een soort carroussel, nog nooit gezien, waarna ze ergens onder het gebouw geparkeerd worden. De parkeerwachters zeggen dat ik mijn fiets bij de andere fietsen moet zetten, buiten aan de poort. Ik maak hen duidelijk dat daar geen sprake kan van zijn, ik laat mijn fiets niet buiten staan. Ze bellen naar de front desk, waarna een jongedame naar beneden komt om de situatie in te schatten. Ik maak mijn standpunt duidelijk, ze knikt begrijpend en belt naar haar manager, onze tandem mag toch ergens in de kelder staan, al weet ik niet waar. Ik ben er nu wel gerust in dat ik hem morgen nog zal terugzien. ‘s Avonds eten we in de stad Kobe beef, dat is de fameuze Wagyu biefstuk. ( https://nl.wikipedia.org/wiki/Wagyu )


dag 5 vrijdag 3 november Kyoto-Nara 64 km – 650 hm

 

Vanaf vandaag is’t voor echt, we verlaten Kyoto met onze bagage op de fiets richting Nara.
De kortste weg is 43 km wat we te weinig vinden, we gaan eerst oostwaarts richting het Bawi meer. Dat is een lusje van een 20km extra. Na een paar km fietsen we op een drukke weg blijkt het achteraf niet echt een goeie keuze geweest te zijn. Onderweg staan we naast een expresweg en weten we niet goed waar naartoe, ondanks de gps. We komen een Japans koppel tegen, doe ook onze richting uitfietsen. Ik vraag hen de weg naar Otsu. Volg maar zegt hij, ze fietsen blijkbaar dezelfde richting uit.
Een uurtje later komen we aan bij het meer en nemen afscheid door mekaar te fotograferen, een grappig ritueel. Ik maak hem duidelijk naar we naar Nara fietsen, waarop hij zegt ahhhohhh, draait met zijn ogen en zegt met een glimlach ’over the mountains …..!😀

 

 

Even verder planten we ons neer op een terrasje waar aan élke tafel mensen met een hondje op hun schoot zitten. Niet normaal wat we zien, die honden zijn echt ‘vermenselijkt’. Helaas komt ober van dienst ons in’t Japans zeggen dat alle tafels gereserveerd zijn, we verstaan het niet direct, ‘enkel koffie drinken ?’ probeer ik nog….geen ‘avans’…;)

 

 

De ‘mountains’ vielen nog mee, maar de fietsers hadden wel gelijk, het was zweten…
We logeren in Nara vlakbij het station, gelukkig had ik een waypoint gemaakt op de gps, want de naam van het hotel was enkel in het Japans vermeld op de gevel. Na het inchecken direct schoenen uit, in het volledige hotel ligt er een tatami mat, ook in onze kamer.

 

 

Uit eten valt tegen ’s avonds, alles restaurants die leuk zijn zitten vol. We eten uiteindelijk in een soort jongerencafé waar we oa geflambeerde octopus eten.

 

 

Om 21u serveren ze in het hotel nog noodlesoep, een Japanse gewoonte blijkbaar….